‏سرعت قابل توجه حاکميت امروز ايران در کوچک سازي دايره انديشمندان وسياستمداراني که به ترسيم مصالح ‏ومنافع ملي مي پردازند، شرايط نگران کننده اي راپيش روي کشور قرارداده است. ‏

اگرچه چنين جرياني مانند سنتي ديرين ازابتداي انقلاب با پروژه انقلاب فرهنگي بخشي ازرفتارسياسي جمهوري ‏اسلامي بوده، اماسالهاي گذشته وبخصوص بعد از روي کار آمدن محمود احمدي نژاد به کاخ رياست جمهوري ‏شدت بيشتري گرفته است. مسيري که دائما شعاع دايره خودي ها را کاهش و کساني را که حتي با سعي وخطا، ‏تجربه اي کسب کرده اند به بيرون گود مي راند. حضور نيروهاي جوان، کارنيازموده وبسيار افراطي درجايگاه ‏سياستمداران کهنه کاررژيم منجر به شکل گيري وضعيتي شده است که يک سلسله تغييرات را درعرصه فرهنگي، ‏سياسي واجرايي کشوربه همراه داشته است.‏

چنين روندي باعث شده است که سرخوردگي جدي در بخش هايي ازنظامي به وجود بيايد که سالها در دايره ‏وفاداران بوده اند. بخشي ازاين افراد اين روزها از بدنه واندام اصلي حکومت خارج شده وتجارت ودلالي پيشه ‏کرده اند. بخشي ديگر، با افزايش تنگناهاي سياسي کشور، مجرايي براي تاثيرگذاري نمي يابند ودائم دراين فکر ‏بايد باشند که استمرارحيات فيزيکي وفکري شان به طرفه العيني منقطع نشود.‏

درچنين زمانه اي، آنچنان وسوسه يکدست سازي درميان مسئولان بلندپايه ابعادتازه به خود مي گيرد که عدم ‏حضور ديدگاه هاي متفاوت سياسي درکادر رهبري نظام، کار را به جايي رسانده که حتي کسي وجود ندارد تا آنها ‏را ازتهديدات جدي که پيرامون کشوررا فراگرفته، ازجمله خطرجنگ وفروپاشي حکومت وآوارگي ميليون ها ‏ايراني با خبرسازد. يعني درحالي که کشوردر حوزه هاي امنيتي منطقه اي واقتصادي به شدت تهديد مي شود ‏واجماع قدرتمندان جهان براي مهارهمه جانبه ايدئولوژي اسلام سياسي امري است جدي وبرخي حکومت هاي ‏تاجرماب مانند چين وروسيه آنچنان سخيفانه شرايط ويراني ايران را فراهم مي سازند که گويي پيشاپيش ‏قراردادهاي اقتصادي فرداي جنگ را به امضا رسانده اند، هيچکس نيست که واقعيت موجود را به صراحت پيش ‏روي آقايان نهد.‏

‏ در اين شرايط کساني هم که همواره دل در گرو اصلاحات وتغييرات درون ساختاري داشته اند، ازجمله ‏محجبوبين مشارکتي وآبرومداران کارگزاراني نيزبه نظر مي رسد که يا از اوضاع مطلع هستند و ترجيحا هيچ نمي ‏گويند ويا نمي دانند و چنين زبان سکوت درکام فرو کشيده اند. آنان که بيرون از فضاي سياسي امروز ايران ‏زندگي مي کنند وياحضور دارند هم پنداري دوراه ديگر درپيش گرفته اند. عده اي با سکوتشان درپي روزهاي فتح ‏ويرانه هاي تهران هستند وعده اي ديگر ازوحشت آن دهشت، با فروگذاردن آبروداري سياسي ومباحثات ‏روشنفکري، دائم درکار هشدار به حکومت هستند که ويژگي هاي وضعيت منحصربه فردخطرناکي را که درآن ‏است، درک کند. خطري که کليتي به نام ايران را با خطر مواجه کرده است. حقيقتي که فراتر از هر فرد، نظامي ‏سياسي وايدئولوژي مي باشد. ‏

از منظر اين افراد، ايران امروز در معرض خطر نابودي وتجزيه و فقراقتصادي درازمدت قراردارد وحکومت ‏نمي بايست با بستن گوش هاي خود، سرکوب جنبش هاي مدني و محاسبه غلط درتوان ومسئوليت خود درعرصه ‏بين المللي، سرنوشت ملت را به اعتبار سياسي وايدئولوژيک محدود خود گره بزند. رويارويي حکومت با جهان ‏قدرتمند غرب درجايي که سر زير تيغ کرملين گذاشته است، نه تنها برمنزلت سياسي اش نخواهد افزود، حتي ‏باعث تقويت اقتدارملي ومذهبي اش نيزنخواهد شد. ‏