‏‏

برانون مدوکس

حتی بهای 100 دلار برای هر بشکه نفت نيز نمی تواند محمود احمدی نژاد را در مقام رياست ‏جمهوری برای هميشه امن نگاه دارد. به نظر می رسد در اين عصر طلايی درآمد ها برای ايران، ‏سوء مديريت اقتصادی سرانجام او را به پايين خواهد کشید.‏
منتقدان او از همان زمان انتخابات سال 2005 پيش بينی می کردند غفلت خودسرانه اش از ‏اقتصاد کشور، او را به زمين خواهد زد. تا اينجای کار پيش بينی ها درست از آب در نيامد زيرا ‏بهای نفت خيلی بيشتر از تخمين های قبلی بوده و او به طور اتفاقی از منازعه هسته ای با غرب ‏سربلند بيرون آمده است.
‏
انتخابات پيش روی مجلس در ماه مارس، بهترين برآورد از ميزان پشتيبانی ها از او خواهد بود و ‏نيز تعيين اينکه آيا روحانيون و ساير قدرت های موثر خواهان خروج او از صحنه هستند يا خير. ‏غرب هر جايگزين ديگری را از ديدگاه مناقشه هسته ای به او ترجيح می دهد و حتی اگر ايرانی ‏ها ايستادگی در اين مورد را از مصاديق غرور ملی خود بدانند، ممکن است حالا به نقطه انتخاب ‏فرد بهتری به جای او رسيده باشند.
‏
وقتی احمدی نژاد به قدرت رسيد، قيمت هر بشکه نفت خام 60 دلار بود اما حالا دو سوم همين ‏قيمت به بهای نفت اضافه شده است. کمتر رييس جمهوری اينقدر خوش شانس بوده است. اما ‏همانطور که علی انصاری، استاد دانشگاه و کارشناس متخصص مسائل ايران در گزارشی برای ‏موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک آورده ، اين يک نعمت خدادادی برای ايران است. اين ‏موضوع رهبران ايران را به خلاقيت و ملاحظات اقتصادی واداشته است. او می گويد: "يکی از ‏دلايلی که جمهوری اسلامی توانسته در برابر طوفان های سياسی مقاومت کند ... اين بوده که ‏مديريت اقتصادی محتاطانه و محافظه کارانه داشته است. نهايت دقت در پيش بينی بهای نفت به ‏کار رفته است."
‏
احمدی نژاد با اعتقاد خاص به اينکه مورد پشتيبانی خدا است، خود را در جايگاه استفاده از اين ‏سابقه عقلانيت نديد. او در دو سال اول رياست جمهوری اش 120 ميليارد دلار درآمد نفتی داشته ‏که بيش از کل درآمد آيت الله اکبر رفسنجانی در طول 8 سال دوران رياست جمهوری اش بوده ‏است. با اينحال دولت او برداشت از صندوق ذخيره ارزی را که يادگار محمد خاتمی، رييس ‏جمهور پيشين ايران است لازم دانسته است. به نوشته کتاب جديدی از کسری ناجی به عنوان ‏‏"احمدی نژاد" و بر اساس اطلاعات بانک مرکزی ايران، احمدی نژاد در سال اول مبلغ ‏‎35/3‎‏ ‏ميليارد دلار و در سال بعد ‏‎43‎‏ ميليارد دلار از اين صندوق برداشت کرده است.
‏
با اين همه به چالش کشيدن او درباره اينکه پول را کجا خرج کرده، کار آسانی نيست. زيرا اغلب ‏اين پول به سوی بنيادهای مذهبی و قراردادهايی که خود در آن نقش داشته سرازير شده است و ‏هرگز تحت کنترل وزيران يا نمايندگان مجلس قرار نگرفته است. نتيجه قابل پيش بينی چنين هزينه ‏هايی، افزايش نرخ تورم از 12 به 19 درصد بوده است. به خاطر تصميم ناگهانی او در افزايش ‏حداقل دست مزدها به اندازه تقريباً پنجاه درصد، تعداد زيادی بيکار شدند. نقطه اوج نمايش جايی ‏بود که به خاطر تصميم ناگهانی او در 27 ژوئن 2007 برای جيره بندی بنزين، وسايل نقليه ‏دروسط راه متوقف ماندند. برای چهارمين کشور بزرگ صادر کننده نفت، اين واقعاً تحقيرآميز ‏است. از سوی ديگر و در نزديکی زمان انتخابات مجلس ايران در ماه مارس، شواهدی از بروز ‏اختلافات ميان احمدی نژاد و آيت الله خامنه ای، رهبر عالی مذهبی ايران، ديده می شود. منتقدان ‏رييس جمهور که زمانی خاموش شده بودند، حالا اجازه پيدا کرده اند با بلندترين صدا انتقاد کنند. ‏آنها می گويند نرخ واقعی بيکاری نزديک 20 درصد است و نه 10 درصد.
‏
احمدی نژاد معتقد است به خواست خدا رييس جمهور شده است؛ منتقدان هم معتقدند به خاطر ‏اقتصاد برکنار خواهد شد. هرچند هنوز اين پيش بينی جامه عمل نپوشيده، اما دلايل خوبی برای ‏تحقق آن وجود دارد. ‏

منبع: تايمز آنلاين – 15 ژانويه ‏