اين هفته فستيوال ديدني اي از موسيقي و رقص اسپانيايي در لندن برگزار شد. نگاهي داريم به اين فستيوال.

گزارشي از فستيوال موسيقي اسپانيايي
لورکا و فلامنکو

فستيوال فلامنکو از 23 فوريه تا سوم مارس در تالار باشکوه سدلرز ولز لندن برگزار شد؛ ضيافت ديدني اي از موسيقي و رقص اسپانيايي که هر شب مشتاقان زيادي را در اين تالار بزرگ گرد هم مي آورد.

125 سال پيش، آنتونيو ماکادو آلوارز دايره المعارف آوازهاي فلامنکو را منتشر کرد، کاري که چهل سال بعد، فدريکو گارسيا لورکاي پر آوازه ادامه داد و کامل کرد ؛ تا به امروز که شهرت آهنگ ها و آوازهاي فلامنکو عالم گير شده و لندن- که اين روزها دارد جاي پاي خود را به عنوان پايتخت فرهنگي دنيا محکم مي کند- شماري از معروف ترين آوازها را با اجراي خوانندگان، رقصندگان و نوازندگان طراز اول، طي ده روز يکجا گرد آورده است.

کارمن کورتز- که يکي از بهترين رقصنده هاي فلامنکو محسوب مي شود و سال قبل هم کنسرت ديدني اي در اليزابت هال لندن داشت- مهمان ويژه فستيوال بود و علاوه بر حضور افتخاري در برنامه جراردو نونز، يکي از بهترين شب هاي فستيوال را رقم زد: رقصي با عنوان "زنان لورکا" که بر اساس کاراکترهاي زن آثار لورکا شکل گرفته بود. کورتز همچنين در يک جلسه پرسش و پاسخ ويژه با مخاطبان شرکت کرد و به سوالات حاضران پاسخ گفت.

ايزابل بايون ستاره ديگر فستيوال بود که با همراهي گروهش و حضور افتخاري ميگوئل پاودا برنامه جذابي را اجرا کرد و مورد استقبال قرار گرفت. بايون همچنين در يک جلسه فوق العاده به آموزش رقص پرداخت که دانشجويان رشته هاي گوناگون از آن استقبال کردند.

اما برنامه جراردو نونز از مقوله ديگري بود. نونز که از معروف ترين گيتاريست هاي فلامنکو محسوب مي شود و به عنوان استاد در نسل خود شناخته مي شود، در بيشمار آلبوم هاي فروش رفته اش، فلامنکوي سنتي را با "فلامنکوي نو" ترکيب مي کند و حاصل غالباً تازه و نو و شنيدني است. به گمان او فلامنکو با زمان حرکت مي کند: "فلامنکو زمان را مي جود و عصاره اش رابه دست مي آورد و از آن لذت مي برد. وقتي زمان از روي من مي گذرد، من مايلم که از روي زمان عبور کنم."

حضور افتخاري کارمن کورتز کامل کننده گيتار کم نظير نونز بود. کورتز- که بر حسب حال و هواي خاص موسيقي نونز- شيوه رقص اش را تغيير داده بود، با ترکيبي از رقص سنتي و فلامنکو، اسطوره را با جهان امروز ترکيب مي کرد و صداي گرم و خش دار خواننده گروه، غم تاريخي بشر را با شادي لحظه مي آميخت.

شب آخر هم حکايت ديگري داشت: برنامه اي ترکيبي از چند رقصنده طراز اول. برنامه که در 9 قسمت جداگانه اجرا شد، هر بار حال و هواي خاصي به مخاطب مي داد. آوازهاي قديمي با گيتار آرام و صداي کفش رقصنده هاي زبده، به همراه طراحي نور چشمگير و لباس هاي برازنده- در يک مورد با يک دامن چين دار بسيار بلند که رقص را مشکل مي کرد، اما چشمنواز بود- يکي از بهترين هاي قستيوال را رقم زد. ژاکوئين گريلو – که از 11 سالگي به رقص فلامنکو پرداخته و امروز از مشهورترين چهره هاي رقص اسپانياست و برنامه هايي با پاکو دلوچيا و ونسان آميگو اجرا کرده- با رقص پاي بسيار سريع و غريب خود تعجب و تحسين حاضران را برانگيخت. ايزابل بايون- رقصنده، طراح و معلم رقص که علاوه بر رقص اسپانيايي در شيوه هاي مختلف رقص مدرن و کلاسيک هم متبحر است و تدريس مي کند و آخرين اجرايش به همراه ميگوئل پاودا در آخرين دوسالانه فلامنکو در 2006، عنوان بهترين اجرا را کسب کرد- ستاره بلامنازع صحنه بود و دانش اش از رقص کلاسيک گاه ترکيب جالبي را موجب مي شد.

پايان کنسرت ها هم طبق معمول فضاي گرم و صميمي اجراهاي موسيقي اسپانيايي، به عوض کردن جاي نوازنده ها و رقصنده ها اختصاص داشت؛ گيتاريست، رقصنده يا خواننده مي شد وبالعکس، و در فضايي شوخ طبعانه، حضار با شادي و خنده راهي خانه مي شدند.