تغييرانقلابي، استبداد را بازسازي مي كند
سخنراني محمود عمراني - دوشنبه 13 اسفند 1386 [2008.03.03]
نادر ايراني
"جامعه دموكراتيك جامعه اي است كه درآن احزاب، مطبوعات، سازمان هاي غيردولتي، اتحاديه ها، اصناف، رسانه هاي جمعي، سينما، راديو، تلويزيون، اينترنت و ماهواره، هيات هاي مذهبي، مساجد، حسينيه ها، و... آزاد باشند به نحوي كه بتوانند آزادانه نظرات و ديگاه هاي خود را مطرح كنند".
محمود عمراني، از فعالان ملي ـ مذهبي که در دفتر جنبش مسلمانان مبارز و تحت عنوان "دموكراسي، آزادي و انتخابات" سخن مي گفت، ضمن اظهار مطلب بالا افزود: "دموكراسي و آزادي نياز به زمينه ها، بسترهاي و زير ساخت هاي فرهنگي، اقتصادي، سياسي، اجتماعي و تاريخي خود دارد كه در صورت عدم آن ها استبداد بازسازي مي شود".
وي با توجه با تحولات 30 ساله اخير و ذكر اينكه "دموكراسي به صورت خود به خودي شكل نمي گيرد و در صورت فروريزي اين نظام، نظام ديگر در قالب ديگري بازسازي مي شود"، افزود: "تنها درصورتي كه زيرساخت هاي دموكراتيك فراهم شود، استبداد مجال ظهور و بروز نمي يابد".
وي سپس زيرساخت هاي دموكراتيك را با شاخص هايي چون آزادي احزاب، آزادي مطبوعات، آزادي سخن وبيان تعريف كرد كه در حوزه اجتماعي به صورت نسبي ظهور وبروز مي يابند.
وي در ادامه سخنان خود با تاكيد بر اينكه "در زمانه ما نگاه اصلاح گرايانه مي خواهد تا به نسبتي شاخص هاي مذكور را متحقق سازد" گفت: "به ميزاني كه جامعه اي در ايجاد احزاب، ان. جي. او ها، روزنامه هاي آزاد و... موفق باشد، به تاسيس زيرساخت هاي دموكراتيك نزديك تر شده است".
عمراني درادامه سخنان خود به تعريف كارسياسي پرداخت وگفت: "كارسياسي به معناي تلاش براي كسب قدرت است و گروه سياسي، گروهي است كه براي كسب قدرت تلاش مي كند، و اصولا سياست به معناي نزاع بين قدرت ها بوده كه ممكن است مانع تحقق اهداف دموكراتيك شوند".
وي با اشاره به اينكه در جوامع غربي، قدرت پنهان ودرجوامع شرقي قدرت آشكار است گفت: "حتي درغرب كه كارتل ها و سرمايه داري در پشت سرآراء قرار دارند، عملا محدوده اي را براي انتخاب افراد فراهم مي كنند؛ در برخي از كشورها نيز مانند عراق، ليبي و سوريه كه قدرت عريان وآشكار است، محدوده انتخاب را علنا محدود كرده و انتخابات حتي با معرفي يك كانديدا برگزار مي شود".
عمراني سپس با توجه به مفاهيم بالا با اشاره به اينكه درجاتي از آزادي و درجاتي از استبداد در ايران وغرب وجود دارد گفت: "در آمريكا هم شما مخيريد ميان دو كانديداي اصلي دموكرات و جمهوريخواه يك نفر را انتخاب كنيد. و اين به معناي آن است كه از پيش انتخاب ميان اين دو را براي شهروند آمريكايي رقم زده اند. البته درجات آزادي انتخاب افراد در آمريکا قطعا با جامعه ايران قابل مقايسه نبوده اما بايد بپذيريم كه آزدي افراد درآمريكا و درايران، هيچيك مطلق نبوده ولي محدوده آزادي در ايران كوچكتر و محدوده آزادي درآمريكا فراخ تر است".
عمراني درتعريف ديگري از دموكراسي به معناي "توازن قدرت ها" پرداخت و گفت: "زماني دريك كشور دموكراسي نسبي متحقق مي شود كه قدرت ها در يك توازن و تعادل به سر برند؛ درصورت عدم توازن و تعادل ميان قدرت ها بي ترديد استبداد وديكتاتوري ايجاد مي شود".
وي با ذكر اينكه بعد از انقلاب دوجريان دولت موقت و شوراي انقلا ب حضور داشتند در توضيح علت اينکه دولت موقت دوام نياورد گفت: "دولت موقت از اين رو سقوط كرد كه از قدرت زيادي بهره نداشت و ميان آن دو توازن قوا برقرار نبودبه نحوي كه بيشتر قدرت در شوراي انقلاب و مقداركمي از قدرت در دولت متمركز بود از اين رو نمي توانست دوام بياورد".
وي سپس با طرح اين فرض كه اگر دولت موقت از قدرت سياسي و اجتماعي بيشتري برخورداربود آيا سقوط مي كرد يا نه، گفت: "قطعا نه، ضمن آنكه جناح مقابل نيز از امكان اين كه تبديل به قدرت مطلقه شود برخوردارنمي شد".
وي سپس با طرح فرض بعدي كه اگر دولت موقت از قدرت بيشتري برخوردار بود و شوراي انقلاب دست پايين را درقدرت داشت چه اتفاقي مي افتاد گفت: "قطعا كشور دموكراتيك باقي نمي ماند، زيرا صرفا حضور آدم هاي خوب در قدرت كافي نيست؛ اگر توازن قوا و نظارت برروي قدرت نباشد، هركسي كه در راس باشد، بخواهد يا نخواهد، نظام سياسي به يك نظام مطلقه تبديل خواهد شد".
انتخابات درايران
عمراني با اشاره به انتخابات در پيش، اظهار داشت: "اگر فرض را براين بگذاريم كه ميان مجلس ششم، هفتم و هشتم فرقي وجود نخواهد داشت، حضور من شهروند در انتخابات بي معني خواهد بود، اما اگر فرض براين باشد كه ورود هريك از اين دو به مجلس در امنيت اقتصادي، سياسي و رواني من تعيين كننده خواهد بود، آن گاه بايد وارد انتخابات شوم و به نماينده مورد نظرم راي بدهم".
وي درادامه افزود: "اگر شهروندان درنحوه برخورد اصلاح طلبان و اصولگرايان در حوزه اجتماعي وسياسي وامنيتي و... حساس هستند، به نظر مي رسد براساس مصالحي كه براي خود تعيين كرده اند بايد به نماينده اي كه اين مصالح را بهتر تامين مي كند راي بدهند؛ با اين آگاهي كه مي دانيم مختار نيستيم به هركسي كه مي خواهيم راي بدهيم."
وي در پايان با اشاره به اينكه "اگر دراين فرآيند شركت نكنيم ناچاريم كنار بنشينيم و منتظر يك دگرگوني ناگهاني و كامل باشيم" گفت: "درصورت وقوع چنين تحولي، جامعه ايران نه تنها به جامعه ايده آلي تبديل نمي شود، بلكه جامعه ايران مجددا خود را به صورت ديگري بازسازي خواهد كرد، مگر آنكه آن حداقل ها وزير ساخت ها فراهم شود".
