اين روزها براي محمود احمدي نژاد، رئيس جمهور ايران، روزهاي سختي است. اکثريت نمايندگان مجلس سياست هاي اقتصادي او را تقبيح کرده و حاميانش در انتخابات اخير شوراي شهر، شکست خورده اند.

با افزايش تورم و کمبود سوخت که زندگي را بخصوص در زمستان، دشوار کرده است، در کشوري که دومين بزرگترين ذخيره نفتي جهان را دارد، عجيب نيست که آيت الله علي خامنه اي، رهبر ايران، با سرباز زدن از ملاقات با احمدي نژاد [؟] نا خرسندي خود را از بي کفايتي رئيس جمهور نشان بدهد.

با اين آسيب پذيري سياسي، جانبداري از آمريکا که از شکست هاي اروپا در شديد کردن فشار هاي اقتصادي روي ايران خشمگين است، کار آساني است.

قطعنامه 1737 سازمان ملل، صادرکردن فن آوري هسته اي به ايران را ممنوع کرده است (تنها کاري که در اين موقعيت مي شد انجام داد)، اما واشنگتن معتقد است که فشار اقتصادي به بر انگيختن مخالفت هاي داخلي بر عليه رژيم ستيزه جوي اسلامي، کمک مي کند.

منتقدان آمريکا مي گويند اينکه آمريکا خواستار تحريم اقتصادي ايران باشد، براي اين کشور که روابط اقتصادي ناچيزي با ايران دارد [بر خلاف اروپايي ها] و چيزي براي از دست دادن ندارد، کار آساني است. اما اگر واقع نگر باشيم، همه مي دانيم براي اينکه ايران وادار به توقف ساخت کلاهک هسته اي بشود، در نهايت غربي ها به آمريکا رو خواهند آورد. پس اينکه آمريکا امروز از اروپا توقع همکاري داشته باشد، غير منطقي نيست.

نبايد فراموش کرد که اين کشورهاي اروپاي قديم بودند که دائما دم از تحريم اقتصادي عراق به جاي حمله نظامي مي زدند. اما دولت هاي اروپايي از طريق اعتبار هاي تضمين شده صادرات، با ايران تجارت مستقيم دارند که حجم آن به 10 ميليارد پوند در سال مي رسد. اين براي همه عجيب است که اروپا به رژيمي که تمايل به توليد سلاح هسته اي براي تسلط به حساس ترين منطقه کره زمين را دارد، کمک مي کند. خطر مواجهه اقتصادي با ايران اين است که ممکن است به حاميان چند پاره شده احمدي نژاد، نيروي تازه اي ببخشد. اما به لحاظ نسبي، اين خطري است که ارزش به جان خريدنش را دارد.

منبع: ديلي تلگراف، 31 ژانويه