‏

روزی از هم قبیله ی فرزانه ای از سر نا امید ی پرسیده بودم براستی از این همه قلم زدن ‏ها که تا کنون جز توقیف صد ها نشریات و بیکاری و خانه نشینی هزاران قلم بدست و به ‏حبس کشیدن ده ها روز نامه نگار ، حاصلی نداشت، امید به شنیدن یک گوش شنوا از ‏خوش باوریمان نیست؟ ‏

وقتي در 14 اوت 1947 « نهرو » در مجمع قانونگذاري هند می گفت " زماني مي رسد كه ‏ما از دوران كهن به دوران تازه گام مي نهيم. زماني كه‎ ‎عصري به پايان مي رسد و روح ‏سركوب شده يك ملت زبان به سخن گفتن مي گشايد‎".‎‏ هرگز گمان آن نمي برد روزي خواهد ‏آمد كه ملت ها حتي آنهايي‎ ‎كه تالمات روح سركوب شده خود را بر زبان آوردند قادر بر ‏تعيين سرنوشت‎ ‎خويش نباشند. زيرا آنچنان كه «ژان بو دريا » فيلسوف فرانسوي تبار مي‎ ‎گويد: امروزه ملت ها به طور بالقوه گروگان هاي قدرت ها هستند.‏

گویی اين نه تنها تقدير ساکنان این کهنه دیار است که سرنوشت محتوم انسان امروزي است تا ‏گردن نهد بر آنچه قدرت ها‎ ‎می خواهند حال در چنین روزگاری چه باید کرد تا در اين خيمه ‏شب بازي های قدرت مندان جهان بازنده مطلق‎ ‎نباشيم تا مبادا ذره اي از گوشه خاك وطن را ‏از سر غفلت اداره کنندگان امروز این آب و خاک از كف دهيم.‏

چه خیال باطلی به سر دارند برخی از دولتمردانمان که با سياست هاي چند ضعلي پيدا و ‏پنهان می توان همچنان در‎ ‎صحنه باقي ماند، سعي بيهوده‎ ‎است حتي در كسوت مسيحايي ‏بتوان رخنه بر دل هاي پر آلام انسانها زد كه امروز‎ ‎پايان افسانه مردم فريبي است.‏
‎
بعد از انتخابات دور هفتم مجلس، این پیش بینی از صاحب نظران شنیده می‎ ‎شد که از این پس ‏همه چیز بر مدار سکوت خواهد گذشت، خاصه در عرصه ی اطلاع‎ ‎رسانی و آگاهی بخشی ‏از عالم سیاست، اگر چه این پیش بینی به واقعیتی‎ ‎اجتناب ناپذیرمبدل گشت اما با این همه باز ‏هم اخبار از جرز دیوار های سکوت تحمیلی منتشر شد چرا که زمانه، زمانه اطلاعات است و ‏قدرتمندان در برابر این موج تاب ایستادگی نداشته و عاقبت اقرار براین واقعیت می کنند.‏

آنچه این نوشته را باعث آمد خواندن دو خبر بود.‏

خبر اول. مقام رهبری: بی‌اعتقادی به ولایت‌فقیه به‌معنای ضدیت نیست.‏

خبر دوم. رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام از مانع شدن در آگاهی و اطلاع رسانی به ‏مردم هشدار داد و گفت: امروز ديگر نمی‌توان جلوی آگاهی‌مردم را گرفت. اگر روزنامه‌ای ‏را ببندند،‎ ‎روزنامه‌ای ديگر راه می‌افتد و اگر سايتی بسته شود، سايت ديگری راه می‌افتد و با‎ ‎كارهايی از قبيل پيامك، امروز اطلاع‌رسانی جريان دارد.‏‎ ‎‏ ارتباطات در جهان امروز طوری ‏است كه كسی نمی‌تواند سانسور كند و اگر كسی چنين كاری را انجام دهد تنها خود را بدنام ‏كرده‎ ‎است‎. ‎‏ وی همچنین گفت :تجربه من نشان می‌دهد‎ ‎كه مردم آگاه، در تصميم جمعی‌شان ‏كمتر اشتباه می‌كنند تا افراد و گروه‌های خاص. افكار‎ ‎عمومی برآيند حقيقت است. حتی در فقه ‏نيز عرف به عنوان يكی از شاخص‌های تشخيص مصداق‎ ‎احكام، مورد استفاده قرار می‌گيرد.‏

اگر چه چنین اخبار واظهاراتی را که بقول پیر فرزانه ای "کامپیوتر گیج کن هستند چه رسد ‏به آدمی"، باید مبارک دانست، اما نوش داروی بعد از مرگ سهراب چرا؟ آن هم در چنین ‏برهه ای که از یک طرف تمامیت ارضی این آب و خاک اهورایی از سوی زور مندان ‏جهان برای توقف دست یابی به تحفه هسته ای در خطر است و با تحریم های ریز و درشت ‏در تنگنا های اقتصادی بسر می برد و از طرفی شنیدن چنین اظهارات دلنشین آن هم ‏در موسم انتخابات که زمان به صحنه کشیدن دوباره جماعت رای دهندگان است ،دیگر ‏چنگی به دل نمی زند .‏

عجبا آنچه هنوز هم به دیده ی سیاست بازان امروز این گستره تاریخی نمیاید،‎ ‎نادیده انگاشتن، ‏خواست و نیاز واقعی ملتی است که همواره فریب دادنشان به سهولت خوردن‎ ‎پیاله ای آب ‏بوده است، اگر چه چنین مردمی از پس هر فریبی، سر به لاک یاس و نا‎ ‎امیدی فرو می برند ‏که تو گویی از آن پس دیگر هرگز به فریبی گرفتار نیایند‎ ‎،اما آنچنانکه سیاست بازان از ‏خواندن پیشانی بخت ملتی خوش باور نبض ها در‎ ‎دست میگیرند، این چنین پهلو به پهلوی یاس ‏غلطیدن را، نه از سر عبرت پذیری‎ ‎که از سر عادتی از تکرار فریب خوردن های مداوم می ‏دانند و باکی ندارند، پس به‎ ‎طرفندی تازه باز هم آنها را می توان همچون عروسکان کوکی به ‏صحنه کشاند و‎ ‎عجبا که در چنین جامعه ای جماعت روشنفکران هم در پی سودای دیگرند ‏ومدینه ی‎ ‎فاضله ای می جویند که جز در خیال نگنجد و به خواب نیاید که این بلا هم به‎ ‎شهادت ‏تاریخ این کهنه دیار از دیر باز با روشنفکران جامعه ی خوش باور این‎ ‎آب و خاک عجین بوده ‏است‎ .‎