‏

‏"مساله حجاب" پيش از آنکه رضاخان راه تجدد ايران و آرزوهاي دور و درازش براي پيشرفت را در "کشف" آن ‏بيابد، از سوي مذهبيون به عنوان چهره دين و "سيماي عفاف و اخلاق" در جامعه تبليغ شده و در ادوار مختلف ‏مهمترين خواست آنان از زنان همواره حفظ حجاب بوده است. تو گويي در نظر اينان اصولا زن به اين منظور ‏آفريده شده که حجاب بر سر بگذارد و تابلويي باشد براي نمايش اعتقاد آقايان به اصول مذهبي و شدت و ضعف ‏حفظ آن نيز نمايه اي است از ميزان پايبندي مردمان جامعه نسبت به حفظ اصول اخلاقي. ‏

پس از انقلاب 57 نيز شايد يکي از روترين نقاط چالش برانگيز ميان نيروهاي اجتماعي حامي تغييرات اساسي در ‏ساخت سياسي کشور همين مساله حجاب بوده است. بحثي که با توجه به ابعاد گسترده اجتماعي و فردي آن با ‏سرعت خيره کننده اي به عنوان يکي از نمادهاي اساسي "گروه غالب" در تحولات سالهاي ابتدايي پس انقلاب (يا ‏همان حزب اللهي ها) در آمد و از سوي ديگر طيف هاي ديگر درگير در تند باد تحولات جامعه ايراني همين ‏موضوع پوشش را جبهه اي براي رويارويي و دفاع قلمداد کردند. و چه بسا که بتوان بر همين اساس مبارزه اي ‏مدني را از آن زمان تاکنون ميان زنان و حاکميت اقتدارگرا نشان داد که صد البته برنده گام به گام آن بانوان ايراني ‏بوده اند.‏

‏ از همين زوايه البته سخنان فردي مانند علم الهدي امام جمعه شهر مشهد که مي گويد "مسأله حجاب در مملکت ‏حياتي است و مسأله بي‌حجابي در کشور مانند قطع رگ گردن دين و انقلاب است" و تاکيد مي کند که "وزير ‏کشور فرانسه سال قبل به آمريکا گفت، لازم نيست بمب بر سر مردم بريزيد، بلکه کافي است پيراهن و دامن زنان ‏کوتاه شود." قابل فهم مي شود. از قضا او خوب فهميده است رگ حيات و شايد به عبارت بهتر "شيشه عمر" طرز ‏تلقي اي از دين که موجب ادامه حيات اجتماعي توام با حفظ قدرت او و امثالهم مي شود کجاست. منتها بازهم به ‏جاي واقع بيني و برخورداري از اندکي تعامل عيني با جامعه و خواسته هايش خود را به کوچه ديگري مي زند و ‏به دنبال ردپاي دشمنان و بيگانگان مي گردد. بايد گفت که ديده گان افرادي از اين دست نيازمند درمان است، چرا ‏که درعوض رويت حضور تمام قد زنان ايراني در عرصه هاي مختلف سياسي، اجتماعي و اقتصادي بر اساس ‏ساده ترين و بدوي ترين انگيزه هاي شهواني توجه اش به کوتاه و بلندي شلوار و دامن زنان معطوف است. ‏

از سوي ديگر کار به همين اظهارنظرهاي شگفت انگيز ختم نمي شود بلکه گويي اين سخنان آتش تهيه حملات ‏گسترده تر به حريم خصوصي شهروندان آن هم در ساده ترين و ابتدايي ترين حدود آن يعني انتخاب نوع پوشش ‏‏(توجه کنيد نوع پوشش و نه مثلا تلاش براي عرياني و...) و سبک زندگي است. همين گفته ها دستاويزي مي شود ‏براي مديراني که "طرح امنيت اجتماعي" را مهمترين دستاورد و افتخار دوره مديريت خود بدانند. طي روزهاي ‏گذشته و در آستانه فصل گرما بازهم خط و نشان کشيدن نيروي انتظامي براي دختران و بانوان ايراني شدت گرفته ‏است. پايگاه اطلاع رساني نيروي انتظامي هفته گذشته اعلام کرد که "از آغاز سال جاري و در طول اين طرح ‏تعداد يک هزار و 68 نفر از زنان بدحجاب دستگير شده اند". بي شک و بدون امکان پذيرفتن هيچ استدلال قانوني ‏که نيروي انتظامي براي چنين عملکردي دست و پا کند، تمامي موارد مشمول اين آمار و چه بسا ده ها و صدها ‏برابر اين تعداد که مورد مواخذه ماموران گشت هاي ارشاد قرار مي گيرند، موارد بارزي از نقض حقوق مسلم ‏شهروندان است. حقوقي که به موجب استانداردهاي حقوقي جهاني که جمهوري اسلامي نيز به رعايت آنها متعهد ‏شده است. ‏

با اين همه و با پرهيز از تکرار مکررات در اثبات غلط بودن برخوردهاي اين چنيني با مقوله پوشش در سطح ‏جامعه و دست درازي حاکميت به حريم خصوصي شهروندان، صاحب اين قلم اين پرسش را پيش روي دست ‏اندرکاران "وااسلام گو" قرار مي دهد که آيا نقض "قانون آزادي پوشش حجاب در دانشگاه هاي ترکيه" از سوي ‏بالاترين مرجع حقوقي کشوري که برپايه سکولاريسم بنيان گذاشته شده است و طي حکمي استفاده از حجاب را ‏تنها در دانشگاه هاي دولتي ممنوع مي شمارد نقض کرامت انساني، اصول اخلاقي و حقوق بشر است يا رها کردن ‏بيشمار ماموران انتظامي در کوي و برزن اين مملکت و گشودن دست تطاول آنان براي گشايش عقده هاي ‏فروخفته جنسي شان در برخورد با دختران و بانوان اين مرز و بوم؟ امکان برپايي و سامان دهي به تجمعات ‏اعتراض آميز نسبت به صدور چنين حکمي افتخار آميز است يا به کمين نشستن مردمان خسته از هزاران ‏شوربختي روزمره در پارکها و مراکز خريد به بهانه "امنيت اجتماعي" و يا فرود آوردن باتوم بر سر زنان آزادي ‏خواه در تجمع 22 خرداد 85؟ در مرام و مسلک شما کدام يک اخلاقي است؟ واقعا چه کسي بي شرم است و چه ‏کسي با رفتار خود حريم باورهاي اخلاقي و امنيت عمومي را لکه دار مي کند؟ ‏