‏گروه ورزش روز

عليرضا حيدري قهرمان جهان و کاپيتان تيم ملي کشتي ايران دراعتراض به جو موجود از کشتي کناره گرفت و ايران ‏را از يک مدال طلامحروم کرد. احسان حدادي نابغه جديد ورزش ايران براي گرفتن مدال طلا خيز برداشته است. تيم ‏ملي واليبال ايران حذف شد و تيم ملي بسکتبال بعنوان تنها تيم گروهي ايران همراه با اردوي 54 نفره ايران به المپيک ‏چين مي رود.‏

گروه ورزش "روز" از اين هفته دوشنبه ها به استقبال المپيک چين مي رود وآخرين رويدادها را در قالب خبر، نظر ‏وگزارش با اطلاع خوانند گان خود مي رساند.‏

‎‎خبر ‏‎‎

‏

‎‎حيدري: وادار به خداحافظي شدم!‏‎ ‎

عليرضا حيدري کاپيتان و مربي باسابقه کشتي که شش مدال جهاني و المپيک بر گردن دارد، در شرايطي باور نکردني ‏از کشتي قهرماني خداحافظي کرد. محمود معزي پور سرمربي تيم ملي کشتي ايران مي گويد "آنقدر شماتت شنيد که ‏مجبور شد تشک کشتي را ببوسد و کنار برود."‏

‏ خود حيدري نيزاعلام کرد: "کشتي مثل بچه من است، دل کندن از آن کار ساده اي نيست. من مي توانستم هنوز کشتي ‏بگيرم و رقابت هاي جام تختي را به پايان ببرم، اما در چنين شرايطي صلاح ديدم از دنياي قهرماني خداحافظي کنم. ‏مسائلي بوجود آمد که وادارم کرد براي هميشه با دنياي دايره طلايي وداع کنم!"‏

حيدري هفته پيش در جريان بيست و هشتمين دوره مسابقات بين المللي کشتي جام تختي که در کرمانشاه جريان داشت، ‏در دور دوم اين رقابت ها در حالي که وقت اول کشتي خود را از حريف جوانش جعفر دليري چهار- صفر برده بود، در ‏آغاز تايم دوم و در ميان حيرت و ناباوري هزاران تماشاگر حاضر در سالن، چهار گوشه تشک را بوسيد و از ميدان ‏هاي قهرماني خداحافظي کرد. دليري نيز پس از اين حرکت نگذاشت داور دستش را به عنوان برنده بالا ببرد و به جاي ‏آن حيدري را بر دوش گرفت تا دارنده شش مدال جهان و المپيک بر دوش او دور افتخار را بزند. حيدري در اين دور به ‏شدت اشک مي ريخت و همراه او بسياري از کشتي گيران، مربيان و داوران حاضر در سالن نيز گريه مي کردند تا در ‏ميان ابراز احساسات شديد تماشاگران، قهرمان سابق جهان و المپيک را از روي تشک به بيرون بدرقه کنند.‏

قهرمان پرافتخار کرجي در شرايطي با کشتي قهرماني خداحافظي کرد که از چند ماه پيش و پس از برکناري از سمت ‏سرمربيگري تيم ملي ايران، دوباره به ميدان بازگشته بود تا براي المپيک آماده شود. در اين مسير او ابتدا به جام بين ‏المللي "علي اف" در روسيه اعزام شد تا آمادگي خود را در رقابت با حريفان ديرينش محک بزند، اما از ناحيه کتف ‏مصدوم شد و ازادامه مبارزه باز ماند. پس از آن تمرينات خود را پي گرفت تا در جام تختي با حريفان داخلي و خارجي ‏کشتي بگيرد، بخصوص با سعيد ابراهيمي که سال گذشته در وزن 96 کيلوگرم نايب قهرمان جهان شده بود. اما ‏ابراهيمي در دور اول به دليري باخت و از رويارويي با حريف کارکشته خود باز ماند تا به جاي او دليري به مصاف ‏حيدري برود.‏

در بازگشت دوباره حيدري به ميدان، حرف و حديث ها و گوشه و کنايه ها در مورد او در ميان اهالي کشتي و رسانه ها ‏بالا گرفت. مي نوشتند و مي گفتند که او با اين کار سد راه جوانان مي شود. با اين حرف ها، او تصميم گرفت که به ‏ميدان جام تختي بيايد و پس از آنکه شايستگي خود را به رخ منتقدانش کشيد، به صورتي که در بالا آمد کنار برود تا ‏جوان ها به جاي او راهي المپيک شوند، اگرچه چشم پوشي از ميدان بزرگ المپيک بسيار سخت بود و اشک او را ‏درآورد.‏

حسين يزداني خرم رئيس فدراسيون کشتي ايران، پس از اين ماجرا اعلام کرد که کناره گيري حيدري در حقيقت هديه ‏اي بود که او پهلوانانه پيشکش ابراهيمي کرد و محبت حريف جوان خود را پاسخ گفت، چرا که ابراهيمي هم در دور ‏اول مخصوصا مغلوب دليري شد تا از رويارويي با حيدري بپرهيزد. البته اين حرف ها با گفته هاي حيدري که وادار به ‏ترک کشتي قهرماني شده است، تفاوت بسيار دارد!‏

در هرحال، خداحافظي نا باورانه حيدري نشان مي دهد که قهرمانان ورزشي شاخص ما هيچ وقت به شکلي شايسته و ‏مناسب بدرقه نشده اند. نمونه هايش بسيارند:جهان پهلوان تختي يا عبداله موحد که چگونه در اوج آمادگي، يکباره سراز ‏آمريکا در آورد و تجارت پيشه کرد، يا همين اواخر عليرضا دبير چگونه پس از ناکامي در المپيک آتن مدتي گوشه ‏گرفت و پس از آن سياست پيشه ساخت و نماينده شوراي شهر تهران شد. حالا نوبت حيدري است که به اين صورت ‏کنار بکشد، در حاليکه کارشناسان معتقدند او با يک دوره آموزش مناسب مي تواند يکي از بهترين مربيان کشتي در ‏جهان شود و تجربه هاي ارزنده خود را به نسل هاي بعدي کشتي، ورزش مدال آور و سنتي ايران، منقل سازد.‏
افتخارات جهاني عليرضا حيدري رابا قدرداني از او مرور کنيم:‏

‏1- مدال برنز مسابقات جهاني 1997 روسيه
‏2- مدال طلاي مسابقات جهاني 1998 تهران‏
‏3- مدال نقره مسابقات جهاني 1999 آنکارا‏
‏4- مدال نقره مسابقات جهاني 2002 تهران
‏5- مدال نقره مسابقات جهاني 2003 آمريکا
‏6- مدال برنز بازيهاي المپيک 2004 آتن‏

‎‎ايراني ها در راه المپيک‎‎

ايران امسال با 54 ورزشکار در بازي هاي المپيک 2008 پکن شرکت خواهد کرد. اين بازي ها را براي اولين بار ‏جمهوري خلق چين از 8 تا 24 مارس ( 18 مرداد تا سوم شهريور) ميزباني مي کند. ورزشکاران ايراني در المپيک ‏امسال در دوازده رشته ورزشي به ميدان مي روند: بسکتبال، دو و ميداني، کشتي، وزنه برداري، مشت زني، تکواندو، ‏جودو، دوچرخه سواري، تيروکمان، تنيس روي ميز، قايقراني و شنا. در قايقراني و تکواندو دو دختر نيز حضور دارند.‏
از آنجا که کشور ميزبان نمي تواند پذيراي همه ورزشکاران علاقمند در همه رشته ها از همه کشورها باشد و اين ‏مستلزم برنامه ريزي و هزينه گزافي است، از چند دوره قبل تنها ورزشکاران يا تيم هايي مي توانند در المپيک حضور ‏پيدا کنند که به حد نصاب هاي معين دست پيدا کرده و يا در مسابقاتي قبل از المپيک سهميه مورد نظر را کسب کرده ‏باشند. در ميان رشته هايي که ايران سهميه حضور دارد، بسکتبال تنها رشته تيمي است و کشور ما در اين دوره توانسته ‏پس از پنجاه سال در آن به المپيک راه پيدا کند. در تنيس روي ميز و شنا هم براي اولين بار است که سهميه حضور در ‏المپيک را کسب مي کنيم.‏

کميته ملي المپيک جمهوري اسلامي ايران اعلام کرده است که در اين دوره به برندگان مدال طلاي المپيک 120 ميليون ‏تومان جايزه مي دهد. اين جايزه در دوره قبل صد ميليون تومان بود. برندگان مدال نقره 90 ميليون و مدال برنز 70 ‏ميليون تومان مي گيرند. اميد مدال ما همچنان در کشتي و وزنه برداري و تکواندو است اما در دووميداني و جودو هم ‏اين دوره براي اولين بار انتظار مدال داريم.‏

‎‎پس از پنجاه سال، بسکتبال قبل از المپيک‎‎

تيم ملي بسکتبال ايران در راه آماده سازي خود براي حضور در المپيک، در تورنمنت چهار جانبه ايتاليا شرکت کرد و ‏با شايستگي به پيروزي رسيد. در اين تورنمنت تيم منتخب جوانان ايتاليا، تيم ملي کرواسي و تيم ملي الجزاير از ايران ‏شکست خوردند و در رده هاي بعدي قرار گرفتند. تيم ملي بسکتبال ايران قبل از اين تورنمنت در دوبازي دوستانه مقابل ‏تيم ملي ايتاليا شکست خورده بود. ايتاليا يکي از تيم هاي خوب ايتاليايي است ولي امسال سهميه حضور در المپيک را به ‏دست نياورده است.‏

بسکتبال ايران در المپيک پکن با تيم هاي ملي بسکتبال آرژانتين، استراليا، ليتواني، روسيه و يک تيم ديگردر گروه اول ‏قرار دارد. آخرين تيم اين گروه ماه ژوئيه در رقابتهاي انتخابي که در آتن يونان برگزار مي شود، مشخص خواهد شد. ‏در گروه دوم المپيک نيز شش تيم حضور دارند که از هر گروه دو تيم بالا آمده مرحله يک چهارم نهايي مسابقات را ‏برگزار خواهند کرد.‏

‎‎واليبال حذف شد‎‎

تيم ملي واليبال ايران به المپيک راه نيافت و در مسابقات انتخابي که چندي پيش در توکيو جريان داشت، بر خلاف ‏انتظار غير از تايلند و استراليا به همه تيم ها باخت تا از رسيدن به المپيک باز ماند. واليبال ايران که در سال هاي اخير ‏موفقيت هاي چشم گيري داشته و عنوان قهرمان آسيا را يدک مي کشد، دررقابت هاي توکيو پس از باخت غير منتظره به ‏الجزاير در اولين بازي، انگيزه پيروزي هاي بعدي را از دست داد و در مقابل آرژانتين، ژاپن، کره جنوبي و ايتاليا هم ‏مغلوب شد و نتوانست سهميه حضور در المپيک را کسب کند. قدرت تيم ايران تنها در آخرين بازي مقابل استراليا ظهور ‏دوباره يافت و توانست سه بر هيچ بر اين تيم به پيروزي برسد. از هشت تيم تورنمنت توکيو، دو تيم ايتاليا و ژاپن سهميه ‏المپيک گرفتند.‏

‎‎تيم دايي در صدر‏‎‎

تيم ملي فوتبال ايران با مربيگري علي دائي شنبه گذشته پس از پيروزي يک بر صفر در دوبي برابر تيم ملي امارات و ‏برد چهار بر دوي کويت از سوريه در روز يکشنبه، به صدر جدول گروه پنجم انتخابي آسيا و اقيانوسيه براي حضور ‏در جام جهاني آفريقاي جنوبي (2010)بر گشت. اين تيم اگر بتواند شنبه آينده سوريه را هم در دمشق شکست دهد، بطور ‏قطع به مرحله دوم اين مسابقات راه خواهد يافت. از ميان تيم هاي آسيا و اقيانوسيه پنج تيم به جام جهاني فوتبال راه پيدا ‏مي کنند. ايران تاکنون سه بار توانسته به جام جهاني برود.‏

معروف است که علي دايي مي تواند هر غير ممکني را در فوتبال ايران ممکن کند. اين بازيکن پرآوازه و پرگل ترين ‏بازکن ملي فوتبال جهان که موافقان و مخالفان دوآتشه بسياري دارد، دوهفته پيش که در تهران با امارات مساوي کرد و ‏نيمي از اميدهاي حضور در مرحله دوم را از دست داد، محکم ايستاد و ادعا کرد که برخلاف تهران، در دوبي به ‏پيروزي خواهند رسيد که همين طور هم شد. در پايان مسابقه هم به گزارشگر تلويزيون ابوظبي گفت که مساوي در ‏تهران در حقيقت هديه ميزباني بود که به اماراتي ها داديم. جالب اينکه او که خود مدتي در تيم هاي باشگاهي امارات ‏بازي کرده، در اين مصاحبه به مترجم خود پرخاش کرد که چرا حرف هايش را براي تلويزيون ابوظبي درست ترجمه ‏نمي کند.‏

اماراتي ها هم هر کاري از دست شان بر مي آمد کردند تا نگذارند ايران به پيروزي برسد از جمله اينکه بازيکنان ايران ‏را هنگام ورود به دوبي حدود چهار ساعت در فرودگاه معطل کردند تا اعصاب آنها را به هم بريزند. سپس بطور ‏ناگهاني محل بازي را از ورزشگاه جديد شيخ زايد به ورزشگاه قديمي "القطاره" در شهر العين تغيير دادند و دست آخر ‏اعلام کردند که بيش از 500 ايراني نمي توانند بليت بازي را بخرند. اما همه اينها مانع دايي و تيمش نشد. حالا مردم ‏ايران اميدوارند او با اين تعصب و غيرت بتواند تيم ملي ما را براي چهارمين بار راهي جام جهاني کند. شايد اين بار با ‏مربيگري دايي بتوانيم در آفريقاي جنوبي براي اولين بار از مرحله مقدماتي بالاتر بياييم.‏

‎‎گزارش‎‎

‏

‎‎يک نابغه ديگر در راه است‎‎

‏46 مدال حاصل حضور ورزشکاران ايران در تمام ادواري بوده که کشور ما در بازي هاي المپيک شرکت کرده است. ‏از اين ميان ده طلا، شانزده نقره و بيست مدال برنز به ما رسيده که ده مدال طلاي المپيکي را بايد مرهون نابغه هايي ‏باشيم که هرازگاهي در ورزش ما چهره مي کنند، چهره هايي مانند حبيبي، موحد، دبير، نامجو، نصيري، رضا زاده و ‏ساعي. حالا چشم به راه يک نابغه ديگر هستيم تا در بازي هاي المپيک 2008 پکن که از 8 تا 24 آگوست ( 18 مرداد ‏تا سوم شهريور) در چين برگزار مي شود، يک مدال طلاي ديگر به اين مجموعه اضافه کند: احسان حدادي در پرتاب ‏ديسک.‏

همه مدال هاي المپيکي ايران در سه رشته کشتي، وزنه برداري و تکواندو به دست آمده و اگر حدادي بتواند حتي يک ‏مدال برنز بگيرد، کشور ما را براي اولين بار در دو و ميداني صاحب مدال المپيکي کرده است و اين رشته اي است که ‏بر خلاف کشتي و وزنه برداري و تکواندو، در سطح آسيا هم در آن سخت مدال گيرمان مي آيد تا چه برسد به مسابقات ‏جهاني و المپيک. اما اينک با وجود اين جوان 23 ساله بلند بالاي تهراني مي توانيم اميدوار باشيم که دو و ميداني ‏چهارمين رشته مدال آور المپيکي ما باشد، ضمن اينکه امسال در جودو هم اميد اندکي براي مدال داريم.‏

دو و ميداني را "ورزش مادر" مي نامند و بسياري آن را با ارزش ترين رشته المپيکي مي دانند. ميليون ها علاقمند به ‏دو و ميداني در ده روز آخر بازي ها در سراسر جهان چشم به تلويزيون هاي خود مي دوزند تا ببينند در مواد مختلف ‏اين رشته که بيش از 150 مدال در رقابت هاي آن بين زنان و مردان دونده، پرنده و پرتابگر تقسيم مي شود، چه کساني ‏بر سکوي قهرماني مي ايستند. در ميان پرتاب ها، پرتاب ديسک ورزشي است باستاني و اساطيري که از اولين دوره به ‏بازي هاي المپيک مدرن نيز راه يافته و مدال آوران آن قهرمانان ويژه اي بشمار مي روند.‏

احسان حدادي که از پدري فوتباليست و مادري آموزگاربه دنيا آمده و در تهران بزرگ شده است، در 16 سالگي با ‏پرتاب يک سنگ بزرگ که از مسافتي دور شيشه پنجره را شکست و وارد خانه شد، به ورزش قهرماني روي آورد و با ‏مربيگري سيد محسن شاهرخي از خرم آباد که خود قهرمان سابق پرتاب نيزه ايران بود، ابتدا پرتاب نيزه و سپس پرتاب ‏ديسک را برگزيد و در 19 سالگي (سال 2004 ميلادي) با شکستن رکورد قديمي شادروان جلال کشميري قهرمان ‏جوانان جهان شد که اين نخستين مدال جهاني تاريخ دو و ميداني ما بود. او با اين عنوان عازم بازي هاي المپيک آتن شد ‏ولي مقامي به دست نياورد. حدادي در گفت و گويي با گزارشگر تلويزيون ايران در مورد آن مسابقات گفت: "خودم را ‏باخته بودم، در آتن با کساني مسابقه مي دادم که سال ها عکس آنها را به ديوار اتاقم چسبانده بودم و شب ها خواب شان ‏را مي ديدم. حالا در کنار آنها بايد مسابقه مي دادم. دست و پايم را گم کرده بودم!"‏

شکست المپيک تجربه بزرگي براي قهرمان جوان ايراني بود تا با تکيه برآن رکورد شکني ها و پيروزي هايش را ادامه ‏دهد. سال بعد قهرمان بزرگسالان آسيا شد و سال 2006 درهمان ورزشگاه المپيک آتن و در جام جهاني دو و ميداني به ‏مقام دوم جهان رسيد و زير دست "ويرجيليوس آلکنا" قهرمان جهان و المپيک از کشور ليتواني ايستاد. همان سال با 65 ‏متر و 36 سانتيمتر قهرمان بازيهاي آسيايي دوحه قطر شد و رکورد آسيا را از آن خود کرد. يک سال بعد در مسابقات ‏جهاني دووميداني (اوزاکا) با 64 متر و 53 سانتيمتر به مقام هفتم جهان رسيد، همان سال رکورد آسيا را تا 67 متر و ‏‏95 سانتيمتر ترقي داد و از آن پس هيچ گاه از جمع هشت پرتابگر نخست جهان جدا نشد. در اوزاکا مقام قهرماني با 68 ‏متر و 94 سانتيمتر به "گرد کانتر" از استوني رسيد که در المپيک آتن دوم شده بود.‏

سال 2008 اما سال حدادي است تا پشت سر هم رکورد آسيا را بشکند، قهرمانان المپيک و جهان را در مسابقات بزرگ ‏قبل از المپيک شکست دهد و به طلاي المپيک بينديشد. او که با 196 سانتيمتر قد و 98 کيلو وزن فرمي ايده آل براي ‏پرتاب ديسک دارد و حدود سي کيلو از الکنا سبک تر است، ابتدا چهارم خرداد در مسابقات جايزه بزرگ "هنگلو" ‏درهلند ديسک را 68 متر و 52 سانتيمتر پرتاب کرد و به مقام قهرماني رسيد و بالاتر از قهرمان المپيک و جهان ايستاد. ‏يک هفته بعد در مسابقات ليگ طلايي برلين پايتخت آلمان، وقتي که ديسک او در پرتاب دوم روي خط 69 متر و 12 ‏سانتي متر نشست و بار ديگر رکورد آسيا را زد، آنها باز هم مقهور قدرت پرتابگر ايراني شدند. آلکنا در آخرين پرتاب ‏خود درست به اين مسافت دست يافت اما چون نتيجه دوم حدادي بهتر از قهرمان المپيک بود، قهرماني به او رسيد در ‏حاليکه "رابرت هانتينگ" آلماني و نفر دوم جهان در سال گذشته با 67 متر و 70 سانتيمتر روي سکوي سوم ايستاد.‏

حدادي سه روز بعد خود را به شهر "تالين" در استوني رساند. " گرد کانتر" اميدوار بود در شهر خود اين نابغه ايراني ‏را شکست دهد اما موفق نشد. پرتاب دوم احسان با 69 و 32 سانتيمتر باز هم رکورد جديد آسيا بود در حالي که کانتر با ‏‏67 متر و 82 سانتيمتر زير دست او ايستاد. حدادي پس از اين مسابقه به ايران رفت تا پس از ديدار خانواده راهي ‏‏"مينسک" روسيه شود و زير نظر مربي کارکشته و 76 ساله خود "کيم بوهانتسف" دوران آمادگي براي المپيک را ‏بگذراند. او اينک در صدر جدول رده بندي فدراسيون جهاني فوتبال قرار دارد و همه چشم انتظار نبرد ديدني اين ايراني ‏با انگيزه و جوياي نام با "الکنا" و "کانتر" در پکن هستند، نبردي که اگر حدادي در آن به پيروزي برسد با ارزش ترين ‏مدال طلاي همه المپيک ها را براي ايران به ارمغان خواهد آورد. او بارها گفته است که "طلاي المپيک بزرگ ترين ‏روياي من است." دور نيست که اين رويا به واقعيت بپيوندد.‏

‎‎نظر‎‎

‏

‎‎بنگاه معاملات ملکي رضا زاده‏‎‎

هربار که اين آگهي از کانال هاي لوس آنجلسي ديده مي شود، آه از نهاد خيلي ها در مي آيد. بزرگ ترين قهرمان تاريخ ‏ورزش ايران، همان که اگر در المپيک پکن طلا بگيرد که به احتمال بسيار مي گيرد، ارزنده ترين وزنه بردار تاريخ ‏جهان از سوي فدراسيون جهاني شناخته خواهد شد، همان که بارها در ميادين جهاني و المپيک ياس را به شادي تبديل ‏کرده و خنده بر لب ها آورده، در اين آگهي بازاري براي يک بنگاه معاملات ملکي در دوبي چنان خود را از اوج به ‏زمين مي کوبد که دل ميليون ها ايراني هم با او به سنگ مي خورد ومي شكند.‏

يک سال قبل از المپيک 2004 آتن وقتي از مسابقات قهرماني جهان بازگشت و ادعا كرد كه پيشنهاد چند ميليون دلاري ‏ترک ها را براي تبعيت اين کشور نپذيرفته است، مردم ايران اين حرکت او را مرحمي بر روي غرور تاريخي زخم ‏خورده خود تلقي کردند و وقتي با قدرت تمام و با فرياد يا ابوالفضل دوباره قهرمان المپيک شد، هرچه مي توانستند از ‏سکه و زمين و خانه و ماشين به او بخشيدند که مجموع آن را حدود همان مبلغي مي پندارند که ترک ها پيشنهاد داده ‏بودند. اما انگار اين همه حسين رضازاده را بس نيامد که چندي پيش غرور پهلواني خود را به بهاي 200 ميليون تومان ‏با يک بنگاه معاملات ملکي در دوبي تاخت زد تا در فيلم تبليغاتي اين بنگاه براي فروش خانه و زمين به ايرانيان، بازي ‏کند، آنهم چه بازي بدي!‏

‏

رضا زاده به تازگي از سوي فدراسيون بين المللي وزنه برداري ‏IWF‏ به عنوان دومين وزنه بردار تاريخ اين ورزش ‏شناخته شده و اگر در المپيک چين امسال و يکي دو مسابقه جهاني ديگر مدال طلا بگيرد اين مقام را از دست نعيم ‏سليمان اوغلو بلغاري که برخلاف رضا زاده پول ترک ها را گرفت و به تبعيت اين کشور درآمد، بيرون خواهد آورد. او ‏در مقابل انتقادهاي بسياري که اينک براي بازي در آن فيلم تبليغاتي از سوي مردم و رسانه ها مي شنود، مي گويد:‏

‏"برخي مسايل باعث مي شود که من تمرکزم را براي تمرين از دست بدهم. من در آخرين سال هاي ورزش حرفه اي به ‏سر مي برم و اين حق من است که بتوانم براي زندگي آينده ام درآمدزايي کنم. من تا چند سال پيش يک آپارتمان هم در ‏تهران نداشتم... شرکتي که من با آنها فعاليت کرده ام تابع قوانين جمهوري اسلامي است. از طرف ديگر مسايلي که در ‏مورد خارج شدن پول از کشور مي گويند هم درست نيست."‏

به هر حال هنوز هم "حاج حسين" يکي از بزرگترين اميدهاي ما براي کسب مدال طلاي المپيک به شمار مي رود. مردم ‏ايران اميدوارند که او در چين هم بيايد و دوباره با فرياد "يا ابوالفضل" تالار مسابقه را بلرزاند و آبروداري کند. اگر چه ‏برخي نوشته روي پيراهن ورزشي او را هم تبليغاتي مي دانند، باز هم از او حمايت خواهند کرد تا بزرگ ترين قهرمان ‏تاريخ وزنه برداري جهان شود. ‏

‎‎ديدگاه‎‎

‏

‎‎‏5 + 6: پايان روياي اروپايي فوتباليست هاي ايران‎‎

حضور روزافزون بازيکنان بيگانه در تيم هاي باشگاهي اروپا چنان شتاب بي سابقه اي گرفته است که در کشورهاي ‏ايتاليا، اسپانيا، انگليس، آلمان، فرانسه، هلند و... تيم هاي باشگاهي کمتر نمايي از بازيکنان بومي دارند و گهگاه تيمي با ‏ريشه از يک کشور صاحب فوتبال، با چهره اي به تمامي غير بومي به ميدان مي آيد. اين پديده از نيمه دوم دهه نود ‏ميلادي پاي بازيکنان ايراني را نيز به فوتبال اروپا بازکرد. ‏

در راستاي نقش هرچه بيشتر اقتصاد و تجارت در ورزش، به ويژه فوتبال، باشگاه هاي اروپا که به صورت شرکت ‏هاي تجاري اداره مي شوند، به فکر خريد ارزان تر و بازدهي بيشتر افتادند. گراني بازيکنان کشورهاي صاحب قدرت ‏اقتصادي باعث گرايش باشگاه ها به بازيکناني شد که در کشورهاي فقيرتر داراي قيمتي ارزان تر و در بسياري از ‏مواقع کارآيي بيشتري بودند. پاره اي از اين بازيکنان در بازار بورس فوتبال اروپا رفته رفته قيمتي گران تر از ‏بازيکنان بومي پيدا کردند.‏

در آن هنگام محدوديتي براي بازيکنان خارجي وجود داشت که اغلب شامل پنج بازيکن در يک تيم فوتبال و حداکثر دو ‏تا سه بازيکن در زمين بازي مي شد. چنين شرايطي تيم هاي غرب قاره سبز را به خريد نخبگان آمريکاي جنوبي، به ‏ويژه برزيل، محدود کرد. با فروپاشي شوروي در اوائل دهه 90 ميلادي و شکل گيري جامعه اروپا، دگرگوني گسترده ‏اي در کشورهاي اين قاره به وجود آمد. اين دگرگوني با شتابي بسيار فوتبال اروپا را نيز در برگرفت که پايه گذار آن ‏بوسمان، بازيکن آن دوره بلژيک بود و با پيدايش قانوني به نام خود او، سيل بازيکنان آفريقايي و آسيايي به باشگاه هاي ‏اين قاره سرازير شد. بوسمان – که خود بهره اي از تلاش خود نبرد – فوتبال حرفه اي را به عنوان کار، جزيي از ‏قانون کار در ميان کشورهاي عضو جامعه اروپا به طور قانوني پيگيري کرد و سرانجام آن را بر کرسي نشاند. ‏

با قانون جديد حضور بازيکنان اروپايي به هر تعداد در هر تيم عضو اين جامعه آزاد شد تا قانون پيشين شامل بازيکنان ‏قاره هاي ديگر شود. گراني بازيکنان آمريکاي جنوبي راه را ابتدا براي نخبگان آفريقا و سپس آسيا از جمله استعدادهاي ‏ايراني گشود که به دليل پايين بودن ارزش ريال در برابر ارزهاي اروپايي ـ و از هزاره سوم ميلادي "يورو" - فوتبال ‏کشورهاي پيشرفته، به ويژه آلمان در ميان بازيکنان ايراني ارزشي بسيار بالا يافت. در ميان بازيکنان پرشماري که در ‏اواخر دهه نود به اروپا و بيشتر به آلمان کوچ کردند، علي دايي نقشي پررنگ تر از سايرين داشته است. در کنار او مي ‏توان از مهدي مهدوي کيا، وحيد هاشميان و جواد نکونام نام برد. در اين رهگذر سود کلاني هم از آن مديران دولتي ‏باشگاه هاي طراز اول تهران، از جمله پرسپوليس و استقلال شد.‏

جالب اينکه پس از انقلاب و در پي مهاجرت روزافزون ايرانيان به خارج از مرزها، بازيکناني هم در آلمان مطرح شدند ‏که از ميان آنان فريدون زندي، و امير شاپورزاده به تيم ملي ايران راه يافته اند و اشکان دژآگه پيراهن تيم ملي جوانان ‏زير 21 سال آلمان را هم برتن کرده است. در تيم پر آوازه اي چون بايرن مونيخ نيز سه باريکن ايراني- علي دايي، ‏وحيد هاشميان و علي کريمي- بازي کرده اند.‏

محدود شدن جايگاه بازيکنان بومي و سدي که براي آنان در کشورهاي صاحب فوتبال به وجود آمد، تضعيف تيم هاي ‏ملي را به همراه داشت تا آن جا که در فصل تازه به پايان رسيده فوتبال اروپا چهار تيم باشگاهي از انگليس با بازيکنان ‏پر تعداد غير بريتانيايي، قدرت بي چون و چراي فوتبال قهرماني اروپا بودند و سرانجام با شکست در برابر يکديگر، دو ‏تيم انگليسي فيناليست پيکار پاياني در مسکو شدند که منچستر يونايتد قهرمان آن بود؛ اما تيم ملي انگليس از راهيابي به ‏جام قهرماني 2008 اروپا باز ماند!‏

اين يکي از عواملي بود که سپ بلاتر سوييسي، رييس اتحاديه فوتبال اروپا، با وجود مخالفت هايي که از سوي فرانتس ‏بکن باوئر و ديگر مردان با نفوذ فوتبال قاره همراه بود، طرح محدويت تعداد بازيکنان خارجي تا حد اکثر پنج بازيکن ‏در جريان بازي را مطرح کرد که به طرح 5+6 در کنگره سالانه فيفا مطرح و هفته پيش در سيدني به تصويب رسيد. ‏در پي تصويت طرح مزبور، سپ بلاتر به همراه ميشل پلاتيني فرانسوي، رييس اتحاديه فوتبال اروپا (يوفا) روز ‏پنجشنبه پنجم ژوئن در بروکسل با هانس- گرت پوترينگ، رييس پارلمان جامعه اروپا در مورد هدف هاي اين طرح ‏ملاقات اوليه اي داشت که بعد ها دنبال خواهد شد. اين جلسه ها براي تطبيق اين طرح با قانون کار در جامعه اروپا انجام ‏مي گيرد.‏

قانون 5+6 هر باشگاه را وادار مي سازد تا دست کم با شش بازيکن کشورمتبوع خود بازي کند. فيفا معتقد است که از ‏فوايد اين طرح حفظ آهنگ و تعادل بين تيم ملي با باشگاه خواهد بود. اما آنچه براي فوتبال ايران مي تواند مطرح باشد، ‏محدود شدن بازيکنان غير اروپايي در تيم هاي اين قاره است که با پيشينه ناموفق بازيکنان پرتعداد لژيونر ايران در ‏اروپا – منهاي سه، چهار بازيکني که نام برديم – روياي اروپايي بازيکنان ايراني بيش از پيش رنگ مي بازد. اين ‏روزها در رسانه هاي پرتعداد ورزشي در ايران از زبان بازيکنان ريز و درشت فوتبال همچنان صحبت از ادامه بازي ‏در باشگاه هاي اروپايي را مي خوانيم اما...‏