‏

‏اياسون اتاناسياديس ‏

عليرضا تقريبا 20 ساله، يک جواني متواضع ايراني است. او به عنوان تهيه کننده در صدا وسيماي دولتي ‏ايران کار مي کند. با اينحال، او يک خدمتگزار معمولي جمهوري اسلامي نيست.‏

عليرضا در نيويورک بزرگ شده بعد از تحصيل در يک دانشگاه معتبر کانادايي، دو سال پيش به کشور ‏برگشته است. توانايي او براي صحبت کردن به انگليسي و فارسي و نيز تسلط او به زبان عربي، به همراه ‏ارتباطات خوب دولتي باعث شده در جمهوري اسلامي قرن 21 به جايي برسد.‏

قضيه اين است که او چهره نمادين ديپلماتيک آينده ايران است. اگر قرار باشد رشد فزاينده ايران تا چند سال ‏ديگر آمريکا را به پيشنهاد هم پيماني با ايران مجبور کند، هيچ بعيد نيست که عليرضا دست در اين نزديکي ‏نقش مهمي داشته باشد.. ‏

به اتفاق عليرضا، که نخواست نام خانوادگي اش منتشر شود، بعد از ظهر يک روز باراني در ماه گذشته در ‏يک رستوران سنتي در ميدان ونک به گفتگو نشستيم و او درباره رشد منطقه اي ايران صحبت کرد.‏

عليرضا با اشاره به ماجراي رويارويي قايق هاي تندروي ايران با کشتي هاي جنگي آمريکا و با خاطر نشان ‏کردن احساس خوشايندي که در سطوح بالاي ايران وجود دارد، گفت: "ما احتمالاً به آرامي در حال نبرد ‏هستيم."‏

افراد برجسته ديپلماتيک ايراني عقيده دارند زمان آن فرا رسيده که اين کشور رهبري منطقه را در دست ‏بگيرد. درحاليکه بهاي نفت به نقطه اوج خود رسيده و با توجه به اينکه ايران بعد از اسراييل و ترکيه، ‏صاحب پيشرفته ترين نيروي نظامي در منطقه است و در موقعيت سوق الجيشي شاهراه انتقال انرژي از ‏درياي خزربه خليج فارس قرار گرفته است، اين کشور تحت رهبري حکومت شيعه از نظر استراتژيک در ‏قوي ترين نقطه خود طي 30 سال گذشته قرار گرفته است.‏

محمود احمدي نژاد در مراسم شليک يک موشک ايراني در ماه گذشته، با جسارت اعلام کرد: "لازم است ما ‏حضور فعال و موثري در فضا داشته باشيم."‏

انتظاري که ما از محور سني ها براي خنثي ساختن هلال شيعه ها داشتيم، به خاطر چرخش ديپلماتيک ‏حکومت هاي سني نظير عربستان سعودي و مصر به سمت ايران، فرو پاشيده است. محمود احمدي نژاد در ‏حالي سفر خود به عراق را آغاز خواهد کرد که محبوبيت رئيس جمهور ايران در خانه هاي مردم قاهره و ‏رياض رو به افزايش است. مردم مصر و عربستان حرف دل خود را درباره سياست واشنگتن در منطقه ‏شان، که از به زبان آوردنش در خوف و هراس هستند، از زبان احمدي نژاد مي شنوند.‏

در تهران هم استنباط عمومي از گزارش امنيتي ماه دسامبر آمريکا اين است که بوش با علم به اينکه قادر به ‏وارد آوردن فشار سياسي، اقتصادي يا نظامي به ايران نخواهد بود، سرافکنده شده است. ‏

با توجه به اين دورنما، گزارش امنيتي به دولت بوش اين امکان را داد که بوسيله يک مکانيسم آبرومندانه از ‏تلاش براي تشکيل جبهه بين المللي عليه ايران دست بردارد، و حل و فصل موضوع هسته اي ايران را براي ‏دولت بعدي به ارث بگذارد. ‏

عليرضا عليرغم اعتماد به جهت گيري هاي ايران، از فرهنگ پارتي بازي در جمهوري اسلامي ايران ‏ناراضي است. او مي گويد که زندگي ساده اي را براي خود انتخاب کرده و از ولخرجي هاي شمال شهري ‏دوري مي کند. ‏

او به من گفت چيزي که هر روز صبح او را از تختخوابش بيرون مي آورد، کمک به اين پيش بيني است که ‏روزي واشنگتن، تهران را به عنوان يک هم پيمان در منطقه به رسميت بشناسد. او گفت: "وقتي بالاخره اين ‏توافق بين ايران و ايالات متحده امضاء شود، توافقي که آينده منطقه را ترسيم خواهد کرد، من دوست دارم در ‏آن جلسه باشم – البته نه به عنوان يک مشاهده کننده. من مي خواهم کسي باشم که با تلاش زياد کار را به آنجا ‏کشانده است."‏

رهبران ايران، اعم از سکولار يا مذهبي، اهدافي در راستاي منافع ملي را دنبال مي کنند. اين اهداف بر پايه ‏تضمين برتري اقتصادي و سياسي کشور بر گلوگاه هاي سوق الجيشي نظير تنگه هرمز، درياي خزر به ‏عنوان نقطه ورود به آسياي مرکزي، پهنه هاي شرقي در مجاورت با افغانستان و بلوچستان پاکستان، و نيز ‏راه ارتباطي مديترانه- بين النهرين به سوي لبنان، سوريه و عراق، استوار شده است. ‏

تهاجم عليه افغانستان و عراق تحت رهبري آمريکايي ها، نقش کمک کننده اي براي دستيابي ايارن به اين ‏اهداف بازي کرده است. اين تهاجم با از سر راه برداشتن حکومت هاي ضد ايراني، باعث گسترش نفوذ ‏اقتصادي و سياسي ايران شد.‏

ظرف سه سالي که به مسافرت در ايران پرداختم، کاروان هاي متعدد کاميون را ديدم که کالاهاي ايراني را در ‏امتداد بزرگراه ها از شهر مشهد در شمالشرق به سوي هرات در منتها عليه غربي افغانستان حمل مي کردند. ‏نظير همين جريان هم به سوي جنوب عراق وجود داشت. ‏

با توسعه نفوذ ايران در منطقه و نزول آمريکا پس از چندين شکست موجود در سياست خارجي، ايران در ‏اشتياق رسيدن به استيلاي منطقه اي است. عليرضا مي تواند به خوبي يکي از مقاماتي باشد که در نهايت در ‏مورد آينده منطقه، وارد مذاکره با واشنگتن شود.‏

منبع: کريستين ساينس مانيتور – 27 فوريه ‏