آن پنکت

اينديپندنت فاش کرد که ايران و آمريکا، دو دشمن قسم خورده، به مدت پنج سال درباره مسائل اتمي و گسترش ‏روابط بين دو کشور، گفتگو مي کرده اند.‏

يکي از افراد شرکت کننده در اين گفتگو ها توماس پيکرينگ است که در اين مورد توضيح مي دهد که ‏گروهي از ديپلمات هاي سابق آمريکايي با گروهي از اساتيد دانشگاه و مشاورين سياسي ايراني در مکان هاي ‏مختلف به غير از خاک ايران و آمريکا، ملاقات کرده اند. وي در گفتگوي تلفني از واشنگتن اعلام کرد: ‏‏"بعضي از ايراني ها با موسسات رسمي در داخل ايران در ارتباط بودند". اين گروه متعلق به انجمن سازمان ‏ملل متحد آمريکاست که يک سازمان غير دولتي طرفدار سازمان ملل متحد بشمار مي رود. کار اين موسسه ‏توسط موسسه بين المللي تحقيقات صلح استکهلم، موسسه دولتي که مدير آن رالف اکئوس، رئيس سابق ‏بازرسان اسلحه در عراق سازمان ملل است، اداره مي شود.‏

آقاي پيکرينگ مي گويد: "از آنجايي که مسئله اتمي در ارجحيت قرار دارد ما در مورد اين موضوع بحث مي ‏کنيم که اين مساله چه تاثيري در داخل دو کشور مي گذارد و تاثير آن بر روابط ايران و آمريکا چيست. هيچ ‏يک از افراد وابسته به دولت هاي دو کشور نيستند، اما مقامات کشورهايشان را در جريان اين گفتگو ها مي ‏گذارند. دولت بوش نمي تواند ما را منصرف کند".‏

آقاي پيکرينگ از بيم آنکه گفتگو هاي آينده بيش از ده نفر ايراني و آمريکايي زير سووال برود، وارد جزئيات ‏بيشتر نشد. گفتگو هايي از اين دست معمولا با اراده اي استوار براي حل کردن معضلات حل نشدني جهان ‏انجام مي شود. اين گفتگو ها فقط يا صورت توافق منتشر مي شود، مثل ايرلند شمالي و توافق اسلو درمورد ‏خاورميانه و يا در صورت شکست، مثل گفتگو هاي غير رسمي اسرائيل و سوريه.‏

‏ فاش کردن اين موضوع که گفتگو هاي غير رسمي ايران و آمريکا وجود دارد، همزمان شد با نوشته هاي ‏اخير سه عضو آمريکايي آن که يکي از اين افراد آقاي پيکرينگ در مورد پيشنهاداتي در جهت برداشتن موانع ‏گفتگو بين ايران و غرب در مورد مسائل اتمي ايران بود. ابتکاراتي در جهت اين موضوع هم صورت گرفت ‏که ايران بتواند در خاک خودش دست به غني سازي اورانيوم بزند، اما تضمين کند که از سوخت اتمي استفاده ‏نظامي نمي شود. آقاي پيکرينگ از واکنش مثبت به اين ابتکار سخن و گفت و اينکه قرار شد کنسرسيومي بين ‏المللي روند غني سازي اورانيوم را در ايران دنبال کند.‏

با اين حال دولت بوش پاسخي به اين ابتکار نداد و بر سر سياست خود مبني بر تحريم ايران و وادار کردن اين ‏کشور به متوقف کردن غني سازي اورانيوم باقي ماند و در عين حال به ايران پيشنهاد کرد تا در خارج از ‏خاک خود و از طريق کنسرسيوم روسي به غني سازي اورانيوم بپردازد. سخنگوي وزارت امور خارجه گفت ‏که انگلستان از اين پيشنهاد آگاه بود، اما هيچ پاسخي به آن نداد. به گفته آقاي پيکرينگ دولت ايران هم اعلام ‏کرد که فقط در صورت ارائه پيشنهاد رسمي به آن پاسخ خواهند داد.‏

آقاي پيکرينگ گفت که او و همکارانش تصميم به اقدام گرفتند. زيرا سياست آمريکا در سايه سرباز زدن ايران ‏از متوقف کردن غني سازي اورانيوم با وجود تحريم ها عليه اين کشور، به بن بست رسيده است. به همين ‏دليل چشم انداز گفتگوي رودرروي ايران و آمريکا فعلا منتفي است. اين درحالي است که با توجه به نصب ‏سانتريفيوژ هاي جديدي در نطنز توسط ايران، اين گفتگو ها بايد فورا صورت بگيرد.‏

اما کارشناسان معتقدند که سه هزار سانتريفيوژي که در نطنز کار مي کند با توجه به مشکلات فني، تنها 20 ‏درصد توانايي دارد و به همين دليل غرب مي تواندد مدتي به بازي وقت کشي ايران ادامه بدهد.‏

جيمز آکتون، متخصص اتمي دانشگاه کينکز لندن در بخش مطالعات جنگ مي گويد که چالش اصلي ممانعت ‏از دستيابي غير رسمي ايران به سلاح اتمي است که فن آوري آن به لطف شرکاي خارجي ممکن است در ‏اختيارش قرار بگيرد.‏

آقاي پيکرينگ گفت: "اگر دولت بخواهد اين کار از لحاط تکنيکي و مالي عملي است. اما مستلزم مذاکرات ‏فراواني است".‏

بعضي از تحليلگران معتقدند که تا زماني که جورج بوش در کاخ سفيد و محمود احمدي نژاد رئيس جمهور ‏ايران است، و تا سال آينده که انتخابات انجام مي شود، رسيدن به يک راه حل بعيد به نظر مي رسد. آقاي ‏پرکوويچ، عضو شوراي روابط خارجي آمريکا، مي گويد: "چه دليلي وجود دارد که ايران در اين زمان دست ‏به اين کار بزند؟ انها احساس مي کنند که پيروز شده اند، نه تحريم هاي بيشتري صورت گرفته است و نه ‏تهديدي براي جنگ وجود دارد". ‏

‎‎آيا ايران بلوف مي زند؟‎‎

راه حل پيکرينگ و همکارانش به ايران اين موقعيت را مي دهد تا نشان بدهد که غني سازي اورانيوم را با ‏هدف هاي صلح آميز انجام مي دهد و از اين جهت فعاليت هاي غني سازي اورانيوم را تحت نظارت يک ‏کنسرسيوم بين المللي انجام دهد. جزئيات اين طرح از سال 2005 در حال بررسي است. شرايط گفتگو با ‏ايران شامل اين موارد است:‏

قطعنامه شوراي امنيت سازمان ملل به اعضاي خود اين اجازه را بدهد تا در صورتي که ايران توافقنامه را ‏فسخ کرد، اقدامات تنبيهي انجام بدهند.‏

ايران از غني سازي اورانيوم در حدي که منجر به توليد سلاح اتمي بشود و از بازيافت پلوتونيوم، که راهي ‏است براي توليد بمب اتمي، منع شود.‏

ايران متعهد بشود که فقط راکتور هايي براي توليد برق و آب سبک استفاده کند.‏

منبع: اينديپندنت 14 آوريل ‏

‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏
‏ ‏
‏ ‏