هربارکه جورج بوش به عراق مي رود (آخرينش درسپتامبر 2007 بود) خبر آن تا زمان خروجش مخفي ‏نگاهداشته مي شود و اقامت وي در بغداد هيچگاه بيشتر از يک شب طول نمي کشد. درست برعکس محمود ‏احمدي نژاد که روز يکشنبه با دبدبه و کبکبه تمام براي ديداري که خبر آن از مدت ها قبل به عنوان يک واقعه ‏‏"تاريخي" اعلام شده است، وارد پايتخت عراق خواهد شد. ‏

اين ديدار دوروزه که انتظار مي رود بسيار تماشائي باشد، همه نگاه ها را متوجه خود خواهد کرد، به ‏خصوص در واشنگتن که ضمناً ناچارخواهد بود امنيت کسي را که دشمن آمريکا تلقي مي شود، حفظ کند. ‏

به عکس تصور همگان، رئيس جمهور ايران صرفا براي ملاقات با رهبران عراق به بغداد نمي آيد، رهبراني ‏که راه تهران را خوب بلدند زيرا بسياري از آنان ـــ از جمله جلال طالباني، رئيس جمهور عراق که احمدي ‏نژاد اورا" برادر دوران جنگ" مي خواند و نوري المالکي، نخست وزير فعلي عراق و بسياري از رهبران ‏حزب شيعه ــــ سال هاي طولاني تبعيد خود را در زمان حکومت صدام حسين دراين شهر گذراندند و پس از ‏سقوط صدام نيز بارها، به ويژه براي امضاي قراردادهاي تجاري، به تهران بازگشته اند.‏

سفر احمدي نژاد به عراق بار معنايي بسيار نماديني دارد. اين ديدار در درجه اول ادامه ضد حمله تهران براي ‏سست کردن حلقه محاصره آمريکا در منطقه است. ايالات متحده براي آنکه ايران را به خاطر برنامه هسته اي ‏و مداخلاتش در کشورهاي عربي منزوي کند، به مبارزه علني عليه ايران برخاسته است.‏

احمدي نژاد با اين سفر مي خواهد به کشورهاي منطقه بگويد که چاره اي جز مشارکت با ايران ندارند و علّت ‏اين همه جنجال پيرامون اين سفر هم در همين راستاست. هدف دوّم از اين سفر، نزديکي انتخابات مجلس( 14 ‏مارس) است که اگر در آن تقلب نشود، هواداران احمدي نژاد بازنده آن خواهند بود.‏

سفر رئيس جمهور ايران به امارات متحده عربي در سال گذشته [ميلادي] نيز، علي رغم اختلافات مرزي دو ‏کشور، و شرکت وي براي نخستين بار در شوراي همکاري خليج فارس - که فلسفه تشکيل آن در اصل ‏ممانعت از "سلطه ايران" بوده است - به منظور جلوگيري از بسط نفوذ آمريکا بود. در ماه دسامبر نيز ‏
احمدي نژاد بنا به دعوت شخصي ملک عبدالله براي شرکت در مراسم حج به عربستان سعودي سفر کرد.‏

رهبران عرب در واقع با ايران گفتماني دوجانبه دارند: هم مي خواهند ايران را از دوستي خود مطمئن سازند ‏و هم مي خواهند به ايران در مورد اهدافش در خليج فارس، فلسطين، لبنان و عراق هشدار دهند. به همين ‏جهت نظر کشورهاي عرب نسبت به ديدار احمدي نژاد از بين النهرين سابق، برخلاف نظر آنان به هنگام سفر
وي به کشورشان، نظري چندان مثبت نخواهد بود. زيرا اين کشورها که پيشرفت هاي عراق را بادقت زير ‏نظر دارند، تهران را عامل بي ثباتي در اين کشور مي دانند. از طرف ديگر نزديکي ايران و عراق به هر ‏صورتي به نگراني اين کشورها دامن مي زند.‏

براساس گزارشي که انستيتوي تحقيقات شاتهم هاوس لندن درسال2006 منتشر کرده است، در اين مقطع ‏تهران در عراق نه تنها درمحافل قدرت که در ميان مردم عادي بيش از آمريکا نفوذ دارد.‏

حسن الشيماري، يکي از رهبران شيعه در اين مورد مي گويد: "ايران با دامن زدن به خشونت ها و با حمايت ‏و مسلح کردن شبه نظاميان و به دليل نفوذي که در درون حاکميت دارد، مي تواند درعراق بي ثباتي سياسي ‏ايجاد کند. نظام سياسي عراق هنوز به مرحله پختگي نرسيده است و ايران از همين مسئله براي مداخله در ‏امور عراق استفاده مي کند". مداخله اي که گاه به نفع آمريکا تمام مي شود، مثل اعلام آتش بس موقت ازسوي ‏مقتدا صدر، فرمانده ارتش مهدي که با محافل ايران در ارتباط است. شکي نيست که اين آتش بس، در فاصله ‏کمي پيش از سفراحمدي نژاد، با تائيد ايران اعلام شده است. ‏
‏ ‏
منبع: ليبراسيون، 1 مارس ‏

‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏