فاطمه حقيقت جو نماينده سابق مجلس شوراي اسلامي، در حالي از دانشگاه ام آي تي در شهر بوستون با ما به صحبت مي نشيند که در حال پيگيري اخبار زنان دستگير شده از طريق اينترنت است و تاثيرگذارترين کمک به شرايط بازداشت شدگان را انعکاس اخبار در دنياي بيرون مي داند. وي معتقد است اگر فشارهاي بين المللي نبود وضع از اين هم بدتر مي شد و شرايط کساني را که به زندان افتاده اما از حمايت رسانه اي برخوردار نشده اند را مثال مي زند که معمولا سال هاي دشواري را در حبس گذرانده اند. محقق حوزه ايران در دانشگاه ام آي تي در خصوص برخورد هاي اخير با فعالان زنان گفت و گويي با «روز» انجام داده است که در زير مي خوانيد.

خانم حقيقت جو از بازداشت فعالين حوزه زنان در ايران که خبر داريد. اين برخورد را چگونه ارزيابي مي کنيد؟

همانگونه که مي دانيد متاسفانه نگاه دولت بعد از حاکم شدن نيروهاي نظامي به همه چيز به شدت امنيتي است که دليل آن هم امنيتي- نظامي بودن افراد دولتي در ايران است. وزير کشور شخصي امنيتي است، وزير سياسي وي يک فرد نظامي است، دستگاه اطلاعات هم که طبيعتا پيرو همين روال است. در نتيجه فضاي حاکم بر دولت آقاي احمدي نژاد به شدت امنيتي است و هرگونه فعاليت داخل ايران را وصل مي کنند به خارج از کشور و اين غفلت جدي اي است از تحولات درون کشور که صرفا اين تحليل را داشته باشد که هيچ چيز در تحولات دروني جامعه نيست و همه چيز از خارج از کشور است.

با اين نگاه هر نوع تجمع، گردهم آيي و فعاليتي به شدت سرکوب مي شود که جنبش زنان هم يکي از آن فعاليت هاي صنفي است با نگاه امنيتي به آن نگاه مي شود. فعاليت زنان از سال گذشته با اعلام تجمع براي تغيير قوانين آغاز شد که دستگيري خيل گشترده اي از زنان را هم در پي داشت و مدت ها اين بازداشت به طول انجاميد تا آنکه سرانجام همه آنان آزاد شدند به جز نماينده سابق مجلس آقاي موسوي خوئيني که 5ماه را در زندان بودند. زناني که در آن زمان دستگير شده بودند امروز زمان دادگاهشان بود که ديگر خانم هاي فعال علاقمند بودند تا با تجمع در مقابل دادگاه، اعتراضشان را به دادگاه اين افراد اعلام کنند اما آن اتفاقي افتاد که در خبرها همه خوانديم و مي دانيم.

مهم ترين دليل اين نوع برخورد با زنان را چه مي دانيد؟

من فکر مي کنم دولت در صدد برخورد جدي با فعالان کمپين تغيير براي برابري و فعالان حوزه زنان، دانشجويان، کارگري، معلمي و... است و هر گونه فعاليت صنفي را به شدت سرکوب مي کند. اما سوال مهم در برابر اين خواست حکومت اين است که وظيفه ما در قبال اين افراد چيست؟ به نظر من فعالان داخلي خودشان را به خطر مي اندازند ما موظف به دفاع از حقوق فعالين و محکوم کردن اين رفتار هست. خصوصا که طي سال هاي گذشته نشان دهنده برآيند ميزان فشار خارجي به آنها بوده که اين هم بستگي به قدرت مطبوعات در بازتاب دادن حرکات نهادهاي امنيتي قضايي بوده است يعني هر چقدر اين قدرت بيشتر باشد اين دستگاهها مجبورند فشار بر جنبش هاي صنفي را کم کنند. به راستي اگر فشارهاي بين المللي در اين چند ساله نبود زندانها هر کدام مدت هاي خيلي طولاني تري داشتند کما اينکه متاسفانه زندانياني که صدايي در مطبوعات ندارند برخوردهاي به شدت خشني را تجربه مي کنند مثل همين جواني که هفته پيش خبرشان را خواندم که به خاطر شرکت در يک کارگاه مبارزه عليه خشونت هر کدام در يک دادگاه غيرعلني به 3 تا 5 سال حبس محکوم شدند. در مجموع هرچه گروه ها و نهاد هاي بين المللي به اين قضيه واکنش نشان بدهند دولت ايران از ميزان خشونت در اين زمينه کم خواهد کرد.

به چه نحو مي توان در به وجود آمدن اين توجه جهانيان نقش داشت؟

با انتشار همين اخبار به زبان انگليسي و استقاده از روزنامه هاي انگليسي زبان مي توان قدم بزرگي براي رسيدن به اين هدف باشد.

فکر نمي کنيد بيشتر شدن اين ميزان خشونت يک دليلش هم توجه جهانيان به مسايل هسته اي ايران و نگراني جمعي از وقوع جنگ باشد؟

چرا. متاسفانه اعتراضي که من هميشه به نهادها داشتم اين بوده که حقوق بشر در ايران دارد فداي مساله هسته اي مي شود در حالي که رعايت دموکراسي در ايران هم مي تواند تضمين دراز مدت تري براي مسئله هسته اي ايران باشد.

آينده اين بازداشت را چطور پيش بيني مي کنيد؟

فکر نمي کنم اين زنان را خيلي زياد در زندان نگه دارند. البته بستگي به ميزان مقاومت هر کدام از افراد در زندان دارد. هدف دولتيان ترساندن و تفرقه اندازي بين زنان فعال است همانطور که کيهان تعقيب مي کند يعني بين فمنيست هاي مسلمان و لائيک فاصله ايجاد کند.

8مارس امسال را چگونه مي بينيد؟

برنامه امسال را هم احتمالا بقيه فعالين برگزار مي کنند که کم هم نيستند. همان طور که بيشتر از 5 سال است که دانشجويان دانشگاه ها برگزار مي کنند. امسال هم بايد برنامه هاي 8مارس برگزار شود و به هر 3 کمپين، به منشور زنان و... توجه شود. توصيه من هم اين است که همه زنان فعال علاوه بر فاصله داشتن با يکديگر در بعضي از مسائل و طرز تفکرات، يک سرفصل هاي مشترکي هم دارند که بهتر است در آن سرفصل هاي مشترک با هم فعاليت کنند و همسو باشند و ساير مسائل را در ذائقه فکري خودشان پيش ببرند.