‏

آسيه اميني

بهنود شجاعي امروز به قرنطينه مي رود تا افرادي که براي جلوگيري از اعدام او، در پي رضايت گرفتن از خانواده ‏صاحب خون هستند، آخرين تلاشهايشان را در اين باره انجام دهند. ‏

روزهاي اخير بسياري از روزنامه ها از بهنود شجاعي، جوان 20 ساله اي که در آستانه اعدام قرار دارد، نوشتند. بهنود در ‏نزاعي خياباني، ناخواسته باعث مرگ نوجواني ديگر شد. ‏

او که در کودکي مادرش را از دست داده است، دو روز پيش در روزنامه اعتماد، خطاب به مادر احسان (اميد) نامه اي ‏نوشت و از او طلب بخشش کرد. در بخشي از اين نامه آمده است : ‏

‏"شب هاي زيادي را در زندان گذراندم و همين که چشمانم بسته شد، مادرم را در خواب ديدم که کنار اميد ايستاده و گريه مي ‏کند. مي دانم که شما در غم از دست دادن فرزندتان بسيار گريسته ايد و گذر زمان هم نمي تواند زخمي را که متاسفانه من ‏عامل به وجود آمدنش بودم در روح شما بهبود دهد، اما از شما خواهش مي کنم از قصاص من گذشت کنيد. اين خواسته را ‏نه به عنوان کسي که عامل مرگ فرزندتان بوده است بلکه به عنوان پسري که هم سن اميد، فرزند از دست رفته تان است از ‏شما مي خواهم. اجازه بده من شما را مادر خطاب کنم. بگذار بعد از اين سال ها باز کلمه مادر بر زبانم جاري شود و بگذار ‏بر دستان سرد و غم زده ات که اشک هاي فراق فرزند را پاک کرده بوسه بزنم و ملتمسانه از تو بخواهم يک بار ديگر مهر ‏مادري را بر وجودم بنشاني..."‏
‏
اما تا تا اين لحظه که اين سطرها نوشته مي شود، همه تلاشها براي گرفتن رضايت از خانواده مقتول (احسان نصرالهي) بي ‏نتيجه بوده است. ‏

شب گذشته که براي سومين بار در طول روز با وکيل بهنود تماس گرفتم، صدايش برخلاف ده روز پيش خالي از اميد ‏بود.دستور اجراي حکم اعدام بهنود شجاعي در حالي صورت مي گيرد که عدم صدور حکم اعدام افراد زير 18 سال، جزء ‏تعهدات بين المللي کشور ايران و جزءي از قانون کشور است.‏

‎‎آقاي مصطفايي از بهنود خبر تازه اي نرسيده؟‎ ‎
نه، آخرين خبر همين است که وقتي که براي اجراي حکم صادرشده، يعني ساعت 5 صبح روز هجدهم ارديبهشت 87، ‏همچنان به قوت خود باقي است و قرار است که اين مراسم در زندان اوين اجرا شود. مگر اين که اولياء دم حاضر به گذشت ‏شوند. وگرنه هر راهي براي اجرا نشدن اين حکم يا حتا تعويق آن طي شده و متاسفانه نتيجه نداده است.‏

‎‎شما زماني وکالت بهنود را به عهده گرفتيد که تقريبا همه راه هاي حقوقي و قضايي طي شده بود. براي رضايت ‏از اولياي دم چه اقداماتي صورت گرفته؟‎ ‎
پرونده هاي زير 18 سال محکوم به اعدامي که من وکالت آنها را به عهده دارم، موضوعشان نسبت به پرونده هاي معمولي ‏افراد، کاملا استثنايي است. زيرا از نظر من به کل صدور حکم اعدام براي اين افراد، خلاف قانون است. بنابراين با وجود ‏اين که مي دانم قضات، به تعهدات بين المللي ترتيب اثر نمي دهند، ولي همه تلاشها و همه راه ها را امتحان مي کنم؛ از ‏جمله رضايت گرفتن. ‏

در مورد بهنود، از کمک هاي يونيسف در ايران (که نهاد بين المللي متولي حمايت از حقوق کودکان است)، از دو سه نفر ‏از هنرمندان بنام و از خيلي از افرادي که در پرونده هاي قبلي از حمايتشان استفاده کرده بوديم، کمک خواستيم. اما متاسفانه ‏تا حالا جواب مثبتي براي دادن رضايت نشنيده ايم.‏

‎‎شما گفتيد که اعدام افرادي که جرمشان در زير 18 سالگي رخ داده، خلاف قانون است. با اين وجود مي بينيم که ‏اين اتفاق مي افتد. شما به عنوان وکيل عده اي از اين افراد، در قبال اين تخلف حقوقي چه مي کنيد و چه مي توانيد بکنيد؟‎ ‎‎‎
ما وظيفه داريم که قبل از هر چيز، موارد خلاف قانون را اعلام کنيم. اما مساله اينجاست که مسوولان مي دانند که اين کار ‏خلاف قانون است! براي اين که بارها اعلام کرده اند که ما افراد زير 18 سالي که مرتکب جرم شده اند را اعدام نمي کنيم. ‏در حالي که بارها شاهد آن بوده ايم که حکم اين اطفال بعد از 18 سالگي به اجرا درآمده. بنابراين اين که اعدام انها تخلف ‏است را همه مي دانند ولي متاسفانه اين تخلف تبديل به يک رويه در سيستم قضايي ما شده است. ما قانون داريم و قانون ‏بالاتر از رويه قضايي است. از سال 1372 قانون حمايت از حقق کودک در مجلس به تصويب رسيد و شوراي نگهبان هم ‏به ماده 37 آن ايرادي نگرفت. پس اين تعهد بين المللي حکم قانون دارد و لازم الاجراست. ولي در واقعيت مي بينيم که رويه ‏قضايي به طور غير قانوني در اين مورد، بالاتر از قانون ايستاده و متاسفانه حتا در مرحله تجديد نظر هم تاثيرات خودش را ‏مي گذارد.‏

‎‎به نظر شما مساله مشترک اين بچه ها چيست ؟‎ ‎
اگر مسوولان، اين نوجواناني که مرتکب‏‎ ‎جرم شده اند را مورد بررسي قرار دهند، با آنها مصاحبه و صحبت کنند و انگيزه ‏آنها را در قتل، جويا شوند و بعد تصميم بگيرند که آيا اعدام آنها درست است يا خير، خيلي از مسائل ما در اين مورد حل مي ‏شود. همه اين افراد، بدون قصد قبلي مرتکب جرم{قتل} شده اند و قصد سوء نيت نداشته اند. همه آنها از نظر فکري داراي ‏اختلالاتي هستند زيرا به شعور يک فرد بزرگشال نرسيده اند. کاري که آنها انجام مي دهند؟ يک فرد بالغ از نظر فکري ‏انجام نمي دهد. بنابراين ما بايد آنها را از افراد عادي جدا کنيم. دنيا سن 18 سالگي را مرز کودکي و بلوغ عقلي قرار داده و ‏آن را پذيرفته. و پشت اين سن دانش و تحقيق خوابيده است. ما نمي توانيم و نبايد کسي را که داراي شعور کامل يک انسان ‏بزرگشال نيست با ديگران در يک کفه قرار دهيم. ‏