‏

ديويد کريست

مواجهه شناورهاي کوچک سپاه پاسداران انقلاب ايران با ناوگان هاي دريايي آمريکا در خليج فارس ممکن است براي ‏مردم تعجب آور باشد، اما براي من نه. من پنج سال قبل يعني زمان هجوم نظامي آمريکا به عراق شاهد اتفاق مشابهي ‏در شط العرب بودم. 4 آوريل 2003 بود و چهار قايق گشتي، تحت فرماندهي ناوگاني که در آن خدمت مي کردم، به ‏منظور حمايت از حمله انگليس به بصره به شط العرب اعزام شدند. افسر ارشد يا همان فرمانده ناوگان که دوران ‏نوجواني خود را در تهران گذارنده بود و فارسي رواني داشت، درياسالار باتجربه اي بود. ما که کاملا ً در آب هاي ‏ساحلي عراق قرار داشتيم و حتي بر روي يکي از شناورها به نشانه اهداف صلح آميزمان پرچم ايران را زده بوديم، به ‏شدت تلاش کرديم مانع از درگيري شويم. ‏

سپاه پاسداران با اعزام چهار شناور کوچک پرسرعت به سمت ما واکنش نشان داد. شناورها ما را محاصره کردند، ‏پوشش خمپاره انداز خود را کنار زدند و مستقيما ً آن را به سمت قايق راهنماي ما نشانه رفتند. فرمانده ما تلاش کرد از ‏طريق بي سيم به ايرانيان بفهماند که ما صرفا ً از حقمان براي عبور در آب هاي عراق استفاده مي کنيم، هيچگونه قصد ‏ورود به آب هاي ساحلي ايران را نداريم و دنبال درگيري نيستيم. ايرانيان نيز با انگليسي بسيار غليظ و دست و پا ‏شکسته جواب مي دادند. پس از چند دقيقه پرتنش، مافوق هايمان به ما دستور عقب نشيني دادند؛ شناورهاي ايران قبل از ‏اينکه از ما جدا و وارد آب هاي خود شوند، تا يک مسافت طولاني ما را تعقيب کردند. ‏

اما اين پايان ماجرا نبود. دو هفته پس از اين موضوع، نيروهاي آمريکا و نيروهاي ائتلاف مستقر در شط العرب به ‏کرات از طرف خاک ايران مورد هجوم سلاح هاي سبک قرار گرفتند. اگرچه اين قبيل حوادث ممکن است براي آنهايي ‏که هرگز در يک ناوگان مدرن خدمت نکرده اند، نگران کننده بنظر نرسند، اما مطابق با الگوي نگران کننده و ‏استراتژي نظامي ايران ظرف دو دهه اخير براي مقابله با حضور آمريکا در خليج فارس هستند. ‏

به منظور جلوگيري از بروز مواجهه ديگري که به نفع ما نخواهد بود، آمريکا بايد اقدامات بيشتري را اتخاذ کند. ‏واشنگتن بايد حمايت متحدان خود را جلب کند، متحداني که کشتي هاي آنها هم اکنون در خليج فارس مستقر هستند و ‏ممکن است خود را در مواجهه خطرناک ديگري بيابند. دولت بوش بايد از اين ائتلاف بخواهد از طريق مجاري ‏ديپلماتيک خود به ايران بفهماند که با هرگونه تلاش سپاه پاسداران براي مداخله در عبور و مرور آزاد کشتي ها در آب ‏هاي بين المللي به مانند يک حمله تروريستي رفتار خواهد شد. ‏

انگيزه هاي ايران کاملا ً مشخص نيستند، اما اين قبيل مزاحمت هاي سيستماتيک مي توانند تلاشي براي پي بردن به ‏قوانين عملياتي آمريکا باشند، يا اينکه ابتکارعمل فرماندهان ايران باشند که بدون اجازه دولت ايران دست به عمل مي ‏زنند. اگرچه سرمنشأ دستورهاي سپاه پاسداران، حکومت ايران است، اما فرماندهان سپاه استقلال فراواني دارند. انگيزه ‏هاي ايران هر چه که باشند، آمريکا و متحدانش بايد اين موضوع را روشن کنند که مسئوليت کنترل تمامي نيروهاي ‏ايران به عهده حکومت است و حکومت پاسخگوي اقدامات آنها خواهد بود.‏

اگر ايران مصمم است در دريا درگير شود، واکنش نظامي ما بايد قاطعانه و دقيق باشد، واکنشي که با کاهش احتمال ‏درگيري و جنگ فراگير، تهديد خطوط دريايي را مرتفع مي نمايد. تاريخ نشان مي دهد که اين نوع بکارگيري حساب ‏شده زور نه تنها ممکن است بلکه مي تواند موثر باشد. ‏

در صورتي که مواجهه فعلي به درگيري هاي پراکنده تبديل مي شد، جزيره ابوموسي و جزيره‎ ‎‏ پارسي. اهداف منطقي ‏حمله حساب شده آمريکا بودند. اين دو جزيره که پايگاههاي سپاه پاسداران در آنها قرار دارند، مدت هاست که مهره ‏هاي اصلي دستگاه نظامي ايران در خليج فارس به شمار مي روند. ‏

اگرچه برخي از آمريکايي ها نگرانند که اقدام محدود نظامي باعث تشديد حملات تروريستي ايران شود، اما ايران در ‏گذشته با تعديل اقدامات خود و تسليم شدن در برابر فشارهاي آمريکا واکنش نشان داده است. از آنجا که ارتش آمريکا ‏در سال 1988 از حمله به خاک ايران صرفنظر کرد، ايران به طبيعت محدود جنگ پي برد و با محدوديت مشابه عمل ‏کرد. ‏

جنگ تمام عيار با ايران به نفع آمريکا نخواهد بود. اما واکنش به اقدام تحريک آميز شناورهاي سپاه پاسداران با بمباران ‏خاک اين کشور بسيار متفاوت است. تاريخ نشان مي دهد که واکنش شديد و حساب شده نظامي در مقابل مزاحمت هاي ‏ايران مي تواند احتمال يک درگيري بسيار بزرگتر را کاهش دهد.‏

منبع: نيويورک تايمز، 20 ژانويه