‏‏

سيمون جنکينز

تنها يک نفر وجود دارد که می تواند رييس جمهور ايران، محمود احمدی نژاد، را از مهلکه ای که ‏به خاطر افول رو به رشد محبوبيتش در داخل کشور گرفتار شده، نجات دهد؛ آن شخص هم جرج ‏بوش است. احمدی نژاد در حالی که به طور فزاينده با نارضايتی روحانيون دست و پنجه نرم می ‏کند، با انتخابات ماه مارس روبرو است اما او همچنان از ضديت جرج بوش منفعت کسب می کند. ‏بوش اين هفته مطابق معمول رفتار کرد. او در حالی که بر طبل جلب حمايت عليه ايران می ‏کوبيد، دور خاورميانه را سياحت کرد.
‏
بوش به دفعات احمدی نژاد را تهديد کرد. او را به تحريم، فشار، انزوا و بمباران تهديد کرد. او را ‏يک هيولای شيطانی و "پيشرو حامیان تروريسم" خواند. او بارانی از تجهيزات 20 ميليارد ‏دلاری را بر سر عربستان سعودی و کشورهای عرب خليج فارس سرازير کرد تا "قبل از آنکه ‏دير شود" در برابر او بايستند. وقتی احمدی نژاد از "خدا به خاطر اينکه او را در سال 2005 ‏رييس جمهور کرده" تشکر می کرد، بايد ابتدا خدا را به خاطر رييس جمهور کردن بوش ستايش ‏می کرد. اگر بتوانيد واشنگتن را دشمن خودتان بکنید، يعنی توانسته اید دوستان زيادی پيدا کنید.
‏
از سويی، نومحافظه کاران جسته و گريخته سعی می کنند استراتژی فعلی ايالات متحده در منطقه ‏را موفقيت آميز جلوه بدهند. همه اينها هم برپايه خبرهای خوشی است که از عراق می رسد؛ ‏جاييکه ژنرال پتروس توانسته مرگ و مير آمريکايی ها و عراقی ها را از ارقام نجومی به حد ‏کمتری کاهش دهد. از آنجا که خطر زيادی در گزارش واقعی اين منازعات وجود دارد، دنيا فقط ‏به آمار دولتی کشتار ماهانه تکيه می کند که معياری از پيشرفت در آنجامحسوب می شود. ‏

تاکتيک های موجود، دقيقاً همان هايی است که پيشينيان پتروس از پذيرش آن در چهار سال گذشته ‏خودداری کرده بودند. او نظاميان محلی را تسليح و تشويق کرده تا از محلات خودشان دفاع کنند. ‏در استان انبار، این به معنی حمايت از شيوخ سنی و خرابکارهای های بعثی است که عنوان ‏‏"بيدار باش" را دربرابر القاعده به خود گرفته است. اين طرح در سال 2003 توسط سرويس ‏امنيتی بريتانيا پيشنهاد شد و از سوی پنتاگون رد شد. تاکتيک مورد نظر در بغداد هم شامل به ‏وجود آوردن محلات قبيله ای و نژادی بوده است. اين اتفاق خصوصاً در مناطق سنی نشين ‏صورت گرفته و به مسلح کردن آنها دربرابر کشتارهای صورت گرفته توسط نظاميان شيعه و ‏حتی پليس انجاميده است. خيلی از اينها خود برای وزارت کشور عراق کار می کنند.
‏
در فرهنگ لغت آمريکايی ها، اين يعنی بازگشت نسبی به وضعيت نرمال. پتروس ثابت کرد که ‏يک فرمانده عاقل است. سربازان او به دنبال زنان نمی گردند و از شليک کردن به خانواده ها و ‏مردم روستا ها خودداری می کنند. در گذشته اين روش دونالد رامسفلد برای تسخير قلب ها و ‏روح ها بود. ضمناً برای مدت زمان بازداشت يک فرد هم محدوديت وجود دارد. بازارها در تلاش ‏هستند که به کار خود ادامه بدهند. مدرسه ها سعی می کنند دوباره باز شوند.
‏
البته در جاهای ديگر عراق روش های قبلی به سختی جایگزین می شوند. همين هفته گذشته بود ‏که بزرگترين بمب گذاری جاده ای از زمان اشغال عراق، در منطقه ديالا – در شمال شرقی بغداد- ‏به وقوع پيوست و مصيبت بزرگی را به بار آورد. دوشنبه هم در محافظت از يکی از برجسته ‏ترين قضات عراقی غفلت شد و او ترور شد. وضعيت آب و برق پايتخت در بدترين شکل ممکن ‏است. هيچ تلاشی برای بهبود مناقشات در منطقه نفت خيز کرکوک صورت نگرفته و جنگ در ‏مرز کردستان و ترکيه به حال خود رها شده است. به زبان ديگر، اين غير عقلانی است که مانور ‏افتخار آميز هفته گذشته بوش را در منطقه و در جايی ببينيم که از قرار معلوم، خودش آنجا را ‏‏"آزاد کرده است".
‏
آمريکايی ها بايد دير يا زود از اينجا خارج شوند. يک موازنه قدرت جديد محلی در اينجا بوجود ‏خواهد آمد. استراتژی که پتروس در پيش گرفته، در نوع خود بهترين روشی است که ائتلاف ‏آزموده ولی در آن از ضمانت قانونی و الزامی درازمدت خبری نيست. از هيچ توافق سياسی هم ‏بهره مند نيست. نباید بصره، جايی که انگليسی ها سال گذشته نيروهايشان را از آنجا خارج ‏کردند، از ديدگان دور بماند. چيزی که بعد از خروج نيروها در عراق رخ خواهد داد، عجيب ‏خواهد بود.
‏
سياست آمريکايی ها نسبت به جهان اسلام پس از نظامی گرايی خشونت آميز و انتقام جويانه به ‏تبع حادثه يازدهم سپتامبر، در راستای تشويق دموکراسی به عنوان راه مطمئن تضمين صلح بوده ‏است. کاندوليزا رايس و سايرين در سال 2005 اعلام کردند "روزهای بد گذشته که در آن ثبات ‏بر دموکراسی ترجيح داده می شد، سپری شده اند". حتی دوستانی نظير عربستان و مصر هم ‏گوش هايشان را به اين پيام بستند. اين يک سياست برجسته بود. اگر آمريکايی ها و انگليسی ها ‏آنرا به اشتباه جنگ صليبی می خواندند، شرايط به مراتب بدتر از اين می شد.
‏
با اينحال بوش و بلر نمی دانستند تز " سلطه گرايی نو" در جنگ در عراق و افغانستان به همراه ‏حمايت های آمريکا از توسعه گرايی اسراييل می توانست وجهه رياکارانه ای از جنگ صليبی ‏شان را به نمايش بگذارد. دموکراسی اسلامی يک مفهوم مورد بحث است اما اين موضوع به ‏نوعی بر روی ايران، فلسطين، لبنان و حتی عراق و پاکستان تاثير داشته است.
‏
بوش در پاکستان همچنان از ديکتاتوری حمايت می کند که نتيجه آن رنج بردن از استمرار حضور ‏طالبان در افغانستان است. در فلسطين او چشمانش را بر روی برنده شدن حماس در انتخابات می ‏بندد. او از خفقان ايجاد شده توسط حسنی مبارک در مصر و اتوکرات های عربستان حمايت می ‏کند. سخنگوی او، استيو هاردلی، چنين قواعدی را که به دموکراسی ضربه می زند، به چالش ‏کشيده است. او می گويد "اين رفقا در زمره سيستم های آزاد قرار گرفته اند در حاليکه روش ‏قديمی خودشان را پی گرفته اند". در نهايت می شود گفت ثبات بر دموکراسی غلبه کرده است.
‏
با همه اين اوصاف استراتژی پشت پرده سفر بوش در خليج فارس، اميدی بود که به حمايت ‏حاکمان منطقه از اقدام نظامی ايالات متحده عليه دشمن خونی بوش، احمدی نژاد، می رفت. اما ‏اگر فقط يک درس برای ياد گرفتن مطابق قوانين آنها وجود داشته باشد، آن هم اين است که با ‏رژيم بزرگی که در شمال و شرق آنهاست در صلح زندگی کنند. در واقع نگه داشتن آنها به شکل ‏سنی های طبيعی، بيشتر به کارشان می آيد. دوبی بر پايه پول لرزان منطقه ساخته شده است. ‏کمک به ايالات متحده برای شروع يک جنگ ديگر، آخرين چيزی است که کشورهای خليج فارس ‏خواستار آن هستند و تازه اگر هم پيش بيايد اين راکمتر از همه برای ايران می خواهند.
‏
در اين ميان، بوش نتوانسته آخرين برگ برنده را ببيند. تنها چيزی که ممکن است احمدی نژاد را ‏برباد دهد، ضعف نمايشی است که او در انتخابات نيمه آزاد مجلس در ماه مارس در برابر ميانه ‏روها خواهد داشت. اگر جريان حامی او خوب عمل نکند، شانس سر کار آمدن يک رژيم معقول ‏تر وجود دارد که درباره تمام مسايل از موضوع عراق گرفته تا تسليحات هسته ای، رفتار قابل ‏قبولتری داشته باشد. حداقل به منتظر ماندن برای آن می ارزد.
‏
ولی بوش هر کاری می کند تا به جنونی که احمدی نژاد را سرپا نگه داشته کمک کند. او را به ‏قدرت گرفتن احتمال جنگ تهديد می کند در حالیکه این کار همزمان به قيمت کاسته شدن از ‏اهميت دموکراسی تمام می شود. آيا بوش نمی داند که يک حمله از خارج، چگونه می تواند يک ‏رهبر را قدرتمندتر کند؟ آيا او يازدهم سپتامبر را فراموش کرده است؟

منبع: گاردين – 16 ژانويه ‏