شکايت شب هجران نه آن حکايت حال است ‏‎/‎‏ که شمه اي زبيانش به صد رساله برآيد (حافظ)‏

‏"حکايت حال" صفحه جديدي در "چهارفصل" است با نگاهي به حکايت ها و شکايت هاي اهالي فرهنگ و هنر...‏
دومين شماره را به رکوردشکني هنرمندان ايراني در حراج معتبر کريستي در دوبي و پرويز تناولي مجسمه ساز بزرگ ‏و نامدار ايراني اختصاص داده ايم.‏

‏

‎‎سرمان را قدري بالا گرفتيم!‏‎ ‎

همه رکورد شکني هايمان هم بدنيست. در ميان خبرهاي ناخوش آيندي که از وطن مان در رسانه هاي جهان مي بينيم و ‏مي شنويم، در هنگامه اي که وزارت ارشاد دستور تعطيلي نمايشگاه "ذهنيت ايراني" و جمع کردن کتاب هاي بسياري ‏را از غرفه هاي نمايشگاه کتاب تهران صادر مي کند، ناگهان با خوشحالي مي شنويم که " هنرمندان ايراني در حراج ‏معتبر کريستي در دوبي رکورد شکني کرده و جمعا ۱۲ ميليون و ۳۰۰ هزار دلار از آثار هنري آنان به فروش رفته ‏است که در تاريخ هنر ايران بي سابقه است."‏

بيشترين سهم از اين ميان به آثار پرويز تناولي مجسمه ساز بزرگ و نامدار ايراني رسيده است که نزديک به سه و نيم ‏ميليون دلار به دو اثر او "پرسپوليس" و "شاعر ايستاده" پرداخت شد. "پرسپوليس" تنديس برنزي به ارتفاع نزديک به ‏دو متر است که با الهام از تخت جمشيد ساخته شده و به مبلغ دو ميليون و ۸۴۱ هزار دلار به فروش رفت که رکوردي ‏است براي فروش يک اثر هنري ايراني در تاريخ حراجي هاي جهان. اين اثر که با قيمت پايه ۴۰۰ هزار دلار وارد ‏حراجي شده بود و به بانک پاسارگاد ايران تعلق داشت، گران ترين اثر به فروش رفته در حراجي کريستي در دوبي به ‏شمار مي رود. تنديس "شاعر ايستاده" تناولي نيز در اين حراج که چند هفته قبل در دبي برگزار شد، ۶۵۰ هزار دلار ‏به فروش رفت.‏

‏

‎‎شاعر ايستاده‎‎

پس از تناولي، تابلو خط-نقاشي "چهارباغ" اثر حسين زنده رودي نقاش ايراني مقيم فرانسه با يک ميليون و ۶۰۰ هزار ‏دلار و تابلو خوشنويسي "خداوند بخشنده است" اثر محمد احصائي با قيمت يک ميليون دلار آثار گرانقيمت بعدي بودند. ‏در مجموع ۱۹۸ اثر از ۱۸ کشور دنيا به مبلغ چهل ميليون دلار در حراجي دوبي به فروش رفت که از اين ميان ۷۷ ‏اثر به قيمت ۱۲ ميليون و سيصد هزار دلار متعلق به هنرمندان صاحب نام ايراني بود.‏

موفقيت بزرگ تناولي در دوبي و دشواري هاي زيادي که او در ايران در راه برپايي موزه اش متحمل شد، دو روي ‏يک سکه را نشان مي دهد. چند سال پيش پس از کنار رفتن کرباسچي، ملک مدني شهردار تهران شد. او که معروف به ‏شناخت آثار هنري ومحترم داشتن هنرمندان بود، طرحي را تصويب کرد که طي آن قرار بود خانه برخي از هنرمندان ‏بزرگ و بيشکسوت کشورمان، از طرف شهرداري خريداري و به موزه اي براي آثار خود آنان تبديل شود. يکي از ‏اولين کسان در اين ميان پرويز تناولي پدر مجسمه سازي نوين ايران بود. خانه او را در فرمانيه که نقشه اش را کامران ‏عدل کشيده و چند سال قبل از انقلاب ساخته شده بود، به مبلغ ۶۰۰ ميليون تومان قولنامه کردند و ۶۰ ميليون تومان هم ‏پيش پرداخت نمودند.‏

اما وقتي ورق برگشت و احمدي نژاد شهردار تهران شد، اين طرح عملي نشد. شهرداري مي خواست بقيه بهاي خانه ‏تناولي را بدهد و آن را با آثار موجود در آن بردارد و هر کاري خواست با آنها بکند که مجسمه ساز موافقت نکرد چون ‏اين خانه را بنام موزه واگذار کرده بود و مايل به تبديل آن به برج و بارويي بد شکل و شمايل نبود. کار به مراجع ‏قضايي کشيد و راي بر اين شد که فعلاً کارگاه مجسمه سازي تناولي را پايين خانه در اختيار او قرار دهند تا هنگام آمدن ‏از کانادا به ايران در آن کار کند ولي خانه با آثار درونش همچنان در بسته بماند تا تکليف روشن شود.‏

‏

‎‎هيچ ها‎‎

از آن ماجرا چند سال مي گذرد. حريف تناولي در آن وقت شهرداري بود که حالا رئيس جمهوري شده است و ‏قدرتمندتر. نمي دانم در اين فاصله تناولي توانسته خانه محبوبش را دوباره به دست بياورد يا نه؟ هر بار که از مقابل در ‏سبز و بزرگ خانه مي گذرم ياد غم هاي او مي افتم و آرزويش که تبديل اين خانه به يک موزه آبرومند با نام خودش بود ‏و برآورده نشد. حالا که مي شنوم اين استاد سفيد مو اما همچنان پويا و توانا چنين موفقيت بزرگي در حراج کريستي ‏دوبي به دست آورده است، از صميم قلب خوشحال مي شوم.‏

نمي دانم که از اين سه ميليون و اندي دلار چيزي به تناولي مي رسد يا نه؟ چرا که ديگران مالک آثار بودند.اما اين مهم ‏نيست، مهم اين است که او رکوردي براي هنر ايران به جا گذاشته که افتخار آفرين است و حتما خود نيز از اين پيروزي ‏شادمان خواهد بود و اين شادماني بخش بزرگي از آن غم ها و نامهرباني ها را جبران خواهد کرد. به او و همه صاحبان ‏آن ۷۷ اثر بايد شادباش گفت. گنجينه آثار پنجاه هنرمند پيشکسوت ايراني مانند تناولي، زنده رودي، احصايي، پرويز ‏کلانتري، آيدين آغداشلو، منصوره حسيني، فرح اصولي، عباس کيارستمي، شيرين نشاط و شادروان سهراب سپهري ‏نقاش و شاعربزرگ مان، در کنار جواناني چون بيتا فياضي و افشين پيرهاشمي باعث شد بتوانيم سرمان را قدري بالاتر ‏بگيريم، دست شان درد نکند!‏