مهرداد شيباني

"روز" تمام روز در تمام سال که "سال بد" بود، سرنوشت ميهن را نظاره مي کرد که "سال رونق قفس"، "سال اشگ مادران پير" بود. "سال بادهاي مسموم که بر ايران وزيدند. "سال دروغ" که فريب مردمان را "حق مسلم" جلوه مي داد. "سال خشکسالي" که سفره ها خالي تر و زندان ها پرتر شد. "سال جنگ" که سراسر ميهن کهن سال را در محاصره مخوف ترين جنگ افزار ها و بي رحم ترين جنگ خواهان تاريخ درآورد.

سال 1385 بد بود در سياست خارجي که شوم ترين جنگ تاريخ را تا مرزهاي ايران آورد. همه رويدادها نشان داد که "انرژي هسته اي" و رسيدن به "بمب اتمي" آن سياست محوري است که تندروهاي مذهبي حاکم بر ايران براي اجراي آن، محمود احمدي نژاد را برکشيده و نيروهاي نظامي ـ امنيتي را بر سرنوشت ايران مسلط کرده اند. تندروها که سياست هسته اي محمد خاتمي رامعاوضه "در با آب نبات" مي خواندند در سال 1385 که خود زمام امور را کاملا به دست گرفتند، جهان را چنان عليه ايران بسيج کردند که دو قطعنامه عليه ايران از تصويب شوراي امنيت گذشت.و آخري در همين روزها که سال نو مي رسد.

سال 1385 روشنتر شد که "طالبان ساکن ايران" برآنند تا "خاورميانه اسلامي"را به رهبري خود در برابر "خاورميانه بزرگ" که آمريکا مي طلبد، به مرکز تحولات جهان آينده تبديل کنند؛ هدفي که در معادلات سياسي جهان معنايي جز"جنگ" ندارد؛ جنگي خانمانسوز که کشتار و ويراني و تجزيه ايران را در پي خواهد داشت.

در تمام طول سال ايرانيان در سراسر جهان هشدار دادند، نوشتند و گفتند. "گوش شنوايي" نيافتند.
در روزهاي آخر سال "تندروهاي ايراني" که مي گويند از جانب امام زمان آمده اند، در برابر تندروهاي آمريکايي که مدعي اند فرمان از خدا دارند، سياست صلح مسلحي را دنبال کردند که کمترين جرقه اي مي تواند به جنگي خوفناکش تبديل کند.

سال 1385 بد بود که آزادي نبود و آنچه هم بود با سرکوب و خشونت و با مشت آهنين روبه رو شد.سراسر سال، زنجير سانسور بيشتر بر گردن مطبوعات پيچيد. اينترنت و امواج صوتي وتصويري که از بيرون ايران مي آمد با هزينه هاي کلان و با استفاده از آخرين ابزار ها تا حد توان دولت محدود شد.جنبش زنان، دانشجويان، حقوقدانان، مهر "جاسوسي" و "خيانت" خورد.

سال 1385 بد بود که فقر شدت گرفت. معلمان گرسنه را به زندان بردند، کارگران را که نان نداشتند در بندهاي مخوف اوين انداختند، گراني وحشتناک را تکذيب کردند؛ پول نفت که قرار بودسر سفره ها بيايد، به جيب روس ها رفت و يا هديه کارمندان لبنان شد. خط فقر گسترش يافت.

سال 1385 بد بود که"هنر خوار شد، جادويي ارجمند"، کتاب ها از انتشار ماند. برنامه نابودي نمايشگاه کتاب به اجرا درآمد. سانسور چيان بر شعرها مهر باطل زدند، بر داستان ها خط بطلان کشيدند. فيلم ها پاره پاره شد و آوازها نيمه کاره ماند.

سال 1385 بد بود، مي توان با آن سال قياسش کرد که احمد شاملو چنين سرودش:
سال بد
سال باد
سال اشگ
سال شک

سال بد بود و پشت سرماند؛ اما سرزمين ديرسالي که شاه شاهانش هزاران سال پيش لوح حقوق بشر هديه مغلوبان مي کردند، در جهان به جنگ طلبي شهره شد. جنگي که در آستانه سال نو در را مي کوبد. جنگي که گربه خفته در قلب آسيا را که بازمانده آن امپراطوري بزرگ است که ربع جهان مسکون به نامش سکه مي زدند، به کشتار و ويراني و تجزيه ميهمان خواهد کرد.
"روز" در روز نو که مي آيد، همراه با همه عاشقان ايران، سرنوشتي بهاري و پر شکوفه را براي ايران آرزو دارد و دعاي زيباي برگرفته از سرمقاله روزنامه اعتماد ملي را با چشماني گريان و قلبي نگران تکرار مي کند: "امسال شايد بيش از هر زمان ديگري محتاج اين دعاي جاويدان کورش کبير هستيم که گفته بود: خداوندا ايران را از دروغ، خشکسالي و جنگ حفظ فرما."