احمد باطبي

مراسم دومين دوره انتخاب آثار ادبيات نمايشي با بزرگداشت اکبر رادي و اهداي جوايز به برندگان برگزار شد. اين ‏مراسم که مجري آن فرهاد آئيش بود، با اجراي موسيقي سنتي آغازو با پخش گزيده‌اي از فيلم سخنراني زنده ياد اکبر ‏رادي نمايش نامه نويس بزرگ ايراني ادامه يافت.‏

عکس: احمد باطبي

دکتر قطب‌الدين صادقي به عنوان اولين سخنران اين مراسم به ذکر ويژگي هاي انساني و اخلاقي رادي پرداخت وگفت: ‏‏"سخن گفتن از مردي که تا بود اکبر بود و راد بود و با راستي زيست سخت است. قصد ندارم از درام شناسي اکبر رادي ‏سخن بگويم اما او يکي از چهره‌هاي مهم دهه 40 بود که بعد از شکست سال 32 شکل گرفت. دکتر غلامحسين ساعدي، ‏بهرام بيضايي و اکبر رادي کساني بودند که اين مسير را يافتند و رشد دادند. رادي شايد کسي بود که مستقيم وجدي آن ‏را به سوي جلو پيش راند. آنچه او عنوان کرد نقش روشنفکران بود که نه جرات داشتند و نه توانستند اندکي جهان فردي ‏را تغيير دهند، روشنفکراني که تنها سهم‌شان شکست بود. آن‌چه او نوشت ستايش روشنفکران نبود، توضيح دلايل ‏شکست هاي روشنفکران بود. او شاگردان زيادي تربيت کرده است و آينده نشان مي دهد جايگاه واقعي رادي کجاست. او ‏کارش را به عنوان درام نويس خوب انجام مي داد. هرگز کار تفنني و ميان پرده نمايشي و سفارشي ننوشت. او شخصيت ‏مهربان و فروتني داشت و به رغم تمام نامهرباني ‌هايي که در حق‌اش شد هميشه جوانمرد زيست."‏

علي رضا نادري در ادامه اين مراسم با بيان اين موضوع که اکبر رادي را تنها براي دوبار، آن هم دو سه ثانيه ملاقات ‏کرده، بخشي از مطلبي را خواند که دو سال پيش براي تولد رادي نوشته بود: "سال 79 در جشنواره نوزدهم فجر او را ‏از نزديک ديدم. يک بار شب اجراي «سعادت لرزان مردمان تيره روز» يک جمله گفت که من سرشار از احساسم و ‏يک بار هم در ديدار شب آخر که گفت :«در آستانه هزاره جديد هستيم.» همين. جمعا يک دقيقه هم نشد. خيلي از اوقات ‏به او فکر مي‌کنم، مجموعه سه جلدي آثارش را با آن رنگ آسماني‌اش در خانه دارم و گه گاه يکي از روياهايش را ‏مي‌خوانم؛ يکي از مخلوقاتش را. وقتي از من خواستند درباره ايشان و به مناسبت سالگرد به جهان آمدنش مطلبي بنويسم ‏فورا پذيرفتم. فکر کردم حالا که فرصتي پيش آمده آن هم به چنين بهانه‌اي چرا که نه؟ نه نقد و بررسي آثار ‏اوست‎...‎پذيرفتم که به اين بهانه خجسته پس از سال‌هاي سال به او، خانواده‌اش و خانواده تئاتر تبريکي بگويم، پانزده ‏روز فرصت داشتم. به گمانم کافي بود که نبود. مي‌دانستم آنچه مي‌نويسم درباره مردي است که به گفته خودش مقبره ‏دار- معلم ـ زبان فارسي است. مي‌دانستم او مردي است که نوشتن، هنرش است..."‏

در بخش دوم اين مراسم لوح سپاس ناشر برتر، توسط ايرج راد به نشر قطره اهدا شد. راد در سخناني گفت:"بنا نبود ‏که روي صحنه بيايم اما من پنج بار با آثار اکبر رادي به روي صحنه رفتم، پنج بار با شخصيت هاي رادي زندگي کردم. ‏من نقش خسرو را اولين بار در جواني در لبخند باشکوه آقاي گيل اجرا کردم و آخرين کاري را که از رادي اجرا کردم ‏باغ شب نما بود به کارگرداني هادي مرزبان."‏

وي سپس به ياد آوري خاطرات اش از رادي و اجراي نمايش هاي وي پرداخت‏‎.‎

در ادامه اين مراسم جوايز برگزيدگان دومين دوره انتخاب آثار برتر ادبيات نمايش اهدا شد. برگزيدگان بخش نمايشنامه ‏کوتاه چاپ نشده به ترتيب فرهاد نقدعلي [فسيل يک]، حسن بيانلو[نقش بر آب]، فارس باقري [پروانه‌اي برناقوس]، ‏مهدي کوشکي [باد شيشه‌ها را مي‌لرزاند] بودند.‏

در بخش نمايشنامه‌هاي منتشر شده به ترتيب محمود ناظري [يک اتاق با دو در]، عليرضا نادري [سه پاس از حيات ‏طيبه نوجواني نجيب و زيبا]، چيستا يثربي [عاشقانه تا هشت شماره]، نغمه ثميني [شکلک] انتخاب شدند‏‎.‎

برگزيدگان بخش نمايشنامه بلند چاپ نشده هم به ترتيب عبارت بودند از: آرش عباسي[ورود آقايان ممنوع]، صحرا ‏رمضانيان [آرزوهاي عقيم زير آفتاب]، کوروش نريماني[والس مرده شوران]، رضا شيروز [ستاره هاي دارچيني]. در ‏بخش ترجمه منتشر نشده هم دکتر علي غضنفري، خانم منيژه محامدي، شعله آذر و مهندس بهرام فياض انتخاب شدند‎.‎
‎ ‎