‏از چند سال پيش که بوش سه کشور ايران، کره و عراق را در مجموعه اي خود خوانده، با عنوان جعلي "محور شرارت" ‏قرار داد، تا به امروز توانسته به تدريج مقدمات خروج نام دو کشور از سه کشور فوق الذکر را، از ليست مربوطه فراهم ‏کند. تخريب برج خنک کننده راکتور "يونگ بيونگ" آخرين توفيق براي سياست خارجي آمريکا در اين زمينه است. ‏

از سوي ديگر سياست آمريکا و متحدينش در مقابل ايران نه تنها نتوانسته موجب نزديکي ايران به اين کشورها شود، بلکه ‏باعث سخت تر شدن مواضع طرفين و پيچيده تر شدن مشکلات گرديده است. در اين ميان از قضا "سرکه انگبين صفرا ‏فزوده"، بسته پيشنهادي مشوق هاي شش کشور درگير در مسائل هسته اي ايران، راه به جائي نبرده است. اين نکته آن زمان ‏مشخص مي شود که علي لاريجاني، نقطه اميد غربيان براي راه حل ديپلماتيک احتمالي بحران هسته اي ايران، از اين ‏مشوق ها به عنوان "سرابي" نام برد که "خاصيتي ندارد".‏

هر چند آقاي لاريجاني در همين مصاحبه با واحد مرکزي خبر، از ادامه مذاکرات، به شرط وجود "فضائي سالم" استقبال ‏کرده است، اما سير حوادث دلالت بر التهاب بيشتر در روابط ايران با مدعيان هسته ايش دارد. در واقع به تدريج شاهد ‏هستيم که طرفين آرايش جنگي به خود گرفته، از جو گفتگو و مصالحه فاصله مي گيرند. اين همان نقطه بحراني است که از ‏مدتي پيش بسياري از صلح دوستان جهان در مورد آن هشدار داده بودند. البته هنوز جاي خوشبختي است که به لحظه بدون ‏بازگشت نرسيده ايم و زمان براي جلوگيري از خسارات بيشتر باقي مانده است. چه نشانه هائي در داخل و خارج مؤيد اين ‏ادعا است؟

چند ماه قبل فرمانده پيشين سپاه، فاصله بين ارديبهشت و انتخابات رياست جمهوري آمريکا را زماني سخت و پر مخاطره ‏براي کشورمان ارزيابي کرده بود. امروز نوبت جانشين ايشان است که در گفتاري واضح و روشن خطر حمله آمريکا را ‏گوشزد کند. در گذشته اي نه چندان دور رئيس جمهور بارها با رد هر گونه حمله احتمالي به ايران اين اخبار را ساخته ذهن ‏خيال پروران قلمداد کرده بود. اما از محتواي کلام آقاي جعفري چنين برمي آيد که امکان تحرکات نظامي دشمنان مدت ها ‏است فکر مسئولين را مشغول کرده است. چرا که نظاميان کشور نقشه هاي خود را براي هر گونه حمله احتمالي از سوي ‏ايشان را تدارک ديده اند. در اين ميان بعضي از مفسران، تجديد سازمان سپاه را آمادگي اين نيرو براي مقابله با هر گونه ‏حمله احتمالي، ارزيابي کرده اند. اين علائم وقتي بيشتر اهميت مي يابد که با شليک ضد هوائي ها در اطراف تهران همراه ‏مي شود. اين شليک ها به "جسمي نوراني و ثابت" نشان از منتظر بودن مسئولين براي حمله اي قريب الوقوع است. با اين ‏حال اين واکنش ها فقط در سطح مسئولين نظامي باقي نمانده است.‏

‏ سخنراني تند و شديد هاشمي، کسي که از او به دفعات به عنوان شخصي معتدل و عملگرا ياد مي شود، در نماز جمعه اين ‏هفته و هشدار او به غربيان از ياس و نااميدي در ميان مسئولين نظام خبر مي دهد. بايد متوليان حکومت نسبت به حل ‏دوستانه مشکل هسته اي ايران دلسرد شده باشند که اين چنين با خشم و عتاب با مخالفين خود سخن مي گويند. محکم تر شدن ‏جاي پاي سعيد جليلي، که به خشکي مواضع و هم سوئي با احمدي نژاد شهره است، نشان از فراموش کردن توافقات قبلي و ‏بازگشت به نقطه صفر دارد، امري که به هيچ وجه مورد قبول غربيان نيست. در کنار اين مجموعه خارج کردن پول هاي ‏دولت از بانک هاي اروپائي، امري که بارها تکذيب و تائيد شد، نشان از نگراني هاي وسيع حکومت از آينده روابط خود با ‏جهان دارد. در مقابل بايد ديد چه اتفاقاتي در طرف مقابل افتاده است که مسئولين کشور را به چنين واکنش هائي وادار کرده ‏است؟

رزمآيش چند روز پيش جنگنده هاي اسرائيلي يکي از نشانه هاي بحراني تر شدن جو بين المللي است. بر اساس گزارش ‏نيويورک تايمز اين مانور براي شرايطي مشابه جنگ با ايران طراحي شده است. اين خبر بدون آنکه از سوي دولت اسرائيل ‏رد يا پذيرفته شود، موجب سلسله وسيعي از واکنش هاي جهاني شد. از آن جمله مي توان به تهديد البرادعي اشاره کرد که ‏در صورت وقوع هر گونه حمله اي به ايران، او از مقام خود استعفا خواهد داد. به عبارت ديگر رئيس صلح جوي آژانس ‏احساس خطر مي کند که چنين از خود عکس العمل نشان مي دهد. در اين زمينه وقتي مصاحبه سلف ايشان، هانس بليکس، ‏را با روزنامه "يديعوت آخرونوت" مي خوانيم متوجه دل شوره هاي البرادعي مي شويم. جالب است بدانيم که اسرائيل با ‏يونان مانور مشترک داشته است. کشوري که تا چندي پيش، يعني زماني که ترکيه، اسرائيل و آذربايجان به هم نزديک شده ‏بودند، با ايران و ارمنستان روابط بسيار گرمي ايجاد کرده بود.شايد اگر اين تحرک نظامي به تنهائي اتفاق مي افتاد چندان ‏توجه کارشناسان سياسي و نظامي را به خود جلب نمي کرد. اما هنگامي که در فاصله شش ماهه بين دو سفر درياسالار ‏مولن به اسرائيل شاهد چنين عملياتي هستيم بايد بيشتر در مورد آن درنگ کرد.‏

‏ ولي دنيا فقط شاهد حرکت هاي نظامي نبود.مواضع اخير دولت انگليس در مورد تشديد تحريم ها عليه ايران که با استقبال و ‏تائيد اتحاديه اروپا همراه شد، فرستادن پيام هائي آشکار براي دولت مردان ايران است. در حقيقت از اين پيام مشخص مي ‏شود خارج شدن نام سازمان مجاهدين از ليست سازمان هاي تروريستي توسط دادگاه هاي انگليس، براي نشان دادن ميزان ‏مخالفت بريتانيا با سياست هاي ايران کفايت نمي کند. بنابر اين بايد دايره محاصره را تنگ تر کرد. قرار دادن بانک ملي در ‏کنار بانک هائي که قبلا مورد تحريم قرار گرفته بودند، پيچيدگي اوضاع را دو چندان خواهد کرد. ‏

با اين حال اقداماتي به ظاهر ديپلماتيک، اما با رويکردي خصمانه، به همين جا ختم نمي شود.همين چند روز پيش تلاش هاي ‏نمايندگان آمريکائي را شاهد بوديم تا به بهانه ممانعت ار فروش بنزين به ايران، به محاصره همه جانبه ايران دست بزنند. ‏اين درست زماني بود که اجلاس گروه هشت مسئله تنش هاي هسته اي ايران را در دستور کار خود قرار داد. در اجلاس ‏وزراي خارجه هشت کشور صنعتي، يک بار ديگر صداي واحدي که آمريکا از جامعه جهاني طلب مي کند، شنيده شد.بسته ‏ها از پي هم مبادله مي شود. فرصت ها يکي از پس ديگري سپري مي شود. امروز کره شمالي پذيرفته است با جامعه ‏جهاني همکاري بيشتري داشته باشد. بعيد نيست فردا وليد معلم و به دنبال او بشاراسد، وعده و وعيدهاي لازم را در پاريس ‏دريافت کنند تا دوستان قديمي را به فراموشي بسپارند. تصور چنين لحظه اي خيلي دور از ذهن نيست. آيا در اين موقع آن ‏محور کذائي به نقطه اي به نام ايران تبديل نخواهد شد؟ در اين صورت کشيدن تابلوئي که نمايشگر چنين لحظه اي باشد ‏خيلي سخت نيست. اگر دولت مردان ما نگران ترسيم چنين نقش ديوانه واري نيستند، جامعه مدني نبايد منزلت خود را ‏فراموش کند. اگر بعضي از مسئولين کشور به اشتباه با کارت ديگران وارد اين بازي مرگ و زندگي شده اند، نهادهاي ‏مدني، تنها به اتکا تمامي توان ونيروي خود، بايد به صداهائي که از اطراف جهان به گوش مي رسد به درستي پاسخ گويند. ‏به نظر مي آيد فرصت مناسبي براي يک کمپين يک ميليون امضاي ديگر آماده شده است. اين بار درخواستمان مي تواند ‏پذيرش بسته پيشنهادي شش کشور، از سوي مسئولين باشد.‏

‏ ‏
‏ ‏