امروز با يکي از دوستانم مجادله اي داشتيم پيرامون ماه رمضان و آزادي خوردن يا نخوردن در اين ماه. بحث از آنجا آغاز شد که اين دوست گرامي امروز، صحنه اي را در يکي از خيابانهاي مهاباد ديده بود که در آن نيروي انتظامي، جواني را به دليل اينکه در ملا عام سيگار کشيده بود، به شدت مورد ضرب و شتم قرار داده بودند.جمعيتي در آنجا تجمع کرده اند و نظاره گر باتوم خوردن اين جوان شده اند.خانم همکار ما که بسيار از ديدن اين صحنه متاثر شده بودند نظرات خود را در اين پيوند با من در ميان گذاشتند.خوب، در اينجا بحث آغاز مي شود

اين دوست ما معتقد است که: اساسا سيگار کشيدن حق مسلم جوان مضروب بوده و برخورد خشن نيروهاي انتظامي با او کاملا غير منطقي بوده است.چرا که انسان کاملا آزاد است و حتي نوشيدن يا خوردن در اين ماه و آنهم در ملا عام ايرادي ندارد و اگر هم خلاف عرف است باشد بايد با آن مبارزه کرد و تابو را شکست. مسائل عقيدتي عمدتا يک مسئله ي کاملا شخصي و دروني است و اينکه انسانها آزادند بدون در نظر گرفتن يک نيروي حاکم، خود تصميم بگيرند که قوانين شرعي را درونا به جا آورند يا اينکه با توجه به اعتقادات خودشان از آن سر باز زنند

نظر من اما اينچنين است که: رفتار خشن نيروهاي انتظامي و ضرب و شتم اين جوان به هيچ وجه قابل قبول و موجه نيست اما تاکيد کردم که سيگار کشيدن در ملا عام در شرايطي که خلاف عرف، خلاف باور مردم و همچنين مغاير قانون است نيز قابل دفاع نيست.انسانها آزادند در کردار و افکارشان اما به باورم در شرايطي که مردم ما عمدتا متدين هستند (در حوزه ي خصوصي و نه حکومتي) و حکومت هم اسلامي است (فارغ از مشروع يا غير مشروع بودنش) نميتواند متعارف باشد خوردن يا کشيدن در ملا عام.منتهي اگر هم اين مسئله متعارف باشد، در ساختار سياسي و عرفي ما هنوز باب نشده است. بنابر اين من فکر مي کنم ازادي افراد محفوظ است اما با در نظر گرفتن ملاحظاتي که احتمالا مربوط به ارزشهاي جامعه هستند

ما به نتيجه نرسيديم، شما چه فکر مي کنيد؟

منبع: يادداشت هاي سامان رسول پور