دوستان به دور سفره نفت ايران
تحليل فايننشيال تايمز از سياست دسته چک تهران - پنجشنبه 9 خرداد 1387 [2008.05.29]
آنا فيفيلد
تنها چند هفته بعد از آنکه جاکارتا به عنوان تنها عضو شوراي امنيت به آخرين قطعنامه عليه برنامه هسته اي ايران رأي موافق نداد، محمود احمدي نژاد همتاي اندونزيايي خود را "برادر" خطاب کرد.
آقاي احمدي نژاد در جريان ديدار سوسيلو بمبانگ يودهويونو از تهران در ماه مارس گفت: "ما براي ايجاد صلح بين المللي دست به کار خواهيم شد."
دو کشور پنج معاهده امضاء کردند که يکي از آن ها شامل ساخت يک پالايشگاه در اندونزي به ارزش 6 ميليارد دلاراست. در همين حال، آقاي يودهويونو اطمينان خاطر داد که: "برنامه هسته اي ايران ماهيت صلح جويانه دارد و نبايد به آن بعدي سياسي داد."
اين يک الگوي آشنا ست. درحاليکه واشنگتن به دليل سرپيچي هاي هسته اي ايران، به تبليغات براي منزوي ساختن اين کشوربه تبليغات عليه آن مشغول است، تهران هم نوعي استراتژي جهاني مبتني بر سياست دسته چک را براي جلب پشتيباني از برنامه هسته اي خود و دفع فشارهاي غربيتدوين نموده است. به نظر مي رسد در دوره اي که بهاي نفت سر به آسمان کشيده و بيم کاهش عرضه آن مي رود، يک توليد کننده عظيم نفت دنيا هميشه مي تواند دوستاني داشته باشد.
گفتگوهاي تهران با رهبران کشورهاي در حال توسعه، نظير ديدار با اندونزيايي ها، اغلب با تعهد اين کشور به ارايه کمک و سرمايه گذاري از يک سو، و جلب حمايت آنها از برنامه انرژي هسته اي ايران همراه بوده است. آقاي احمدي نژاد در دوره سه ساله رياست جمهوري، به يکي از خوش سفرترين رهبران ايران تبديل شده و تقريباً هر ماه به يک سفر خارجي دست زده است. ديدارهاي سال گذشته او شامل ديدار از بلاروس، سوريه، ترکمنستان، ونزوئلا و سودان بوده است.
ايران در کشورهاي مورد بازديد آقاي احمدي نژاد دست به انجام ده ها سرمايه گذاري زده است: 10 کارخانه توليد آرد در ونزوئلا، يک سد و يک نيروگاه برق در مالي، يک وام 5/1 ميليارد دلاري براي طرح هاي زيرساختي سريلانکا و سرانجام بازسازي يک شرکت تصفيه روغن در زيمبابوه.
سعيد ليلاز، سرمقاله نويس و منتقد صريح دولت احمدي نژاد، مي گويد شکي نيست که اين طرح ها بيشتر جنبه سياسي دارند تا اقتصادي. او گفت: "براي درک رفتار ديپلماتيک جمهوري اسلامي، مي بايست ايالات متحده را در مرکز آن تجسم کنيد. تمام تلاش هاي ديپلماتيک ما حول برنامه هسته اي مان مي چرخد، و برنامه هسته اي ما حول روابط مان با ايالات متحده در چرخش است."
البته اين طور نيست که احمدي نژاد اين کشورها را خام کرده باشد. برخي تحليلگران مي گويند کشورهاي آمريکاي مرکزي و جنوبي ابتدا با روي باز کمک هاي ايالات متحده را پذيرفته اند و سپس به دشمنان خوني آن کشور تبديل شدند.
تلاش هاي ديپلماتيک اخير ايران، اعم از اينکه در نهايت با موفقيت همراه شود يا خير، به روشن تر شدن ماهيت جهاني بلند پروازي هاي اين کشور منجر شده است. کاوه افراسيابي، يک مفسر سياسي از آمريکا، مي گويد: "ايران صاحب يک سياست جهاني براي خنثي سازي تلاش هاي کشورهاي تحريم کننده است. دولت هاي تحريم کننده، ايران را به سوي جستجو براي يافتن دوستان جديد و متحد ساختن آنها در برابر استيلاي جهاني ايالات متحده پيش رانده است؛ و ايران برگ هاي اقتصادي زيادي براي بازي کردن در اختيار دارد."
سعيد جليلي، دبير شوراي امنيت ملي ايران، اخيراً گفته است که اين کشور خواستار تبديل شدن به يک "قدرت جهاني" و پيش بردن يک سياست خارجي با اولويت "عدالت جهاني" است.
بالا رفتن بهاي نفت هم به اين معني است که آقاي احمدي نژاد، عليرغم بدترشدن اوضاع اقتصادي کشورش، بودجه بيشتري براي جلب نظر هم پيمانان در اختيار خواهد داشت. به دليل بالا رفتن قيمت نفت، حتي کشورهاي توسعه يافته هم بيش از هر زمان ديگري به کمک احتياج دارند.
يک تحليلگر در تهران هم اخيراً گفته است که بهاي 120 دلاري هر بشکه نفت، دست احمدي نژاد را باز گذاشته است. با اين قيمت، ايران انتظار کسب 340 ميليون دلار در روز و 125 ميليارد دلار درآمد در سال را دارد.
اين تحليلگر گفت: "اگر ما در لبنان مشکلي ايجاد کنيم و اين خود بهاي نفت را 3 دلار در هر بشکه زياد کند، 3 ميليارد ديگر به درآمد ما افزوده خواهد شد. بنابراين از نظر اقتصادي بسيار موجه است که 500 ميليون دلار به حزب الله داده شود".
ايران از منابع عظيم انرژي براي تاثيرگذاري بر غول هاي اقتصادي و نيز کشورهاي کوچک استفاده مي کند. هند در ماه جاري، عليرغم مخالفت هاي ايالات متحده به استقبال از آقاي احمدي نژاد پرداخت تا به گفتگو درباره احداث خط لوله 7.6 ميليارد دلاري از ايران به پاکستان و سپس هندوستان بپردازد.
تحليلگران مي گويند بلندپروازي هاي جهاني ايران در صورت پيوستن اين کشور به سازمان هاي منطقه اي نظير سازمان همکاري اقتصادي 10 کشور جنوب آسيا، سازمان همکاري شانگهاي و گروه امنيت بين دولت ها به سرپرستي روسيه و چين که ايران درخواست عضويت خود را در ماه مارس به آنها ارائه داده، از قدرت بيشتري برخوردار خواهد شد. (ايران پيشتر به عنوان عضو ناظر در اين گروه پذيرفته شده بود درحاليکه همين درخواست از سوي ايالات متحده در سال 2005 رد شده بود).
مايکل روبين، تحليلگر مسائل ايران در موسسه محافظه کار اينتپرايز واشنگتن، مي گويد واشنگتن به خوبي از عهده درک اين حقيقت برنيامده که ايران براي بدست آوردن متحد از يک استراتژي جهاني برخوردار است. آقاي روبين گفت: "ما درگير يک کشمکش جهاني عليه ايران هستيم، اما ايران به بازي شطرنج دست زده و ما نقش خانه هاي شطرنج را بازي مي کنيم. اگر چشمانمان را به آنچه ايران مي کند ببنديم و يا اينکه اگر آنها استراتژي داشته باشند و ما نداشته باشيم، ايالات متحده نمي تواند اميدوار به مقابله با رشد فزاينده ايران باشد."
منبع: فايننشيال تايمز- 28 مه
