‏‏

لوران سيرو

سفر وزير امور خارجه سوئيس به تهران و انعقاد قرارداد تحويل گاز جنجال هاي بسياري در سوئيس و عليه سوئيس ايجاد کرده ‏است. آيا اين موضوع يک رويکرد ديپلماتيک اشتباه بوده يا خواسته اي است براي نشان دادن استقلال و خودمختاري سوئيس؟

به راستي چه مسأله اي باعث سفر ميشلين کالمي ري، وزير امور خارجه سوئيس، به ايران شد؟ چند هفته پس از بازگشت او از اين ‏سفر هنوز جنجال هاي به راه افتاده بر سر اين مسأله ادامه دارد. تصاوير منتشر شده از خانم کالمي ري که در ديدار با رييس ‏جمهور احمدي نژاد حجاب بر سر دارد، منشأ اين جنجال ها بود و زماني شدت يافت که قرارداد تحويل سالانه 5/5 ميليون متر ‏مکعب گاز به يک شرکت زوريخي با ايران به امضاء رسيد. مدت زمان اين تحويل 25 سال است که از سال 2012 آغاز خواهد ‏شد.‏

اين قرارداد از سوي ايالات متحده و اسراييل مورد اعتراض قرار گرفت. آنها معتقدند که عقد اين قرارداد برخلاف روند تحريم هاي ‏سازمان ملل عليه جمهوري اسلامي است. واشنگتن همچنين دولت برن را به دليل خراب کردن زيربناي مذاکرات هسته اي با ايران ‏سرزنش مي کند. اين اعتراضات سپس از سوي "کنگره جهاني يهوديان" و "اتحاديه دموکراتيک مرکز"، حزب مردمي کريستف ‏بلوشه، مشاور سابق دولت سوئيس که در ماه دسامبر گذشته از سمت خود برکنار شد، ادامه يافت. سپس يک سازمان غيردولتي ‏امريکايي به نام "جامعه ضد رسوايي" با تبليغات محکوم کننده خود در روزنامه هاي مختلف سوئيسي به اين اعتراضات ادامه داد. ‏

رييس اين سازمان غيردولتي در مقاله اي منتشر شده در روزنامه ولت ووخه [‏Weltwoche‏] مي گويد: "در نظر کشوري مانند ‏سوئيس که به قانون اساسي دموکراتيک خود افتخار مي کند و از تاريخ خود چيزهاي زيادي فرا گرفته، بي طرفي نبايد هيچ گاه از ‏نظر تئوري زير سؤال برود." ‏

از طرف ديگر روزنامه ابدو [‏Hebdo‏] مي نويسد: "چاپ اطلاعيه اي يک صفحه اي در چندين روزنامه به هدف ايجاد يک کمپين ‏مردمي بسيار کارآمد است. اين شيوه دوازده سال پيش نيز در زمان مصادره اموال يهودياني که مدعي نداشتند، انجام شده بود. در آن ‏ماجرا، حتي برخي بانک هاي سوئيسي مسأله را به مدت دهها سال مخفي نگاه داشته بودند."‏

ميشلين کالمي ري از سفر خود به ايران و دلايل آن دفاع کرده است. او در مصاحبه اي با روزنامه "لوتان" در ژنو اظهار داشت: ‏‏"سوئيس اين حق را دارد که از منافع استراتژيک خود دفاع کند [...] هر دولتي مايل است در منابع تدارکاتي و شرکاي تأمين کننده ‏خود تنوع داشته باشد. هدف وزارت امور خارجه سوئيس حفظ امنيت و ايجاد رفاه براي مردم کشور است."‏

مشکل از همين جا ناشي مي شود. به گفته اليويه ماتيل، سخنگوي انجمن صنعت گاز سوئيس، با اشاره به اين که به دليل مسايل ‏زيرساختاري و وضعيت فعلي بازار، قرارداد منعقد شده به نفع سوئيس نيست، در روزنامه لوتان اظهار داشت: "مصرف کننده ‏سوئيسي حتي يک مولکول از گاز ايران را نخواهد ديد. برعکس ايتاليا از 80 درصد محصولات تحويل شده بهره خواهد برد."‏

موضوع ديگري که سوئيس را به عقد اين قرارداد مجاب کرده، مسايل اقتصادي است. برخي منابع مي گويند که اگر برن در اين ‏خصوص با ايران مذاکره نکرده بود، بازار اين کشور از سوي شرکت اتريشي "او ام وي" قبضه شده بود. حتي در اين خصوص ‏پيش قراردادي نيز يک سال پيش به امضاء رسيده. وين از سال 2001 در ايران حضور دارد و حتي توماس کلستيل، رييس جمهور ‏اتريش، در سال 2004 چند ماه قبل از مرگش از ايران بازديد رسمي کرده بود.‏

روزنامه ابدو چاپ لوزان مي نويسد: "ولي در آن زمان نه کنگره جهاني يهوديان و نه جامعه ضدرسوايي که سازماني فعال است، ‏نسبت به فعاليت هاي او ام وي در ايران معترض نشدند." اين روزنامه در ادامه مي نويسد: "رونالد لاودر، رييس فعلي کنگره ‏جهاني يهوديان، سفير ايالات متحده در اتريش بود و دفتر جامعه ضدرسوايي را در وين تأسيس کرد. ولي از طرف ديگر، هيچ ‏علاقه و رابطه اي ميان آقاي لاودر و گروه او ام وي اتريش که در زمينه انرژي فعاليت مي کند وجود ندارد."‏

اين درحالي است که بهره برداران احتمالي اين قرارداد گازي مي توانند موجب تصفيه شدن برخي حساب ها، به ويژه با ايالات ‏متحده، شوند. لوتان مي نويسد: "سوئيسي ها مي توانند اطمينان داشته باشند و امريکايي ها نيز مي توانند سکوت اختيار کنند."‏

ازطرف ديگر، به نظر مي رسد مردم چندان هم شوراي فدرال را به دليل امضاي اين قرارداد سرزنش نکرده اند. همه پرسي ‏کوچکي که از سوي روزنامه "24 ساعت" چاپ لوزان انجام شده نشان مي دهد که 53 درصد از مردم سوئيس از انتخاب برن ‏حمايت مي کنند. ‏

با اين حال، لوتان مي افزايد: "ايده مذاکره براي استقلال سوئيس در زمينه انرژي، بدون حضور هيچ کشور ديگري، به عنوان يک ‏موضوع کاملاً ايده آل و صحيح شناخته مي شود؛ مسأله اي که اغلب توسط شرکت هاي خصوصي انجام شده تا به شيوه اي کاملاً ‏مشروع سهم خود را در بازار نشان دهند."‏

منبع: کوريه انترناسيونال، 18 آوريل 2008‏

مترجم: علي جواهري
alijava_rooz@yahoo.es