فريبا داوودي مهاجر، درگفت وگويي با "روز" ازويژگي هاي دستگيري هاي اخير اعضاي کنوني و اداور دفترتحکيم سخن گفته است. به اعتقاد اين فعال اجتماعي، جنس دستگيري ها و حمله به دانشجويان درسالگرد ماجراي هجدهم تير، مشابه با آن چيزي است که درسال 1378 اتفاق افتاد. داوودي مهاجر با اشاره به رويکردهايي که منجر به دستگيري هاي روزهاي گذشته شد مي گويد: "به هرحال ما در آستانه هجدهم تير با حادثه اي ازجنس همان هجده تير روبرو شديم که اگر چه به وسعت آن نبود، اما با همان عمق و هداف انجام شد. حادثه اي که با توجه به اظهار نظر ها ورخدادها وحوادث چند روز گذشته قابل پيش بيني بود و تاسف داخلي وبين المللي را به همراه داشت."

دستگيري دانشجويان درهجدهم تيرماه، در بستر چه نوع تحليل هايي شکل مي گيرد؟ چگونه بخشي ازحاکميت نتيجه مي گيرد که به صورت زنجيره اي فشار اجتماعي وسياسي را بر بدنه فعالان سياسي واجتماعي وارد کند؟
حمله وبازداشت عده اي ازدانشجويان که به شکل آرام ومسالمت آميز درمقابل دانشگاه اميرکبيرجمع شده بودند تا يادآور آنچه در18 تير1378 بود باشند - حادثه اي که هيچگاه پيگيري نشد- و حمله به ساختمان ادوارتحکيم که با تيراندازي و حمله ناباورانه نيروهاي امنيتي و انتظامي همراه بود، همه داراي اهداف مشخص و معين درجهت پروژه هاي ازپيش تعريف شده مي باشد که هرچه بيشتر پليسي- امنيتي کردن جامعه ازمهمترين دلايل آن است. حضورتفکرسعيد امامي و فعال شدن اين تفکر درکليه نهادهاي نظامي، انتظامي و قضايي وبازتوليد تفکراو دربخش هاي مختلف که ظاهرا باحمايت مسئولان و برخي تصميم گيران نظام هم همراه است، نشانگر برخورد با تفکر چند صدايي است و رواج اين تفکرکه نداي هيچ نداي تحمل نمي شود. درپناه اين تفکر، حکومت افراد نزديک به حلقه حاکميت را هرچه بيشتر ازمواهب امنيت، قدرت وثروت وانواع رانت هاي سياسي واقتصادي بهره مند کرده است. نزديکي به انتخابات آينده مجلس مي تواند، ازدلايل ديگراين فعاليت ها باشد، تا درپناه سکوت منتقدان يک بار ديگر، احزاب پادگاني به اشکال مختلف قدرت دست پيدا کنند. عدم توانايي دولت احمدي نژاد درپاسخگويي به مطالبات مردم ازديگردلايل برخورد با فعالان سياسي اجتماعي است که هيچ پرسشگري درجامعه درمورد اين دولتي که به وعده هاي خود وفا نمي کند، صحبتي به ميان نياورد.

اشاره کرديد به برخي شواهد که وقوع چنين اتفاقاتي را محتمل مي کردند. منظورتان اظهارنظرهاي مسئولان است يا واکنش هايي که دربرابرديگر بخش هاي جامعه سياسي صورت گرفته؟
درچندروزه گذشته شاهد اظهار نظرهاي مختلفي بوديم که حکايت اززمينه سازي براي چنين برخوردهايي بود.
به صورت مثال اعلام شدن عدم تعهد به کنوانسيون هاي بين المللي زنان که درپناه اين اعلام نظر، دوراز انتظار خواهد بود که مسئولان نظام زيربارقوانين بين المللي که درجهت حفظ حقوق انسانهاست بروند. آنچه که هم اکنون مشاهده مي شود بازتوليد فضاي رعب ووحشت وترس است که درپناه آن حکومت ويا حداقل بخش هايي ازآن بتواند همه حرکت هاي مردمي را با روش هاي مختلف کنترل کنند. برخورد بازنان کارگران ومعلمان نيزدرهمين راستا صورت گرفته است يا برخورد با دانشجويان پلي تکنيک که دوماه است دربندهاي امنيتي قراردارند. امروز دانشجويان تاوان مقاومت دربرابرهرگونه خودمحوري و اقتدارگرايي را پس مي دهند، تاوان اعتراض به بي عدالتي ودموکراسي خواهي، ستاره دارشدن، اخراج، ممانعت ازحضور دردانشگاه ها، انحلال انجمن هاي اسلامي، برخورد با شوراهاي صنفي وکانون هاي فرهنگي.

و از جمله کساني که به نظر شما پيام هايي را براي چنين روزهاي ارسال کرده بودند؟
يکي مسئول روابط عمومي دفترآقاي احمدي نژاد آقاي جعفربهداد است که درگفت وگوبا خبرگزاري فارس اعلام کرد "از اين پس به موج حملات بدخواهان به دولت پاسخ مناسبي خواهيم داد." بهداد مي گويد: "دريک ماه گذشته، با روي کارآمدن يک تيم وگروه با سابقه، رسانه اي ومطبوعاتي، ازلاک سکوت درخواهيم آمد." بهداد و قمري وفا که ازياداتشت نويسان روزنامه کيهان بوده اند ازجمله افرادي هستند که توصيه مي کنند که "ما با بهره گيري ازروشهاي قانون مند وحرفه اي و اتخادمواضع فعال دربرابر دشنام گويان وعوامل تبليغات سياه، عليه دولت مرديم ومکتبي روي کارآمده، به صيانت ازدولت ادامه خواهيم داد." بهداد مي گويد "ما باهدف بازکردن دست بدخواهان وهوچي گران به بازشناسي اين جماعت ازمجموعه منتقدان دلسوز وخيرهواه روخواهيم آورد." اينها همه پيام هاي مشخصي است.

به نظر شما آيا بين برخوردهاي صورت گرفته دربخش هاي مختلف، مشابهت هايي وجود دارد؟
به نظرم بله. اين اتفاقاتي که اخيرا افتاده بي شباهت به يک کودتاي مخملين نيست وحتي به نظر مي رسد که بازداشت هاي اخير، مانند بازداشت اجلال قوامي، يا حتي برخوردهاي وحشيانه اي که با اراذل واوباش انجام دادند و يا سنگسارجعفرکياني که درچند روزه گذشته صورت گرفت، اگرچه در درون پرونده هاي مختلف رخ مي دهد اما دريک جهت قراردارند وهمگي با هدف ايجاد ترس و وحشت درحوزه هاي مختلف انجام مي شود. خاموش کردن هرصداي مخالف که درواقع مي خواهد به افشاگري گروهي بپردازد که درپشت سنگر دين به حداکثرسوء استفاده از اموال عمومي مردم مي پردازند و ازهيچ کاري هم دراين رابطه خودداري نمي کنند. همان طور که آقاي سحرخيز پيش از اين اشاره کرده اند، نگاهي به "تيم چهارنفره" "صفارهرندي، محسني اژه اي، پورمحمدي وسعيد مرتضوي" نشان مي دهد که آنها همه دور هم جمع شده اند که بايد با يک برنامه ريزي هماهنگ اين کاررا انجام دهند. حتي صرف نظر ازاسامي ياد شده نيز مي توان گفت مجموعه اقدامات ياد شده سازمان دهي شده است. مطبوعات که پايگاه دشمنانند، زناني که جاده صاف کن آمريکا هستند، دانشجوياني که جاسوس هستند و دانشگاه هايي که محل فساد شده، انديشمداني که به دنبال انقلاب مخملي هستند ودهها تهمت وتکفير ديگر فضا را آماده مي کند براي برخورد با افراد مستقل ومنتقد.

دراوج اين همه فشار به گروه هاي منتقد ومستقل، سکوت افرادي که درچند سال گذشته مدعي اصلاحات بودند سوال برانگيزاست چرا که تصور مي رود نگاه به قدرت صرف ودادن هرگونه امتياز وسکوت درمقابل زيرپا گذاشتن حقوق بشر تنها به پيشروي نيروهاي مخالف آزادي وحقوق بشر منتهي مي شود.

مهمترين شباهت 18 خرداد 78 با امسال؟
مهمترين شباهتش اين است که اين برخوردها با بدنه دانشجويي مستقل صورت گرفته است. يعني دانشجوياني که درگروه هاي سياسي مختلف هستند آماج حملات نيستند واتفاقا اينها بزرگترين اشتباه را مي کنند چون جاده صاف کن حرکت هاي خشونت طلبانه دردانشگاه ها خواهند بود.

تاثيرات کوتاه مدت وبلند چنين برخوردهايي چه خواهد بود؟
اين برخورد ها تيغ دولبه است و با توجه به فضاي فقري که درجامعه وجود دارد ومردم سردرگريبان پيداکردن يک لقمه نان هستند و با هر حرکتي تهديد به اخراج ازدانشگاه مي شوند ممکن است يک فضاي انفعالي درجامعه ايجاد کند اما اين به اين معني نيست که اين مطالبات خاموش مي شود بلکه دردوره اي ديگر اين مطالبات با شدت بيشتري خود رانشان مي دهد. ازسوي ديگر ممکن است به تند شدن فضاي موجود و خستگي ازروش هاي مسالمت جويانه برخي از دوستاني که اصلاحات را ويا لابي باحکومت را به عنوان تنها راه چالش با دودلت برگزيدند ايجادکند. يعني همين نيروها هم تندترشوند.

حرف آخر؟
من به عنوان عضو شوراي سياستگذاري دفترادوار تحکيم وحدت و دبيرکميته زنان اين تشکلاعلام مي کنم که هرگونه اعتراف گيري از بازداشت شدگان تحت فشار انفرادي و روحي چه به لحاظ قانوني و چه به لحاظ افکارعمومي نه تنها قابل پذيرش نيست، بلکه نشان دهنده اعمال خشونت هرچه بيشتر درزندان هاست.