اوليور نورث

رئيس جمهور محمود احمدي نژاد، اين چهره آشکار جمهوري اسلامي ايران، استعداد خوبي در خبر سازي دارد. "مهمانان" آزاد شده او- 15 گروگان نظامي بريتانيايي- هنوز کت و شلوارهاي دوخت ايران خودشان را در نياورده بودند که اين رهبر ايراني قصه ديگري را ساز کرد.

او هفته گذشته در محل تاسيسات غني سازي نطنز گفت: "با کمال افتخار اعلام ميکنم کشور عزيز ما به باشگاه کشورهاي اتمي جهان پيوسته است و ميتواند سوخت اتمي در مقياس صنعتي توليد نمايد." او با سرپيچي از فرمان سازمان ملل متحد براي توقف غني سازي يا روبرو شدن با مجازات تحريم، اعلام کرد مهندسان ايراني "3000 سانتريفيوژ را براي غني سازي اورانيوم" بکار انداخته اند. اگر اين خبر درست باشد، همه ما با گرفتاري جدي روبرو هستيم. اما ناراحت کننده تر از اين بي خيالي اي است که در سطح جهاني به چشم ميخورد.

آيا ايران گامي اساسي در تکنولوژي ساخت سلاح اتمي برداشته يا به ساخت ابزاري کارآمد نزديک شده است؟ اين پرسش مهمي است. با اين همه ادعاي ايران در هاله اي از پنهان کاري و بي اطلاعي تعمدي پيچيده شده است.

از زمان اعلام اين خبر توسط رئيس جمهور ايران، ارباب جرايد در آمريکا بجاي پرداختن به تهديد هسته اي ايران، به موضوعهاي پيش پا افتاده پرداخته اند. مقامات دولتي در اروپا و آمريکا در پاسخ به اين تهديد آشکار مانند کبک سر خود را زير برف کرده اند و گمان ميکنند با توجه نکردن به آن موضوع خود بخود حل ميشود. دولتهاي بريتانيا، آلمان، ايتاليا، هلند و فرانسه حاضر به "گمانه زني" در اين مورد نشدند و محمد البرادعي دو بازرس را براي بازديد از سايت نطنز راهي ايران کرد و خود براي "بررسي موضوعات مورد علاقه دو طرف" راهي عربستان شد.

خبرنگاران روسي پيگيري بيشتري کردند. وزير امور خارجه روسيه در پاسخ به خبرنگاران گفت: "ما هنوز نميتوانيم اين موضوع را تاييد کنيم. ما هم اعلاميه رئيس جمهور ايران را شنيده ايم. اما مايل هستيم که بر اساس واقعيات حرکت کنيم و نه از روي بيانات سياسي و احساسي."

در واشنگتن جمهوريخواهان و دموکراتها آنقدر سرگرم "بيانات سياسي و احساسي" خود بودند که ديگر به پيشگيري اتمي ايران نميرسيد. رئيس جمهور و حزب اقليت او سرگرم آينده دادستان کل و تحقيقات شاخه سلولي بودند. دموکراتهاي کنگره و سنا نيز تمام هفته را صرف تعيين تاريخ تسليم در عراق کردند. فقط به نظر ميرسيد خانم نانسي پلوسي، که به تازگي از سفر دمشق بازگشته بود، براي پرداختن به سلاحهاي کشتار جمعي ايران آمادگي دارد.

وقتي علي لاريجاني روز چهارشنبه آمادگي خود براي مذاکره در باره برنامه اتمي را اعلام کرد، خانم پلوسي و نماينده دموکرات تام لانتوس از کاليفرنيا، آمادگي خود را براي از سرگيري ديپلماسي رفت و آمد اعلام نمودند. آقاي لانتوس گفت: "من آماده ام فردا پرواز کنم." خانم پلوسي نيز گفت: "گفتگو مهم است." و اين همان احساساتي است که نويل چمبرلن را در سپتامبر 1938 واداشت تا با شتاب به مونيخ برود و وعده "صلح براي عصر حاضر" را بدهد. بجاي عجله براي گفتگوي بيشتر با رژيم تهران، ما اول بايد از ميزان پيشرفت برنامه اتمي ايران مطلع شويم و سپس استراتژي جامعي را براي مقابله با آن طراحي نماييم.

برنامه "اتمي" ايران در صدر مطالب برنامه تلويزيوني "داستانهاي جنگ" اين هفته است. در هنگام تهيه اين برنامه از بازرس سابق تسليحات دکتر ديويد کاي پرسيدم، "آيا بايد نگران ايران اتمي باشيم؟" پاسخ او روشن است: "ما به دو دليل بايد نگران ايران اتمي باشيم. اول آنکه آنها در طول اين راه، در مقطعي موفق خواهند شد تا سلاح اتمي توليد کنند. دوم آنکه اين رژيم مقيد به قواعد متعارف جامعه بين المللي نيست."

در صورت عدم توجه به اين اخطار آشکار، ما وارد بازي "رولت اتمي" اي خواهيم شد که انگشت ايرانيان بر روي ماشه آن است.