‏مهرداد شيباني

m.shaibani@roozonline.com

هفته آخر آذر، در حالي‎ ‎که آمريکا و اروپا، مخالفان "ايران اتمي" را گرد هم مي آوردند، در داخل به دعواي جناحي ‏گذشت و کار چنان بالا گرفت که حاميان احمدي نژاد هم رفتارهاي وي را باعث به خطر افتادن" آبروي اسلام و قرآن" ‏دانستند.‏

در اين هفته که کنفرانس آناپوليس، "سرد و غمزده" نبود و طي آن نه فقط‏‎ ‎‏"دو طرف اسرائيلي و فلسطيني موافقت کردند ‏تلاشهايي جدي براي رسيدن به يک توافق صلح تا پايان سال 2008 انجام دهند" بلکه سوريه، متحد جمهوري اسلامي هم ‏با‎ ‎‏"لحني به وضوح ملايم تر" تاکيد کرد که "اين کشور خواهان برقرار ساختن روابطي عادي با اسراييل است"، ‏بسيجيان دانشجو در تهران، مهم ترين کاري که کردند بالا بردن پلاکاردي بود که روي آن نوشته بود: "يک بار جستي ‏ملخک، دو بار جستي ملخک...". آنان سيد حسين موسويان، يکي از مذاکره کنندگان اتمي ايران را مي گفتند که عاقبت ‏دادسرا، حکم "تبرئه" وي را صادر کرد. و اين مهم ترين "شکست دولت آقاي احمدي نژاد" بود! براي همين وي به ‏همراه سخنگوي دولتش و ديگر حاميان نظامي و شبه نظامي اين دولت به يکباره به ميدان آمد و سخن از اين گفت که: ‏‏"چرا چيزي که بيگانه مي داند، ملت نبايد از آن مطلع شود؟"‏

و البته هيچکدام نگفتند که چرا ملت از بقيه چيزها نبايد مطلع باشد؛ از جمله از ميلياردها دلاري که به گفته مجلسيان، ‏تکليف نحوه هزينه آن توسط دولت روشن نيست.همان طور که نگفتند منظور آيت‌الله‎ ‎جوادي ‏آملي، يکي از سرشناس ‏ترين روحانيون جناح راست، از اينکه مي گويد "آقايان‎ ‎بهتر است از اقدامات خود ‏خجالت بکشند" کدام اقدامات دولت ‏است. هر چند صداي اصلي از درون کابينه آقاي احمدي نژاد برآمد: هم کارمندان رياست جمهوري که نارضايتي خود ‏را از "اختصاص به طور ميانگين 60 هزارتومان ازحقوق ماهيانه هر كارمند نهاد رياست جمهوري براي جبران ‏هزينه ‏هاي خارج از کنترل سفرهاي استاني رييس جمهور" با گذاشتن "‏مقداري از مدفوع خود در يك پاكت" و گذاشتن آن در ‏‏"جلوي در اتاق علي شوقي معاون مالي سعيد لو" نشان دادند؛ هم محمد جهرمي، وزير کار کابينه نهم که ديگر کارد به ‏استخوانش رسيده، با انتشار "اطلاعيه اي" به انتقاد از سياستهاي اقتصادي آقاي احمدي نژاد پرداخت. انتقاداتي که به ‏موجب آن معلوم شد چنين "سياست هايي به توليدکنندگان داخلي لطمات جبران ناپذيري وارد مي‌ کند."‏

اما اينها مهم نيست؛ مهم اين است که آقاي هوگو چاوز براي هفتمين بار به ايران سفر کرد، احمدي نژاد را "برادرانه" ‏در آغوش کشيد و گفت: "اگر آمريکا به جمهوري اسلامي حمله کند، قيمت نفت به 200 دلار در بشکه مي رسد." آن هم ‏دلاري که از ديد آقاي احمدي نژاد "تکه کاغذي بي ارزش" است که ديگر در ايران، خريداري ندارد: "دولت ايران مي ‏گويد اکنون براي اولين بار تقريبا همه مبادلات نفتي خود را با ارزهايي غير از دلار آمريکا انجام مي دهد".‏

کاري کار ساز که آقاي حجت الله غنيمي فرد، معاون امور بين الملل شرکت ملي نفت ايران، آن را "يک تصميم ‏اقتصادي" درست مي داند که باعث شده "حرف ما درست ازآب" در آيد و "در طول زمان دلار ضعيف و ضعيف تر" ‏شود!‏

‏ بر اساس همين نظربود که آقاي احمدي نژاد در نشست سران کشورهاي عضو اوپک در رياض "خواهان خريد و ‏فروش نفت به ارزهاي ديگر" شد؛ درخواستي که با مخالفت عربستان سعودي مواجه شد و نظر ديگران را نيز جلب ‏نکرد.همان طور که نامه وي براي نيکلاي سارکوزي، رئيس جمهور "جوان" فرانسه نظري را جلب نکرد. آقاي ‏سارکوزي درست همان وقتي که رئيس دولت نهم داشت همه نيروي خود را صرف خريد "دوچرخه" براي بچه هاي ‏نادار بخشي از سرزمين ايران مي کرد، در چين بود و حاصل بودنش در چين، چندين قرار داد ميلياردي. قرار دادهايي ‏که انگيزه کافي براي بازگشت چين به اجلاس کشورهاي 5+1 را فراهم مي کند. ‏

بازگشتي که با توجه به عزم‎ ‎نمايندگان اتحاديه اروپا در شوراي حکام آژانس بين‌المللي انرژي اتمي بر "تشديد تحريم‌ها ‏عليه ايران" مي تواند بسيار پر معنا باشد. وضعيتي که گزارش دو پهلوي آقاي البرادعي نيزتاکنون نتوانسته است آن را ‏تغيير دهد، چرا که "اين سه کشور مي‌گويند ايران براي جلب اعتماد بين‌المللي در خصوص پروژه‌هاي هسته‌اي‌ خود ‏اقدام‌هاي ناچيزي انجام داده است." استناد آنها هم اتفاقا به گزارش آقاي البرادعي است که همچنان مي گويد: "دانسته‌هاي ‏آژانس درباره‌ فعاليت‌هاي کنوني ايران بسيار محدود است، زيرا ايران فعاليت‌هاي بازرسان آژانس را محدود مي‌کند. ‏علاوه‌براين، ايران عليرغم درخواست‌ شوراي امنيت براي توقف غني‌سازي اورانيوم، به اين کار ادامه مي‌دهد."‏

بي جهت نيست که دکتر ابراهيم يزدي، در گزارش البرادعي که شعف بيش از حد تهران را به دنبال داشت "تفاوت ‏چنداني" نمي بيند "جز اينکه ايران اطلاعات جديدي به آژانس ارائه داده که در اين گزارش به آن اشاره شده است."‏

در چنين شرايطي است که در مراسمي که براي اعتراض به دستگيري عماد الدين باقي، برگزار شد، عزت الله سحابي، ‏از بودن کشور در "لبه پرتگاه" سخن مي گويد و فريبرز رئيس دانا "دستگيري کساني مثل باقي، بگيروببندها دردانشگاه ‏ها و در زندان نگه داشتن کارگران مبارز" را "پاداش و چراغ سبز بسيار گرانقدر به ارتش آمريکا" مي خواند. پاداشي ‏که با ضرب و شتم شديد دانشجويان امير کبير، و از جمله مجيد توکلي ـ که زجر نامه وي در همين هفته منتشر شد ـ ‏بيشتر و بيشتر مي شود و به جايي مي رسد که تحليل گر گاردين هم از اظهارات احمدي نژاد بوي "علاقه به آمريکا"يي ‏را مي شنود که ديگر دارد‎ ‎از "حد مي گذرد."‏

علاقه اي که باعث مي شود حتي ابتکار راه اندازي شوراي موقت صلح از جانب شيرين عبادي و ديگر فعالين مدني ‏جامعه ايران نيز وي را بيازارد. براي همين است که خبرگزاري سخنگوي احمدي نژاد و موسسه نشر انديشه هاي ‏مصباح يزدي در قم، به واکنش در برابر اين ابتکار مي پردازند و آن هم از اين زاويه که: "در روز هاي اخير و پس از ‏ناكامي غرب در مواجهه با پرونده هسته اي ايران، تلاش هايي از خارج مرزها در جهت سازماندهي گروه هاي غير ‏دولتي در داخل و مخالفت آنان با ايستادگي بر حقوق هسته اي ملت ايران به بهانه رفع تهديدات و تحريم ها شكل گرفته ‏است."‏

بر اساس همين دانسته هاست که اکبر گنجي مي گويد: "اين حکومت به تظاهرات ضد آمريکايي هم اجازه نمي دهد؛ ‏تظاهرات بايد دولتي باشد مثل تظاهرات 13 آبان".‏

حال درست در روزهايي که معلوم شده با طرح هاي اين دولت "5 درصد از اراذل و اوباش دستگير شده بين 14 تا ‏‏17سال و 53 درصد بين 17 تا 23 سال سن دارند"[ سردار احمد روزبهاني رئيس پلس امنيت اخلاقي] ـ که اين از ‏برکات دولت مهرورز است و همچنين "تعرفه خدمات درماني ترك اعتياد و داروهاي آن نيز از‎ 80 ‎هزار تومان به 40 ‏هزار تومان کاهش يافته" و به ابتکار احمدي نژاد "نام ستاد مبارزه با مواد مخدر به ستاد مبارزه با اعتياد" تبديل شده تا ‏‏"علاوه بر مبارزه با روانگردان ها و مواد مخدر، مبارزه با اعتياد به الكل و‎ ‎دخانيات نيز به فعاليت هاي اين ستاد اضافه ‏‏‌شود" رئيس سازمان انرژي اتمي ايران "از پيشرفت در ساخت نخستين رآکتور تحقيقاتي آب سنگين در کشور" خبر مي ‏دهد. همان راکتوري که "مورد اعتراض آمريکا و متحدان غربي" اين کشور است و از "موارد مناقشه برانگيز در ‏فعاليت اتمي ايران" که "شوراي امنيت سازمان ملل متحد در قطعنامه هاي خود خواهان توقف آن شده است".‏

او همچنين "در مورد غني سازي اورانيوم در تأسيسات نطنز که مناقشه برانگيزترين بخش فعاليت اتمي ايران" است نيز ‏مي گويد: "هم اکنون در اين تأسيسات سه هزار دستگاه سانتريفوژ اورانيوم فعاليت مي کند و گسترش اين تأسيسات طبق ‏برنامه تا زمان راه اندازي 56 هزار دستگاه سانتريفوژ پيش خواهد رفت." علي‌اصغر سلطانيه، نماينده‌ ايران آژانس ‏انرژي اتمي هم تهديد مي کند که "هر حرکت يا قطعنامه‌اي در شوراي امنيت تاثير منفي بر همکاري ما خواهد داشت."‏

و اين يعني همان سيبي که غرب منتظر رسيدن آن است. بي جهت نيست که آقاي شولتي از "مايوس" شدن آمريکا سخن ‏مي گويد و خبرگزاري آسوشيتدپرس، از اينکه سوريه "از واشينگتن خواسته است که نقش يک ميانجي فعال و بي ‏طرف" را به عهده بگيرد.‏

در اين شرايط اگر "مراسم بزرگداشت ستارخان، سردار ملي ايران که از‏‎ ‎سوي گروهي از آذري زبان‏‎ ‎ها برنامه ريزي ‏شده بود، با حمله نيروي انتظامي به تشنج کشيده" نشود بايد تعجب کرد. دولتي که "بازگشت به سوي ملت" را در برنامه ‏خود ندارد، جز "تقاضاي مذاکره با آمريکا"[منوچهر متکي] چه تقاضاي ديگري را مي تواند پيش رو نهد؟