‏
جو کلاين
‏
جوان کول (استاد تاريخ آسيای جنوبی و خاورميانه در دانشگاه ميشيگان)، معتقدست مذاکرات ‏به اعلام آتش بس از سوی شيعيان عراق – اگر واقعيت داشته باشد- در قم صورت گرفته ‏است. جالب است که تعدادی از اعضای ائتلاف مالکی، سراغ صدر را در ايران، جايی که ‏سرمنشاء اعتبار مذهبی اوست، می گرفتند.
‏
جالب است که توافق لازم، بعد از درخواست روشن توقف خشونت ها از سوی ايران، بدست ‏آمده است. به هرحال نفوذ سياسی ايران در عراق بعد از پنج سال، خيلی بيشتر از دستگاه ‏ديپلماسی بوش در آنجا است.
‏
با اينحال، محل استقرار صدر خيلی مهم نيست. او مورد پشتيبانی ايرانی ها بوده و ممکن است ‏در قم مشغول تکمیل تحصيلات خود باشد، اما این به اين معنی نيست که او مهره خامنه ای ‏است. در واقع قم به يک مرکز مخالفان رژيم فعلی ايران تبديل شده و بعضی از شناخته شده ‏ترين آيت الله های گوشه گير –از جمله آيت الله حسينعلی منتظری- را در خود جا داده است. او ‏تا زمانی که لب به انتقاد از خمينی ، به دلیل نقش روحانيون در دولت، باز نکرده بود، ‏جانشين وی محسوب می شد. جنبش مقتدی صدر هم بر خلاف رقبای او – شامل مجلس اعلای ‏اسلامی عراق و سپاه بدر که هر دو در زمان حکومت بعثی ها در ايران شکل گرفتند- رنگ و ‏بوی ملی گرايی عراقی دارد و به نظر می رسد مستقل باقی خواهد ماند.
‏
سرانجام اينکه به نظر می رسد اين ماجرا کمک بزرگی به موقعيت صدر نموده است. برای ‏رهبری که معمولاً از سوی منابع اطلاعاتی ايالات متحده به عنوان يک کودن سرگرم بازی ‏های ويدئويی نام برده می شود، ظاهراً به دنبال هر انتقادی رشد بيشتری می کند. اکنون فکر ‏خوبی است که دولت ايالات متحده راهی پيدا کند که اين فرد را به بازی بگیرد.‏

به هرحال دولت فعلی آمریکا نشان داده است که به فکر های خوب توجه چندانی ندارد. به ‏طور قطع، اظهارات بوش که گفت "ارتش عراق" مشغول نبرد با "تروريست ها" در بصره ‏است، بدترين پيام ممکن را به نمایش می گذارد. تا زمانی که يک دولت معتبر در عراق بر ‏سر کار نيست، ارتش معتبری هم در کار نخواهد بود. صدر هم نشان داده بدون مشارکت او، ‏دولت معتبری در عراق شکل نخواهد گرفت. ‏

منبع: تايم – 31 مارس ‏