پرويز ورجاوند ايراندوست شريف هفته پيش ديده از جهان فرو بست. او با قبلي شکسته و ناخشنود از آنچه بر ايران و ايراني مي گذرد، خاطرات تلخ و شيرين خود را به خاک سپرد. پرويز ورجاوند تا واپسين دم حيات دغدغه آينده ايران را داشت و تا واپسين دم حيات تحت فشار نيروهايي بود که آينده ايران دغدغه خاطرشان نيست و همه خواسته هاي آنها محدود مي شود به زمان حال و حفظ منافع شخصي.

مراسم خاکسپاري پرويز ورجاوند از دو ويژگي برخوردار بود که به مرگ او معناي خاصي بخشيدند. زندگي آرماني و انديشه و اخلاق سياسي پرويز ورجاوند با اين دو ويژگي صورت بندي شد و به جاودانگي پيوست.

نخستين ويژگي اين بود که در مراسم خاکسپاري، نمازميت را حسن يوسفي اشکوري به جا آورد. روحاني روشن بيني که به بهانه شرکت در کنفرانس برلين پنج سال را در زندان گذراند و متحمل انواع اهانت و تحقير شد. حتي عده اي خواستار حکم اعدامش بودند و سرانجام به خلع لباس روحانيت دادند و او را به خانه فرستادند. به جا آوردن نماز ميت در مراسم خاکسپاري پرويز ورجاوند توسط يک ايران دوست دل شکسته به اندازه کافي بر تداوم زندگي آرماني آن عزيز از دست رفته پس از مرگ مهر تأييد مي گذارد.

اما دومين ويژگي اين بود که پيکر پرويز ورجاوند از ميانه راه به دست زناني حمل شد که از شاگردان و معتقدان راه او بودند. اين رويداد خجسته، مرگ پرويز ورجاوند را به آرزوهاي بزرگي که زنان ايراني نمايندگي مي کنند، پيوند زد. اين رويداد ميراثي است از گنجينه فرهنگي شادروان ورجاوند و زندگي پربار و پرحسرتي که پشت سر نهاد، و همانند عهدي بود که جمعي از زنان ايراني به نمايندگي از بخش بزرگي از جميعت زنان ايراني با آرمان هاي پرويز ورجاوند بستند. عهد و پيمان در گورستان بسته شد، از آن رو که اخذ مجوز براي حضور زنان زنده و مردان زنده در سالن ها و تالارها امري است غيرممکن و چنانکه بدون مجوز گردهمايي اتفاق بيفتد، از دو حال خارج نيست: يا هجوم و حمله را در پي دارد، يا احضار و بازجويي حاضران در جلسه را به اتهام برنامه ريزي براي انقلاب نرم!

بنابراين تا هر زمان که شرايط موجود ادامه يابد، به عهد و پيماني که در گورستان بسته مي شود بايد اميد بست و به آن احترام گذاشت! ادامه تلاش براي مبارزه با پلشتي و سياهکاري، شيادي و ظلم و بيداد اصل واساس عهد و پيماني است که زنان با بر دوش گرفتن پيکر پرويز ورجاوند در گورستان به آن گردن نهادند. عهد و پيماني که خلاصه آن، چنين است:
داد مي خواهيم
اين بيداد را