خانواده‌های مجيد توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری‎ ‎ديروز در حالي با نوشتن نامه‌ای به‎ ‎رييس قوه قضائيه ‏خواستار رعايت قانون را در خصوص فرزندانشان شدند که از سوي ديگر، گزارش تازه ای از شکنجه‎ ‎دانشجویان ‏چپ در زندان منتشر شده است.‏

به گزارش خبرنامه اميرکبير، خانواده‌های سه دانشجوی زنداني دانشگاه اميرکبير، که با وجود توديع وثيقه ۸۰ ‏ميليون تومانی‎ ‎همچنان بر خلاف قانون زنداني هستند، در گذشته نيز‎ ‎نامه‌های متعددی را به رييس قوه قضاييه و ‏ديگر مقام‌های مسئول نوشته‌اند‎ ‎که تا کنون پاسخی دريافت نکرده‌اند. اين در حالی است که اين‎ ‎خانواده‌ها در ‏خصوص گرفتن اقرار همراه با شکنجه از فرزندانشان شکايتی را‎ ‎تنظيم کرده و به هيات نظارت بر حفظ حقوق ‏شهروندی ارائه کرده‌اند که با‎ ‎وجود قول مساعد عليرضا آوايی رييس کل دادگستری استان تهران مبنی بر رسيدگی‎ ‎به اين موضوع تا کنون پاسخ قابل توجهی ارائه نشده است‎.‎

خانواده‌های مجيد توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری در نامه خود با يادآوري اين که: "اکنون بالغ بر يک ‏سال است که فرزندان‌مان به جرمی که دادستان مدعی آن‎ ‎بوده و دادگاه آن را نپذيرفته در زندان بسر می‌برند" از ‏آيت الله شاهرودي پرسيده اند: "در آستانه نوروز که قاعدتا همه مسوولين و‎ ‎کارگزاران در پی رضايت خالق و ‏کارگشايی مخلوقند، نبايد شما به عنوان‎ ‎سکاندار قوه قضائيه انديشه‌ای بر اين کار روا داريد؟"‏

آنان در ادامه آورده اند: "اين رنجنامه خانواده‌هايی است که به‌رغم قانون‌شکنی‌های متعدد مهر سکوت‎ ‎بر لب ‏داشته‌اند و سخن خويش فرو خوردند به اين اميد که شايد از رهگذار‎ ‎رعايت اصول و توجه به قانون اساسی و حق ‏انسانی ايرانيانی که انتظار و‎ ‎توقع‌شان آن است که از حداقل حقوق شهروندی برخوردار شوند نسبت به آنان اين‎ ‎چنين ظلم و بيداد روا نشود‎.‎‏"‏

نامه خانواده هاي دانشجويان زنداني اميرکبير تصريح دارد: "حضرت آيت‌اللـه، در شرايطی که زندانيان مواد ‏مخدر و خطرناک را با وثيقه‎ ‎آزاد می‌کنند، چگونه می‌توان پذيرفت که با وجود اخذ وثيقه از اين‎ ‎دانشجويان در حال ‏تحصيل آنان را خلاص نمی‌دارند. حتما شما هم مثل ما‎ ‎معتقديد که قانون بايد بدون تبعيض اجرا شود. اما آيا تاکنون ‏پرس‌وجو‎ ‎کرده‌ايد که چرا درخصوص اين دانشجويان که قرار وثيقه صادر شده و وثيقه‎ ‎توديع گشته و کارشناس آن ‏را مکفی دانسته باز هم از اجرای قانون سر باز‏‎ ‎زده‌اند‎!‎‏"‏

خانواده ها سپس پرسش هاي زير را خطاب به رييس قوه قضاييه مطرح کرده اند: "بياييم به خاطر مسووليت، به ‏پاسخ وجدان، به احترام قانون، به نگرش‎ ‎انسانی، سوال کنيم که چرا دادگاه تجديدنظر پرونده را پس از اخذ آخرين ‏دفاع‎ ‎و ختم جلسه همچنان بی‌تصميم نگه داشته است‏‎.‎‏ چرا مسوولين اجرايی زندان نسبت به اجرای تصميم قضائی ‏بی‌تفاوتند." ‏

در انتهاي نامه نوشته شده است: "ما‎ ‎اميد کامل داريم اگر از سر عدالت و انصاف به اين مواضع نگريسته شود و ‏فارغ‎ ‎از هر نگرش غيرقضائی بر پرونده توجه نشود شما هم دستور آزادی اين جوانان‎ ‎را در آستانه سال نو تاييد ‏خواهيد داشت‎.‎‏"‏

نامه فوق در شرايطي منتشر مي شود که کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید) گزارش تازه ای از وضعیت‎ ‎دانشجویان چپ در زندان و شکنجه های اعمال شده بر آن ها منتشر کرده است. در اين گزارش ذکر شده است: ‏‏"نیروهای وزارت اطلاعات ایران که کنترل بند ۲۰۹ زندان اوین را در دست دارند به روشهای غیر انسانی به ‏منظور سرکوب جنبشهای آزادیخواهانه و برابری طالبانه، روی آورده اند. بعد از بازداشت سری دوم دانشجویان ‏آزادی خواه و برابری طلب، نیروهای وزارت اطلاعات برای گرفتن زهر چشم از زندانیان تازه وارد و به منظور ‏تحقیر آنان اقدام به برپایی جشن تولد برای یکی از دانشجویان می کنند و همه دانشجویان چپ را مجبور به شرکت ‏در این نمایش می کنند."‏

گزارش ادامه مي دهد: "در میانه این مراسم و در حالی که دانشجویان سعی داشته اند مخفیانه و با نجوا از حال و ‏روز هم مطلع شوند بهروز کریمی زاده و پیمان پیران دو تن از برجسته ترین نیروهای چپ دانشجویی با چشم بند ‏به میان جمع آورده می شوند. با برداشته شدن چشمبند و مشخص شدن چهره این دو زندانی سیاسی موجی از بهت ‏و غم همگان را فرا می گیرد. اوضاع ظاهری و وضعیت جسمانی این دو نفر به قدری رقت اگیز و اسفبار بوده ‏است که تعدادی از دانشجویان بازداشت شده بی اختیار گریه کرده اند. به گفته یکی از دانشجویان دانشگاه تهران ‏هنگامی یکی از دانشجویان زندانی که سعی داشته است در گوش بهروز کریمی زاده به نجوا مطلبی را بیان کند با ‏خنده ی تلخ این فعال دانشجویی روبه رو شده و رو به دانشجوی زمزمه کننده بیان کرده است که قادر به شنیدن ‏نیست و اگر مطلبی دارد در گوش راست وی گفته شود."‏

در بخش ديگري از گزارش در توصيف وضعيت دو تن از دانشجويان زنداني آمده است: "دستهای بهروز کریمی ‏زاده تا آنجا که از آستین بیرون بوده مملو از اثر خاموش کردن سیگار بر بدن بوده است و این صحنه وقتی کامل ‏می شود که دانشجویان زندانی متوجه نوع راه رفتن پیمان پیران شده اند. پیمان پیران تقریبا به جای راه رفتن بر ‏روی زمین می خزیده است و به جای بلند کردن پاها در هنگام گام برداشتن به هر دو پای خود را بر روی زمین ‏می کشیده است. در میانه این به اصطلاح جشن تولد پیمان پیران به یکی از دانشجویان دانشگاه علامه گفته است ‏که کف و مچ هر دو پایش بر اثر ضربات کابل مجروح شده است."‏
‏ ‏
گزارش مي افزايد: "متاسفانه به دلیل رعب و وحشت حاصل از فشارهای دهشتناک نیروهای امنیتی ایران بر ‏دانشجویانی که در روزهای گذشته آزاد شده اند هیچ یک از این دانشجویان حاضر به انجام مصاحبه و یا مطرح ‏کردن کامل آنچه که بر آنان رفته است نیست و حتی محکم ترین این دانشجویان در جواب هر سوال از وضعیت ‏زندان و نوع شکنجه ها تنها به گریه کردن اکتفا می کنند. خبر وضعیت بهروز کریمی زاده و پیمان پیران مربوط ‏به ۲۰ روز پیش بوده و هنگامی مطرح می شود که دو تن از دانشجویان در جلسه ای خصوصی با گریه و نفسهای ‏بریده شده آن را به زبان می آورند و پس از پیگیری شدید تنی چند از حاضران در جلسه و تایید شدن خبر از سوی ‏حاضران در جشن تولد وزارت اطلاعات اکنون به صورت عمومی منتشر می شود. اما متاسفانه این تنها گوشه ‏کوچکی و ناچیز از یک واقعیت تراژیک و تکان دهنده است که شاهدان عینی آن از زیر بار بیان تمام آن شانه ‏خالی می کنند."‏

در خاتمه گزارش تصريح شده است: "از تمامی آزادیخواهان و برابری طلبان جهان درخواست می کنیم نسبت به ‏رفتارهای مغایر با حقوق بشر رژیم جمهوری اسلامی سکوت نکرده و برای آزادی تمامی زندانیان عقیده و بیان ‏که در زندانهای جمهوری اسلامی تحت رفتارهای غیر انسانی به سر می برند تلاش کنند."‏