تعريف تازه از محور شرارت
مقاله لوس آنجلس تايمز در حمايت از مک کين - چهارشنبه 24 بهمن 1386 [2008.02.13]

مکس بوت
بعضي از محافظه کاران آمريکا از انتخاب جان مک کين به عنوان نامزد جمهوري خواهان درانتخابات رياست جمهوري ناخشنود هستند. براي من ديدگاه محمود احمدي نژاد، بشار اسد و کيم يونگ ايل، شخصاً خيلي حائز تامل تراز تفکرات راش ليمبورگ، تام ديلي يا ان کولتر است.
اين سه نفر که ما آنها را در "محور شرارت" جديد قرار داده ايم، منافع آمريکا را با جسارت فزاينده اي مورد چالش قرار داده اند. کيم يونگ ايل در کره شمالي بدون اعتنا به تحريم هاي بين المللي، دست به توسعه تسليحات هسته اي زد و توافقات مربوط به توقف برنامه هاي کره شمالي را زير پا گذاشت. احمدي نژاد با تکيه بر حمايت هاي علي خامنه اي – رهبر عالي ايران- همچنان با اسب توسعه تسليحات هسته اي و پشتيباني از تندروهاي شيعه وسني عراق را که به کشتار سربازان آمريکايي مشغول هستند، به جلو مي تازد. سپاه پاسداران انقلاب هم که ارتباط نزديکي با احمدي نژاد دارد، به طرز فزاينده اي نيروهاي دريايي بريتانيا و ايالات متحده را در خليج فارس به چالش کشيده است. اسد نيز در سوريه به خاطر ترور رهبران لبناني مخالف حضور و برتري اين کشور در لبنان، شديداً مورد سوء ظن قرار گرفته است. اين رهبران با اقدامات سوريه در حمايت از حماس و حزب الله لبنان و نيز استفاده اعضاي عمليات انتحاري القاعده از خاک آن کشور براي ورود به عراق مخالف اند.
شواهدي وجود دارد که از کم شدن فعاليت هاي ايران و سوريه در عراق ظرف چند ماه گذشته حکايت مي کند. اما قبول اينکه اين موضوع نتيجه نوعي تغيير در قلب اين دو کشور باشد بسيار مشکل است. بيشتر مي توان پذيرفت که اين وضع حاصل افزايش تلاش هاي ائتلاف عراق و آمريکا است.
يکي از منابع نظامي ايالات متحده هنگام ديدار اخيرمن از عراق گفت، تخمين زده مي شود ماهانه 50 تا 80 نفر از افراد جهادي خارجي از طريق مرز سوريه وارد عراق مي شوند. آنها به خاطر مقاومت استان انبار دربرابر القاعده، مسير خود را به سادگي به استان هاي صلاح الدين و نينوا تغيير داده اند. ضمناً سوريه تبديل به سرفرماندهي حزب بعث جديد عراق شده که براي تسهيل و تامين مالي حملات در عراق، مشغول همکاري با القاعده است. حتي شواهدي هم در دست است که ابو ايوب مصري، رهبر مصري الاصل القاعده در عراق، اينک در سوريه مخفي شده است. ايران هم به نوبه خود به آموزش و پشتيباني "گارد ويژه" شيعه عراق مشغول است که در نوع خود، مخوف ترين گروه تروريستي مخفي در سراسر کشور محسوب مي شود. آنها مشغول قاچاق مهمات خطرناک براي استفاده عليه نيروهاي ائتلاف در عراق و افغانستان هستند.
با اين حال ايران و سوريه به خوبي مي دانند که آمريکا از اقدامات آنها خبر دارد. مقامات دولت آمريکا، از رييس جمهور گرفته تا افراد رده هاي پايينتر، چندين بار به آنها اخطار داده اند که اقداماتشان غير قابل قبول است و بايد متوقف شود. اما آنها همچنان به رفتارشان ادامه مي دهند.
روشن است که اين دو رژيم سرکش از عواقب جنگي که ما و شرکايمان به آن مشغول هستيم، هراسي ندارند. آنها فکر مي کنند مي توانند سربازان آمريکايي را کشته و مجروح کنند و آخر سر هم کسي کاري به کار آنها نداشته باشد. البته تا اينجاي کار درست فکر کرده اند.
جرج بوش براي مقابله با تهديدات ايران و سوريه، به جز فشار براي تحريم هاي اقتصادي، آن هم در حالي که بهاي نفت به سقف 100 دلار براي هر بشکه رسيده است، اقدامات کافي را انجام نداده است. رييس جمهور حتي از دادن اجازه انجام برخي عمليات محدود عليه شبکه هاي جهادي در داخل خاک ايران و سوريه هم خودداري کرده است.
اين بخشي از ويژگي بوش است که سخنان تند را با اقدامات ضعيف ترکيب مي کند. رييس جمهور از ارتقاي دموکراسي و پشتيباني از مخالفان حرف مي زند، اما وقتي نوبت به ديدار او از مصر مي رسد، حسني مبارک را به خاطر زنداني کردن رهبران مخالف سرزنش نمي کند. اين تناقضات باعث وارد آمدن خسارت هاي جدي به وجهه و اعتبار آمريکا شده است.
ديدن اينکه بوش چگونه مي تواند اين "عامل ترس" را در باقيمانده دوران رياست جمهوري خود جبران کند، بسيار مشکل به نظر مي رسد. اين وظيفه رييس جمهور بعدي است. چه کسي بهترين گزينه براي اين کار خواهد بود؟
براي پاسخ به اين سوال، از خود بپرسيد احمدي نژاد، اسد و کيم از کدام نامزد انتخاباتي آمريکا بيش از بقيه مي ترسند؟ من اعلام مي کنم او نمي تواند هيلاري کلينتون، باراک اوباما و يا مايک هاکبي باشد. از نظر من (که قبول دارم يکسو نگرانه است)، نامزد پيشرو در ارعاب دشمنان خارجي کسي است که پشتيباني خود را از تلاش هاي جنگي آمريکا در عراق اعلام کرده است. حال و هواي نظامي جان مک کين به ما اجازه مي دهد به طرز صلح آميزي به اهدافمان برسيم. زيرا بقيه کشورها جرات سر به سر گذاشتن با او را بسيار کمتر از رييس جمهوري فعلي کاخ سفيد، دارند.
منبع: لوس آنجلس تايمز- 12 فوريه 2008
