فرزانه 17 ساله قرباني خشونت خانگي مي شود و زهرا بني يعقوب قرباني خشونت اجتماعي که هر دو ناشي از ‏فر هنک مسلط مرد سالاري در فضاي عمومي ايران امروز است. فرزانه براي حفظ آبروي پدر و زهرا بني ‏يعقوب براي حفظ آبرو و ناموس مردان جامعه جانشان حراج مي شود. ‏

اينها، نمونه هايي از نفوذ تفکري هستند که که به خود اجاره مي دهد با زن، "هر طور که مي پسندد" رفتار نمايد و ‏براي اصلاح وي در جامعه و در خانه نيز، در صورت لزوم از مجازات مرگ - آن هم بدون محاکمه - استفاده ‏کند. مجازات خود سرانه اي که بعد از اعمال هم شامل پيگيري قانوني و حکم عادلانه نمي شود. و به همين دليل ‏هر روز بيش از پيش گسترش يافته و به شکل يک حق براي مردان در مي آيد. ‏

پدر فرزانه به خود حق مي دهد فراتر از قانون را در داد گاه خانواده محاکمه کند و بدون دفاع او را به مرگ ‏محکوم کند. دختر جواني که داماد خانواده به اعتراف پدر او را دزديده و ده روز او را پنهان کرده است و به دليل ‏عشق يک مرد ديگر از مدرسه محروم مي شود. هر روز تحقير را تحمل ميکند، کتک مي خورد و در نهايت به ‏جاي داماد که بايد به مراجع قانوني معرفي شود در رختخواب خفه مي شود. ‏

زهرا نيز به وسيله يک مامور امر به معروف و نهي از منکر به دليل راه رفتن با يک پسر که "گناه" و است ‏روانه باز داشتگاه شده و دو روز بعد جنازه اش تحويل خانواده داده ميشود. ‏

امروز خشونت عليه دختران و زنان جامعه ما و حتي مرداني که از برابري دفاع مي کنند آرام و بي صدا در سايه ‏قانون و تبليغات و اراده آقاياني که زن را مطيع و بي اراده مي خواهند اعمال مي شود و فضاي امنيتي به فعالان ‏زن و مرد اجازه نمي دهد تا آنچنان که بايد عليه اين خشونت و قوانين و رويه جاري عکس العمل را نشان دهند. ‏سايت هايشان را فيلتر مي کنند. سازمان هايشان را مي بندند. اگر با رسانه هاي خارجي مصاحبه کنند آنها را ‏آمريکايي و وابسته و مزدور مي خوانند و با ارعاب و پرونده هاي مفتوح و باز جويي فعاليت آنها را کند مي کنند. ‏
تهاجم آنچنان ادامه مي يابد که امام جمعه "متدين" مشهد، مردي که بايد از تهمت و اقترا بپر هيزد، زناني را که ‏عليه اين خشونت ها و تبعيض ها فعاليت مي کنند "هرزه" مي خواند. هرزه هايي که عامل استکبار هستند. ‏

زماني که افرادي چون آقاي علم الهدي چنين اظهار نظر هايي مي کنند از قضات، ضابطان قضايي ، داد گاهها و ‏صدا و سيما و مردمي که پاي اين منبر ها مي نشينند چه انتظاري مي توان داشت. ‏

داستان فرزانه و زهرا يک اتفاق نيست، يک داستان دنباله دار که مقدمه اش 30 سال پيش آغاز شده است و شايد ‏بيشتر که هر روز به يک شکلي تکرار مي شود و قرباني ديگر براي اين تشنه سيراب شدني هديه مي برد. ‏

امروز منزلت اجتماعي زنان به بهانه رنگ و اندازه و مدل لباسها وانديشه و نگاهشان به خود و جامعه زير پا مي ‏رود و توهين وتحقير در سايه حفظ مصلحت نظام به امري روز مره تبديل شده است تا جايي که با اتهام هرزگي از ‏سوي يک روحاني آنهم در تريبون نماز جمعه رو برو مي شوند.‏

اين روحاني، حتي طبق قانون مجازات اسلامي، به خاطر نسبت دادن نارواي فسق به ديگران، مر تکب عمل ‏مجرمانه شده و قابل تعقيب قضايي در دادگاه ويژه روحانيت است. اما در کمال تاسف، توهين هايي از اين دست با ‏عکس العمل به موقع افراد و ساز مان هايي که در زمان انتخابت و مانيفست هاي مختلفشان از حقوق زن صحبت ‏مي کنند روبه رو نمي شود. ‏

اين افراد و گرو هها که در چنين شرايط حساسي حمايت خود را از فعالان زن دريغ مي کنند، چگونه انتظار دارند ‏زنان آنها را باور و به آنها اعتماد کنند؟