‏در هفته هاي گذشته دو بزرگ سينماي ايران را از دست داديم. ابتدا اسماعيل داورفر رفت که بازي اش در ‏نقش دوستعلي در سريال جاودانه "دايي جان ناپلئون" فراموش نشدني است و سپس فرهنگ معيري به ديدار ‏حق شتافت. مردي که به حق از او به عنوان استاد پيشروي چهره پردازي نوين در سينماي ايران ياد مي شود. ‏نگاهي انداخته ايم به زندگي و آثار معيري و ميراث گرانقدري که بر جاي گذاشته است....‏

‏

به ياد فرهنگ معيري ‏
‎‎آرايش مرگ‏‎‎

فرهنگ معيري چهره پرداز نامدار سينما و تئاتر ايران، هفته پيش درگذشت. از وي به عنوان استاد پيشروي ‏چهره پردازي نوين در سينماي ايران ياد شده است که سبک کار او تاثير بسياري بر گريم ايران گذاشت. ‏فرهنگ معيري چند هفته پيش در گردهمايي چهره پردازان تئاتر گفته بود که مي خواهد جوان شود و بار ‏ديگر تجربه هاي تازه اي کسب کند. اما مرگ بر چهره او نقشي ابدي زد و صبحگاه 21 ارديبهشت ماه وي را ‏از تجربه هاي بيشتر بازداشت.‏

فرهنگ معيري در اول خرداد ماه 1322 متولد شد، در کودکي در نقش کودکي سياووش در فيلم "سياووش در ‏تخت جمشيد" اثر فريدون رهنما ظاهر شد و از همان زمان در سينما ماندگار شد. در جواني در دانشکده ‏تلويزيون پذيرفته شد و به کردستان اعزام شد، حاصل کار چند فيلم مستند از فرهنگ عامه مردم مهاباد بود.‏
پس از آن در کنار تلويزيون، به چهره پردازي در سينما روي آورد و در فيلم هايي چون خاتون، سمعک ‏عيار، زخمي ها، سفرسنگ، خط قرمز، نفس بريده و موضوع جدي نيست به گريم پرداخت.‏

کار در سريال دليران تنگستان و گريم هاي موفق اين سريال توجه بيشتري را به سوي وي جلب کرد و از ‏سوي بسياري از فيلمسازان مطرح براي کار دعوت مي شد.‏

بهرام بيضايي نيز براي ساخت فيلم کلاغ از فرهنگ معيري درخواست همکاري کرد و از همان فيلم همکاري ‏درخشان وي با بيضايي آغاز شد که تا فيلم هايي چون باشو غريبه کوچک، شايد وقتي ديگر، مسافران و سگ ‏کشي نيز ادامه يافت. فيلم هايي که به باور بسياري از منتقدان و اهل فن؛ برجسته ترين و خلاقانه ترين چهره ‏پردازي هاي سينماي ايران را به رخ مي کشند.‏

فرهنگ معيري خود در تشريح تلقي اش از گريم نوشته است: "در گريم به يک معماري دراماتيکي و اجراي ‏با مهارت و لحظه اي آن اعتقاد دارم و اينکه هر سيماي پرداخت شده اي از ارزش نمايشي معين و ويژه اي ‏بايد برخوردار بوده باشد چرا که انديشه هاي راستين واکنش معيني نمي طلبد."‏

معيري که پس از انقلاب به عنوان گريمور ارشد صدا و سيما به فعاليت مي پرداخت به آموزش گريم در ‏دانشگاه ها و موسسات آموزشي از جمله دانشکده صدا و سيما، دانشکده سينما- تئاتر و مرکز آموزش ‏فيلمسازي (باغ فردوس) مي پرداخت و بسياري از دانشجويان او هم اکنون در زمره بهترين چهره پردازان ‏ايران به شمار مي آيند.‏

با اين حال وي همواره صريحا از سانسور آشکار در سينماي ايران انتقاد مي کرد و سياست هاي مسئولان را ‏سبب توليد فيلم هاي بي خاصيت و بي هويت مي دانست، وي خود همواره گزيده کار مي کرد و در فيلم هاي ‏مطرح سينماي ايران در نقش چهره پرداز ظاهر مي شد.‏

وي در گفتگويي در سال 1384 گفته بود: "تقريبا از نيمه دوم دهه 60 به علت عمكرد نظريه‌پردازان دولتي و ‏چهره‌پردازان بله قربان گو، گريم به سمت كليشه‌اي شدن و شبيه‌سازي حركت كرد.‏
با عملكرد آدم‌هاي بله قربان‌گو، چهره‌پردازي به انحراف كشيده شده است و ملت ايران حق دارد كه نسبت به ‏اين روند اعتراض داشته باشد. چرا كه زن ايراني به گونه‌اي كه در سريال‌هاي امروز تصوير مي‌شود نيست. ‏علاوه بر آن در كار طراحان گريم بسيار ديده‌ايم كه ابعاد يا فاصله تاريخي و رويدادها را نمي‌توانند برآورده ‏كنند."‏

معيري گفته بود: شناخت اندك برخي از كارگردان و چهره‌پردازان، به ويژه مادي‌جويي و بي‌پشتوانه بودن ‏مديران توليد و تهيه، كه سابقه آن چنان درخشاني ندارند موجب چهره‌پردازي‌هاي نادرست غليظ وغلط ‏مي‌شود. ‏

وي درباره‌ آرايش‌هاي غليظ و نامتعارف بازيگران برخي سريال‌هاي پرهزينه تلويزيون گفته بود: اين گونه ‏چهره‌پردازي، ضد زيبايي است و با ادامه‌ اين روند، مردم به اين شيوه گريم عادت كرده‌اند. در صورتي كه ‏چهره‌پردازي درست، آشكار نيست. چرا كه بر مبناي آناتومي استوار است.‏

معيري در سال هاي اخير پس از بازنشسته شدن از صدا و سيما، آموزشگاه خصوصي گريم خود را تاسيس ‏کرده بود که با استقبال بسيار روبرو شده بود.‏

پيکر استاد موج نوي گريم ايران بنا به وصيت خودش در روستاي واريان در جاده چالوس به خاک سپرده شد.‏
معيري تا آخرين روزهاي زندگي به کار و آموزش گريم مشغول بود و در کارنامه او گريم بيش از 50 فيلم ‏سينمايي نقش بسته است، او در آخرين ديدارش با گريمورها گفته بود: "زندگي ام صرف عشق به آموختن و ‏آموزاندن و گسترش عرصه هاي دانش گريم شد."‏

برخي از کارهاي اخير گريم فرهنگ معيري را در اين آدرس مي توانيد ببينيد:‏
http://moayeri.ir/web/index.htm