رابرت تيت

بسياري معتقدند که وبلاگنويسي، در تضاد با ملا هاي انقلابي ايران است که دشمني ديرينه اي با آزادي بيان ‏دارند.ارتش عظيم بلاگر هاي ايران که طبق آماري که در سال 2005 گرفته شد، تعدادشان به 110 هزار مي ‏رسد، در غرب به عنوان سربازان پياده نظام اگاه به کامپيوتري است که با صداي بلند خواستار تغييرات ‏سياسي هستند.‏

اما بلاگر هاي ايراني، گروه کاملا متفاوتي را که هدفشان به حفظ و نگهداري از دستآورد هاي انقلاب اسلامي ‏سال 1979 است را جذب کرده است. وبسايت ديني بلاگ [؟] که توسط دفتر توسعه وبلاگ که در شهرمقدس ‏‏ قم قرار دارد، اداره مي شود از وبلاگ نويسي بعنوان آخرين عرصه اي که مي توان ارزش هاي انقلاب را ‏حفظ کرد و اشاعه داد، ياد مي کند. اين وبسايت، وبلاگ نويسي را وسيله اي مي داند که بتوسط آن مي توان ‏در فضاي مجازي امر به معروف و نهي از منکر کرد. در اين وبسايت نوشته شده است:« مرزهاي باز فضاي ‏مجازي، نبايد مجوزي براي شکستن ساختارهاي سياسي باشد». ‏

اين دفتر با برگزاري اردوي پنج روزه به مناطق جنگي، مکان هاي مقدسي که داوطلبان ايراني در جريان ‏جنگ خونين ايران وعراق در سال هاي 1988-1980، درآن کشته شدند، قدمي بسوي حمايت از بلاگر ها و ‏ثابت نگه داشتن ميزان اشتياق ديني انها، برداشته است. نام اين اردو، از بلاگ به پلاک است که منظور از ‏پلاک همان نشانه هاي فلزي است که سربازان در دوران جنگ، به گردن مي آويختند. براي اينکه بلاگر ها در ‏حال و هواي آن زمان قرار بگيرند، قرار است که در سنگر هايي در آن نسل گذشته جوانان ايراني با ارتش ‏صدام حسين مقابله کرد، بخوابند. مقصود از برگزاري اردو اين است که بلاگر ها فرهنگ معنوي شهادت را ‏در وبلاگ هايشان ترويج بدهند.‏

اين نشان مي دهد که رژيم جمهوري اسلامي، مصمم است که هيچ قدم اشتباهي در اين انقلاب اينترنتي ‏برندارد. ‏

من 18 ماه پيش، به عنوان خبرنگار گاردين در ايران گزارشي نوشتم از اينکه ملا ها چگونه با آموزش ‏ساختن وبسايت به روحانيون و طلبه ها، روي قطار وبلاگ نويسي ايران پريدند. نکته جالب اينجاست که ‏وبلاگ نويسي در ايران در واکنش به بسته شدن فله اي روزنامه هاي چپ توسط محافظه کاران ايجاد شد که ‏آزادي هاي بوجود آمده در دوران رئيس جمهور اصلاح طلب، محمد خاتمي را تاب نياورده بودند. وبلاگ ‏نويسي در ايران چنان محبوب شد که طبق آمار موتور جستجوگر تکنوراتي، زبان فارسي جزو ده زبان برتر ‏وبلاگ نويسان در آمد و اين رتبه مسلما با درنظر گرفتن فارسي زبانان و توسعه ناچيز اقتصادي در ايران، ‏مرتبط است.‏

اما مقامات ايراني براي هم گام شدن با توسعه اينترنت سخت تلاش کردند. بعد از يک دوره اوليه که سايت ‏هاي اينترنتي بدون سانسور در اختيار مردم بود، حالا فيلتر کردن سايت هاي مخالف و حتي منتقدين ملايم ‏نظام بطور گسترده صورت مي گيرد. محمدحسين صفار هرندي، وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي، در ملزم ‏کردن همه به ثبت وبسايت هايشان، پيشقدم شده است. انتظار مي رود که کساني که وبسايت هايشان را ثبت ‏کرده اند، خط قرمز هاي مبهمي که توسط مقامات در نظر گرفته شده است را رعايت کنند. وبسايت هاي ثبت ‏نشده، غير قانوني محسوب شده و شامل پيگرد قانوني مي شود. اين درحالي است که خبرگزاري نيمه رسمي ‏مهر گزارش داد که در هفته گذشته دستور بسته شدن 17 کافي نت در استان تهران داده شد و قرار است اين ‏دستور به 116 کافي نت ديگر، ابلاغ بشود.‏

اگر براي درک اين موضوع که قلمرو دولت ايران در احاطه وبلاگ نويسي است به شاهدي نياز داريد بهتر ‏است بدانيد که محمود احمدي نژاد در ماه اوت سال 2006، وبلاگ شخصي اش را راه اندازي کرد. بسياري ‏از نوشته هاي آتشين او در مقايسه با سخنراني هاي جنجالي اش، نرم تر به نظر مي رسد. اما اين مسئله او را ‏از نظرات تند ايرانيان به زبان فارسي مصون نمي کند. يکي از اين نظر دهندگان با تمسخر بهرئيس جمهور به ‏‏ دليل اينکه توانسته است با جيره بندي کردن بنزين و بوجود آوردن بازار سياه، ايجاد کار بکند، تبريک گفته ‏است. در تصوير سايت احمدي نژاد در هفته گذشته، جاي ابراز عقيده هاي مخالفان، خالي بود.‏

منبع: گاردين، 19 فوريه ‏
‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏‎ ‎‏ ‏
‏ ‏