‏برنامه سازي براي کودک ونوجوان همواره از اهميت بسزايي در رسانه پرمخاطب و تاثيرگذاري مانند تلويزيون داشته ‏است. با توجه به نقش مهم اين رسانه در روند آموزش کودکان و نوجوانان، چنين کاري مستلزم برنامه ريزي ‏کارشناسانه و دقيق علمي است. اما شوربختانه بخش اعظم اين برنامه ها را انيميشن ها و فيلم هاي وارداتي تشکيل مي ‏دهند و کمتر برنامه اي مرتبط با فرهنگ ايراني دراين گروه توليد مي شود. از اين روست که تماشاگر در اولين برخورد ‏با سريال "دل خوش سيري چند؟" با اين سوال خود را رو در رو مي بينيد که آيا وظيفه اصلي گروه کودک ونوجوان ‏ساخت مجموعه هايي با رويکردي اجتماعي ست؟ ‏

‏

‎‎دل خوش سيري چند؟‏‎ ‎

نويسنده : حسن مشکلاتي. کارگردان: مجيد جوانمرد. تهيه کننده: حسن اکليلي. طراح صحنه و لباس : خيرا... سلطاني. ‏طراح گريم: فضل ا... فدايي، موسيقي : محمد مهدي کوررنگي. تدوين: حامد رضي. مديرتصويربرداري: ابوالفضل ‏اقوام کرباسي. صدابردار: رضا عطايي. مجري طرح: حسين خواجويي. بازيگران : حسن اکليلي[رضا]، پوراندخت ‏مهيمن[زري]، مرتضي کيوانداري[ناصر]، سهيلا وزيري[ريحانه]، سيف ا... نامداريان، شهرياردخاني، بيژن رافعي، ‏معصومه موسوي، امين غلام پور، مانا بهرامي، پري کربلايي. ‏

رضا درشکه چي ميدان نقش جهان اصفهان مرد ميانسالي است که هنوز‏‎ ‎ازدواج نکرده، تا اينکه يک روز مادرش او را ‏تهديد مي کند تا زماني که ازدواج نکرده به خانه بازنگردد. بدين منظور خواهر او مامور مي شود تا براي رضا همسري ‏مناسب پيدا کند. نوروز از راه مي رسد و خواهر به اتفاق همسرش به مسافرت مي روند. رضا که مسئول نگهداري از ‏خانه است آنجا را به استراحتگاه نوروزي چندين خانواده از شهرهاي مختلف ايران، تبديل مي کند. چنين اتفاقي باعث به ‏وجود آمدن بستر مناسبي مي شود، تا جوانان دختر و پسر اين خانواده ها با يکديگر وصلت کنند. رضا هم از خواهر ‏داماد خود، خواستگاري مي کند. ‏
‎‎ساده انگارانه !!!‏‎ ‎

ايده مرکزي و اصلي اثر بر ازدواج رضا استواراست. نويسنده با بهره گرفتن ازچنين تمهيدي که بر روي شخصيت ‏محوري داستان تمرکزکرده، داستان هاي فرعي خود راگسترش مي دهد و پيش مي برد. درقسمت هاي آغازين مجموعه، ‏اين ايده بسيار جذاب و پر کشش است اما با گسترش داستان و پي بردن مخاطب به اطلاعات لازم درباره زندگي رضا، ‏ديگر کشمکش چنداني در روند داستان باقي نمي ماند. در واقع اگر کشمکشي هم وجود دارد مربوط به خانواده تهراني و ‏عليپور است که بر سر وصلت دختر و پسرشان، دچاراختلاف نظر هستند. ‏

نويسنده توجه چنداني به شخصيت رضا درادامه داستان نمي کند و اين امربه کليت قصه ضربه وارد مي کند. فصل بندي ‏هاي داستان و انگيزه رفتاري شخصيت ها هم به درستي در کنارهم قرارنگرفته اند. به عنوان مثال خواهر رضا که ‏ازطرف مادر مامور شده تا همسرمناسبي براي برادرش پيدا کند به يکباره و بدون هيچ دليل موجهي به مسافرت مي ‏رود. در صورتي که نويسنده مي توانست با تمهيدات ديگري به ايده اصلي اثر" يعني خالي شدن خانه زري" برسد تا ‏داستان در آن مکان ادامه پيدا کند. ‏

‏

خانه در اينجا علاوه بر رضا- شخصيت محوري داستان- به عنوان پرسوناژ کليدي ديگري مطرح مي شود، که بار ‏اصلي درام بر دوش اوست. برخورد متفاوتي که خانواده هاي نوروزي با معماري خانه از خود نشان مي دهند يکي از ‏فصل هاي موفق داستان به شمارمي رود، اما اين تمهيد هم موقتي و گذراست. مخاطب بعد از اسکان خانواده ها درخانه، ‏به راحتي مي تواند حدس بزند که ادامه قصه از چه قراراست. دليل عمده چنين اتفاقي، درنوع ديالوگ نويسي و نحوه ‏انتخاب و هدايت بازيگران نهفته است. بازيگران تحليل خود را ازداستان بازي مي کنند؛ و اين بزرگ ترين ضربه را ‏برجذاب بودن و غير قابل پيش بيني بودن گره هاي داستاني وارد مي کند. ‏

کارگردان به خوبي بازيگران خود را انتخاب نکرده و عدم تناسب اکثر بازيگران با نقش هايشان ترکيب نامأنوسي به ‏وجود آورده است. تقطيع و دکوپاژاثر نکته کليدي ديگري است که کارگردان به سادگي ازآن گذشته است. پلان بندي ها ‏و انتخاب قاب ها بسيار ضعيف و مبتديانه است. زوم ها و حرکت هاي افقي – عمودي بي جهتي که روي مي دهد، نشان ‏دهنده ناهماهنگي ميان کارگردان و فيلمبردار است. ‏

‏

عنصرديگري که باعث برهم خوردن ترکيب بندي تصويري اثر مي شود، طراحي لباس مجموعه است. لباس ها متناسب ‏با زمان ومکان انتخاب نشده اند. لباسي که رضا برتن دارد بيشتر با پوشش 30 سال قبل خود مطابقت دارد تا زمان ‏حاضر. اين عدم تطابق، بيشترين ضربه را برروند ارتباطي مخاطب با اثروارد مي کند. نمونه ديگراين ناهماهنگي، ‏سکانسي است که ناصردر وان حمام با لباس!!! درحال شستن خود است. در بخش گريم هم، با اغراق بيش ازحدي ‏مواجه هستيم. اين اغراق هنگامي بيشترنمود پيدا مي کند که رآکورد ميان صحنه ها حفظ نمي شود. به نظرمي رسد ‏اشکال و نقاط ضعف عمده اي که مجموعه ازآن رنج مي برد از نوع نگاه و رويکرد ساده انگارانه کارگردان نسبت به ‏اثر ناشي مي شود. چون اگر او تحليل جامع و درستي از قصه داشته، ما اکنون با ريتم مناسب نماها – داخل و خارج ‏قاب- روبرو بوديم؛ و آنگاه اتفاق ديگري براي مجموعه مي افتاد. ‏