ديروز(شنبه) قاضي شعبه دوم بازرسي ويژه امنيت دادسراي انقلاب اسلامي با روند دادرسي خود در مورد روزنامه نگاري چون سهيل آصفي نشان داد که نهاد هاي امنيتي جمهوري اسلامي چه درکي از پاکترين، وطن پرست ترين و پر شور ترين جوانان اين مرز و بوم دارند. جواناني که عقلانيت رشد يافته تر از سنشان، آنان را در برابر بسياري از انحرافات بيمه کرده است. بزرگترها که يادشان مي آيد ديوارهاي پوشيده از تصوير مبارزان سراسر جهان را، خوب است فيلم ماموران شان را از ديوار اتاق اين جوانان بخواهند و ببينند.

در اين هجوم همه جانبه به هويتمان، به عنوان ملتي که همچنان استقلال سياسي اش را - تنها دستاورد اساسي انقلاب ۵۷ - حفظ کرده، تحت فشار قرار دادن فعاليت حرفه اي روزنامه نگاراني که تنها بواسطه قلمشان در کار نشر و اطلاع رساني "محتوايي" هستند، که اغلب اوقات منبع آن مديران و مسولان خود نظام است، گيرم با رويکردي انتقادي و حتي مقابله جويانه، جز يک تمهيد امنيتي خام و فاقد توجيه از جهات مختلف نيست، و عمل نخواهد کرد.

پيامد هاي تحت فشار دادن روز نامه نگاران حرفه اي که عملا به هيچ حزب و سازمان قانوني يا غير قانوني تعلق تشکيلاتي ندارند، اما در رسته غير خودي ها دسته بندي مي شوند، عملا به محروم کردن طيف وسيعي از مديران و مسولان نظام از تريبون هايي منجر مي شود، که از طريق مصاحبه، گفت و گو و گزارش ديد گاه ها و نظراتشان را به واسطه چنين روز نامه نگاران و خبر نگاراني- که شور کار در آنها موج مي زند و اسمشان در ليست هداياي هيچ روابط عمومي ثبت نشده است- در اختيار مخاطبان کثيري قرار مي دهد که محتوا را بواسطه محل نشر با فرد نويسنده، مي خوانند.

جز اين ها:

روز نامه نگاران و خبر نگاران حرفه اي در شرايط خجالت آوري براي کشور، در نبود امنيت مالي کامل، تزلزل کاري و نا امني صنفي به سر مي برند با اين حال اين سخت تر و شريف ترين کار را رها نمي کنند، چه همه به بر باليدن کشورشان مي انديشند.

ديروز روند رسيدگي در شعبه دوم بازرسي ويژه امنيت دادسراي انقلاب اسلامي محکي بود که دريابيم- ببخشيد- تا پيدا کردن سوراخ دعا چقدر فاصله داريم.

يادتان باشد: تقواي ما خاموشي نيست...