‏هوارد لافرانچی ‏
‏ ‏
به نظر می رسد ايران با اعلام دومين روز از آزمايش های موشکی خود در هفته گذشته، به دنبال هشدار به ‏دشمنانش- آمريکا و اسرائيل دروهله نخست - در مورد آمادگی پاسخگويی به تحريکات و حمله نهايی باشد.‏
‏ ‏
اما نمايش قدرت روز پنچشنبه که شامل شليک تعدادی موشک از کشتی های مستقر در خليج استراتژيک و ‏حساس فارس می شد، ممکن است بخشی از تلاش های ايران برای سرپوش گذاشتن بر ضعف خود و دور ‏کردن توجهات از اثرات تلاش های بين المللی درزمينه محدود کردن برنامه هسته ای آن کشور باشد.‏
‏ ‏
رخداد مهمی که در ادامه جنگ های لفظی پنجشنبه- از جمله گوشزد کردن کاندوليزا رايس به تهران در مورد ‏دفاع آمريکا از منافع هم پيمانان خود- از نظرها دور ماند، بيانيه ای بود که از سوی شرکت انرژی فرانسوی ‏توتال منتشر شد. توتال از قصد خود برای فسخ کردن برنامه های سرمايه گذاری در بخش انرژی ايران در ‏توسعه يکی از ميدان های گازی آن کشور خبر داد. ‏

شرکت های اروپايی نظير توتال و بانک هايی که صاحب منافعی در معامله با ايران هستند، تحت فشارهای ‏سنگينی قرار گرفته اند تا به تلاش های بين المللی جهت تعليق برنامه غنی سازی اورانيوم بپيوندند. از جمله ‏اين تلاش ها، تحريم های سازمان ملل و نيز تحريم های جداگانه اتحاديه اروپايی است. ‏

يک ديپلمات ارشد آمريکايی روز چهارشنبه به کميته روابط خارجی سنا گفت جامعه جهانی در جهت کند ‏کردن آهنگ برنامه هسته ای ايران پيش می رود. برنامه ايران شامل تلاش های مربوط به فن آوری کامل ‏توليد اورانيوم غنی شده است که می تواند در توليد تسليحات هسته ای به کار گرفته شود.‏

نيکلاس برنز معاون وزيرخارجه آمريکا گفت: «پيشرفت واقعی برنامه ايران که عميقاً مشکل ساز بوده، کمتر ‏ازمیزانی است که آن کشور ادعای آن را دارد.»‏

تعدادی از تحليلگران ايرانی می گويند آزمايشهای موشکی ايران، قسمتی از تمرينات نظامی سالانه ای است ‏که به آمريکا – با تعداد زيادی از نيروهای مستقر در همسايگی ايران در افغانستان و عراق- نشان دهد ايران ‏راه های دردسر آفرينی برای آن کشور را می شناسد.‏

اما به گفته آنها، امسال ايران بيشتر بر روی ارسال علائم به اسرائيل تمرکز کرده است. به نظر می رسد ‏اسرائيل ظرف ماه های گذشته جای آمريکا را در محتمل ترين کشور برای ترتيب دادن حملات نظامی عليه ‏تأسيسات هسته ای ايران گرفته باشد. تمرينات نظامی ايران که شامل شليک آزمايشی موشک هايی با دسترسی ‏به اسرائيل است، پس از مانور جنگی اسرائيل برفراز دريای مديترانه صورت می گيرد که به اعتقاد برخی از ‏مقامات آمريکايی، تمرينی برای حمله احتمالی به ايران بوده است. ‏

ايلن برمن معاون سياست شورای روابط خارجی آمريکا در واشنگتن گفت: «ايران اميدی به اعمال فشار ‏مستقيم به اسرائيل ندارد. بنابراين کاری که آنها سعی می کنند انجام دهند، آگاه ساختن بقيه جامعه جهانی نسبت ‏به شديد بودن پاسخ به هرگونه حمله به ايران است.»‏

از نظر تحليلگران ديگر، حکومت ايران حداقل يک گوشه چشمی هم به اوضاع داخلی دارد. آلکس وطنخواه ‏کارشناس امور ايران از سازمان مشاوره جينز در الکساندريای ويرجينيا، می گويد: «برای رهبری ايران، ‏عکس العمل نشان ندادن به تحرکات و تهديدات اسرائيل و بی تفاوت بودن نسبت به آن، ريسک در داخل تلقی ‏می شود.» او گفت: «آنها ممکن است نيمه ديکتاتوری باشند، اما به افکار عمومی داخلی نیز حساس هستند.» ‏

آقای وطنخواه گفت: به خاطر داشتن اين نکته مهم است که محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور بحث انگيز ‏ايران « تنها يک رهبر پوپوليست نيست، بلکه ناسيوناليست هم هست و طرفداران او مايلند ببينند که آيا بايد به ‏حمايت از او ادامه بدهند يا خير.»‏

همانطور که نيکلاس برنز در جلسه روز چهارشنبه سنا اعلام کرد، ايران ممکن است در حال دست و پنجه ‏نرم کردن با تورم بالا، بيکاری و ناگوار شدن شرايط زندگی باشد، اما به گفته وطنخواه، هم آقای احمدی نژاد ‏و هم رهبران دينی حاکم می توانند از تنش های امنيتی برای منحرف ساختن توجه افکار عمومی از شرايط ‏ناگوار داخلی استفاده کنند. ‏

وطنخواه گفت: «موضوع اين است که بسیاری از ايرانی ها خواهند گفت: ملاها آنقدر هم بی مصرف نيستند. ‏آنها می توانند ضرب شست نشان دهند و از ما دفاع کنند.»‏

او گفت از اينها گذشته، گفتمان خشن رژيم مخصوصاً در مورد استفاده از زور در صورت نياز، به مخالفان ‏داخلی اين پيغام را می فرستد که قدرت حاکمان ضعيف نشده است. ‏

او گفت: «اين حکومتی است که می داند بدون استفاده از زور در داخل، بر سرکار نخواهد ماند. آنها می ‏گويند: مشکل ما با آمريکا و اسرائيل، باعث نمی شود که از پس شما بر نياييم.» ‏
تحليلگران می گويند يکی از خطرات موجود سر راه ايران، زياده روی و اعمال بيش از حد خشونت است. ‏آقای برمن با اشاره به اينکه ايرانی ها توانسته اند ضمن پافشاری بر حق دراختيار داشتن انرژی هسته ای، ‏خود را پذيرای دموکراسی نشان دهند، گفت: «ايرانی ها اخيراً در نگه داشتن همه چيز در حد وسط، خيلی ‏خوب عمل کرده اند.»‏

مسؤولان ايرانی همين اواخر به ارائه پاسخ دلگرم کننده ای درقبال بسته پيشنهادی مشوق های غرب در ازای ‏تعليق غنی سازی دست زدند. ‏

مناقشه ايران و جامعه بين المللی بیشتر جنبه یک جنگ افکار عمومی را به خود گرفته است. از يک سو ايران ‏با سرسختی در کسب حق خود در انرژی هسته ای و رهبری مبارزه طلبی برای فن آوری های ممنوعه، و از ‏سوی ديگر قدرت های غربی در دفاع از امنيت بين المللی و مبارزه با اشاعه سلاح های خطرناک کشتار ‏جمعی.‏

ايران با افراط در این موضع و ایستادگی بر روی آنچه «درست» به نظر می رسد ممکن است جنگ را ببازد. ‏وطنخواه می گويد: «آگر آنها اشتباه متوجه شوند، اگر افکار عمومی دنيا فقط به شليک اين موشک ها نگاه کند ‏و آنرا دررابطه با این موضوع که ايرانی ها خود را درخطر می بينند نگاه نکند، ممکن است افکار عمومی به ‏اين نتيجه برسد: اين رژيم واقعاً يک تهديد است و بايد کاری درمورد آن انجام بشود.»‏

منبع: کريستين ساينس مانيتور- 11 ژوئيه ‏