هيلاري کلينتون بالاخره پس از يک مبارزه 18 ماهه به تلاش هاي خود براي احرازنمايندگي حزب دموکرات ‏امريکا در انتخابات رياست جمهوري اين کشور پايان داد و در مبارزه اولين ها، که از بخت بد هردو اولين هاي ‏يک حزب بودند، اين باراک اوباما، اولين کانديداي سياه پوست بود که بر اولين کانديداي زن برتري يافت تا شايد ‏بخشي از جفاي رفته بر سياهان اين کشور جبران شود؛ هر چند هنوز تا پايان مسير اداي اين دين راه درازي باقي ‏است.‏

و اما از ديگر سو شايد اين انتخابات مقدماتي از اين نکته هم پرده بر داشت که هنوز امريکا مانند برخي ‏کشورهاي هم قاره اي اش و حتي ديگر قاره دوستش، تمايل چنداني به نشستن يک زن بر صندلي رياست جمهوري ‏ندارد.ولي با اين وصف نمي توان از اهميت اين مسئله که حضور يک زن در مقام رياست جمهوري امريکا، آن هم ‏در جهاني که زنانش ثانيه به ثانيه بر مدار پيشرفت چرخ مي خورند غافل شد.جاي گفت و گو نيست که وجود زني ‏مانند کلينتون مي توانست فرصتي باشد براي کشوري که تاکنون وجود زنان قدرتمندي همچون مادلين ‏آلبرايت،کاندوليزا رايس و نانسي پلوسي را تجربه کرده؛هرچند تمام تصميمات عرصه سياستش با نظارتي مردانه ‏همراه بوده است.‏

هيلاري 60 ساله، گزينه اي مناسب براي اين صندلي بود چرا که هم در کنار همسر خود تجربه رياست جمهوري ‏را تمرين کرده بود وهم اينکه بيشتر از يک سياستمدار، به عنوان يک فعال اجتماعي و اکتيويست شناخته مي شد؛ ‏ضمن اينکه تاکيد بر حقوق زنان، فارغ از بيان گرايشي خاص در اين زمينه، برگ برنده اي بود تا همگان اعم ‏از فمينيست،غيرفمينيست و حتي مردم عادي کوچه و خيابان براي حضور وي به توافق برسند. اما در نهايت اين ‏رقابت بود که سرنوشت را رقم زد و ضعفهايي که شايد بيرون از گود رقابت ضعف تلقي نمي شد،هيلاري را از ‏پله هاي صعود به رقابت نهايي بازداشت. ضعف هايي که نقطه اوج آنها در تبليغات و گاه سخنان اين اولين ‏کانديداي زن نمايان مي شد و همين پاشنه آشيلي شد براي او.‏

آن گاه که کلينتون از مواضعش در برابر ايران و حمله به آن بر خلاف سياست حزب مورد حمايتش سخن گفت تا ‏آراي امريکايي هاي مخالف ايران را جلب کند، باراک حسين اوباما از گفت و گو با احمدي نژاد گفت و وزنه را به ‏سوي خود چرخاند؛ هرچند تنها هفته اي پس از آن با زيرکي گفته اش را تغيير داد و تا آن جا پيش رفت که فرداي ‏روز پيروزي اش برنامه حمله به ايران را هم روي ميز کار خود گذاشت!‏

يا زماني که خانم کلينتون با تحقير و توهين خطاب به اوباما سخن مي گفت، باراک حسين با خونسردي تمام در ‏برابر اين حملات واکنش نشان داد و با مهارتي عجيب، تمامي آنچه را که هيلاري به وي نسبت داده بود با زباني ‏ديگر بيان کرد تا نشان دهد که ميان بنشين و بفرما چه مقدار فاصله است.‏

‏ کلينتون اما تا لحظه آخر اميد خود را از دست نداد وشجاعانه در اين عرصه تاخت و به رغم تمام پيش بيني ها از ‏پاي ننشست. پس از شکست هم به کمک رقيب رفت وبراي رسيدن به پيروزي مخفيانه با او جلسه گذاشت تا نشان ‏دهد که مقصد از مسير مهم تر است.‏

چنين بود که نشد امريکا هم چند سالي بر پاشنه بلند زني بچرخد و در جدال اولين ها، اولين زن در برابر اولين ‏سياه پوست پيروز شود.‏

اما باز هم براي کلينتون 60 ساله زمان هست. شايد 4 سال بعد، نوبت او باشد که از آخرين کمپين مقدماتي خندان ‏باز گردد، چرا که به نظر مي رسد نا اميدي در دستور کار خانم سناتور نيست.‏