<tt>دکتر منيره فخرو، استاد دانشگاه بحرين، عضو هيئت مديره شوراي عالي زنان در بحرين و برنده جايزه  "زن عرب سال" در ماه مي 2008 است. وي در مصاحبه با روز در باره وضعيت ايرانيان و شيعيان بحرين سخن گفته است.</tt>

<tt>درباره خودتان بگوييد و نقشتان بعنوان يک زن بحريني که در حوزه سياست و آموزش کار مي کند.</tt>

<tt>من اولين زن بحريني بودم  که تحصيلات عاليه اش را در خارج از بحرين و در بيروت کرده است که در اواخر دهه 50 و 60 مرکز جنبش هاي سياسي و فرهنگي خاورميانه بود. اين براي يک دانشجوي جوان که از جامعه بسيار محافظه کاري مي آيد مثل يک شوک فرهنگي بود. وقتي به کشورم بازگشتم، احساس کردم بايد براي اينکه کشورم تکاني بخورد و مدرن بشود، کاري بکنم. سال هاي دهه 60 نقطه اوج در منطقه اي بود که زنان بسياري به احزاب سياسي زير زميني مي پيوستند. من تصميم گرفتم که مشغول تدريس و سياست بشوم. مدتي بعنوان معلم کار کردم و تحصيلاتم را در آمريکا ادامه دادم. بعد ها به دانشگاه بحرين پيوستم. در جريان تحولات سال هاي 90 در جريان وقايع سياسي در کنار گروه هاي مخالف قرار گرفتم بخصوص در مواردي که به تضاد هاي قومي مربوط مي شد. موضعگيري من عليه بي عدالتي باعث تغييراتي شد.</tt>

 

<tt>گفته مي شود از جمعيت حدودا ششصد هزار نفري بحرين نزديک به صدهزار نفر ايراني الاصل هستندد. با آنها چه رفتاري مي شود؟ آيا آنها خود را بحريني مي دانند؟</tt><tt>></tt>

<tt>آمارهاي رسمي تعداد بحريني هاي ايراني الاصل را نشان نمي دهد. با اين حال از اين تعداد کمتر هستند. بحريني هاي ايراني الاصل بخش مهمي از جامعه را تشکيل مي دهند. آنها اکثرا تجارت مي کنند و البته بدون شک بحريني هستند و بعنوان شهروند بحرين با آنها رفتار مي شود. آنها صاحب همه حقوقي هستند که دوستان بحريني شان دارند.</tt>

 

 

<tt>اظهارات چندي پيش يکي از مقامات ايراني مبني بر اين که بحرين استان چهاردهم ايران است چه بازتابي در آن کشور داشت؟</tt>

<tt>اين اظهارات تاسف بار، باعث شرمندگي ايرانيان بحرين شد و همه بحريني ها را نسبت به حکومت ايران خشمگين کرد. بحرين در سال 1971 استقلال يافت. بحرين عضو شوراي همکاري خليج فارس و اتحاديه عرب است. زمان آن رسيده است که ايران سياست واقعگرايانه اي را با همسايگانش در پيش بگيرد.</tt>

 

 

<tt>وضعيت رابطه ايران و بحرين در حاضر چگونه است؟</tt>

<tt>به نظر مي رسد اوضاع نسبت به بعد از اظهارات آتشين مقامات ايراني، آرام تر شده است. ما خيلي اميدوار هستيم که روابط تجاري و فرهنگي خود را با ايران گسترش بدهيم. من اميدوارم بتوانم يک مرکز تحقيقات تاسيس کنم که بشود در آن  درباره تاريخ و فرهنگ خليج [فارس] تحقيقات کرد و همه اسناد و مدارک مربوط به آن را به دو زبان عربي و فارسي ترجمه کرد و در اختيار نسل جديد قرار داد تا بر اساس روابط و احترام متقابل درک جديدي از فرهنگ و تاريخ خود بدست بياورند. در حال حاضر مرکز تحقيقاتي که توسط شيخ سلطان بن محمد القاسمي، حاکم شارجه در امارات متحده عربي تاسيس شده بهترين جا براي چنين تحقيقاتي است. در اين مرکز اسناد با ارزشي وجود دارد که از سرتاسر جهان جمع آوري شده است تا به تحقيقات محققان کمک کند.</tt>

 

 

<tt>آيا ايرانيان بحرين براي ديدن افراد خانواده شان که در ايران هستند به اين کشور سفر مي کنند؟</tt>

<tt>بسياري از بحريني هاي عرب و ايراني تبار بعنوان زائر و غير از آن به ايران سفر مي کنند. شابد تعجب کنيد که روزانه چند پرواز به نقاط مختلف ايران مثل شيراز، تهران، تبريز، اصفهان، مشهد و ساير شهر هاي بزرگ ايران انجام مي شود.</tt>

 

<tt>اخيرا درگيري هايي بين سني ها و شيعه هاي بحرين در گرفته و باعث نارضايتي شيعيان بحرين شده است، به عقيده شما شکايت آنان مشروع است؟</tt><tt>></tt>

<tt>من معتقدم که شکايت هاي آنها مشروع است. شيعيان بحرين، که اکثرا اصالتشان عرب است، از وضعيت خود شکايت دارند و اين درمورد سني هايي که از خانواده هاي تنگدست آمده مي آيند نيز صدق مي کند. هر دو مذهب نياز به مراقبت و خدمات بهتر در همه جنبه هاي زندگي دارند. بعد از اينکه اصلاحات سياسي در سال 2001 آغاز شد و منجر به آزادي بيان و آزادي فعاليت احزاب سياسي شد، بسياري از شيعيان که عرب يا ايراني تبار هستند، به اين احزاب پيوستند و نماينده خودشان را در مجلس ملي بحرين دارند. با اين حال  اصلاحات به کندي پيش مي رود. </tt>

 

<tt>در مقايسه با ساير کشورهاي خليج فارس، با زنان بحريني چگونه رفتار مي شود؟</tt>

<tt>زنان بحريني نسبت به بقيه کشور هاي خليج [فارس] از آزادي هاي اجتماعي بيشتري برخوردارند. آنها مي توانند شغلي که مي خواهند داشته باشند، و بدون اجازه شوهر يا هيچ يک از اقوام مذکرشان مي توانند به سفر بروند. بعلاوه مجبور نيستند روسري يا حجاب داشته باشند. در حال حاضر آنها براي کسب قانون </tt><tt>هويت فردي در حال مبارزه هستند که در قوانين بحرين نيامده است. به همين دليل زنان بحريني بدون وجود چنين قانوني در صورت طلاق يا حضانت فرزندان دچار مشکل مي شوند. اين موضوع به عهده قضات است که شخصا تصميم گيري کنند. اختلاف نظر بين روحانيون شيعه در مورد اين قانون  باعث شده است که تصويب اين قانون به عقب بيافتد.</tt>

<tt></tt>