خبرها و سخنان بسياري حاکي از آن است که زنگ هاي فاجعه اي بزرگ براي ايران به صدا در آمده است. خطر بيش از آنکه نظام جمهوري اسلامي را تهديد کند تماميت ارضي مان را هدف قرار داده است. در شدت گرفتن اين بحران نيز حاکمان جمهوري اسلامي بيشترين کمک را به طراحان آن کرده و مي کنند.

ساعت صفر نزديک است، اما ظاهرا هنوز خيلي ها در خوابند. نمي دانم آيا اصلا از خود پرسيده اند که چرا امريکا چنين تحرکاتي را در منطقه آغاز کرده است؟ آيا پرسيده اند چرا ناگهان جبهه اي عربي عليه ايران شکل گرفت؟

آيا از خود پرسيده اند چرا کنگره آمريکا مصوبه اي را به تصويب مي رساند که در آن صريحا نوشته مي شود براي حمله به ايران بايد رئيس جمهور از کنگره مجوز بگيرد؟! مي دانند اين يعني چه؟ لابد فکر مي کنند که کنگره امريکا هم مثل مجلس ما، بي پشتوانه طرحي را تصويب مي کند. اصلا چرا بايد براي چيزي که نيست طرحي تهيه و تصويب شود؟

مدتهاست در آمريکا تيم هاي مختلف در حال بررسي هر گونه حرکت جمهوري اسلامي هستند. امروز به نظر مي رسد هيچ مزاحي در اين بين وجود ندارد. صدها طرح و برنامه اماده اجرا شدن است و حاکمان ايران در مسيري ضد منافع ملي ايران در حرکت هستند.

به هيچ عنوان نمي توانم تحليل کساني را که مي گويند امريکا چون در عراق گير افتاده است پس به ايران حمله نمي کند را بپذيرم .اتفاقا ممکن است چون امريکا در عراق با نتايج غير منتظره روبه رو شده، برخورد ديگري را آغاز کند ( البته نه ضرورتا به مانند عراق يا افغانستان). اصولا در نگاه آمريکايي ها اين دو (عراق و ايران) در هم گره خورده است. بوش با ظرافت خاصي در استراتژي جديد خود ايران را به عراق گره زد و چه راحت هم مسئولين حکومت به او در اين راه کمک کردند. در حال حاضر استراتژي آمريکا برخورد با ايران است. اين روزها مرا به ياد روزهاي پيش از جنگ امريکا در عراق مي اندازند. همان موج آماده سازي افکار عمومي و سرکشي هايي که به اين جوسازي ها کمک شاياني مي کند.

ساعت صفر نزديک است. هم چنان مي توانند خود را بخواب بزنند و چشم بر واقعيات ببندند و با تحليل هاي متملقان خوش باشند. همان تحليگراني که در واپسين ساعت هاي آغاز حمله امريکا به عراق هم با رديف کردن هزار صغرا و کبرا به اصلاح خود ثابت مي کردند که آمريکا به عراق حمله نخواهد کرد. وقتي هم که حمله به وقوع پيوست تا چند روز سيماي جمهوري اسلامي باور نکرده بود جنگ واقعي است. و بعد که باور کردند شروع کردند به اين تحليل که امريکا چگونه شکست خواهد خورد در مقابل ارتش صدام. فراموش نکنيم ارتش صدام علي رغم صدماتي که از جنگ اول خليج فارس خورده بود تا آن زمان هنوز يکي از منسجم ترين ارتش هاي منطقه را داشت. اما چه شد؟ در سه هفته فرپاشيد. کمتر از زماني که افغانستان طالبان ساقط شد.

اما رهبران جمهوري اسلامي چه مي گفتند؟ در دنياي خود تحليل مي کردند و از ويتنام و ... ياد مي کردند.
بوش پسر ابتدا جمهوري اسلامي را در ميانه رو ترين شکلش محور شرارت نام نهاد و جمهوري اسلامي هر روز بهانه اي را داد تا سبد منطق امثال بوش پر پيمانه تر شود.

ساعت صفر نزديک است. واقعيت اين است که عملکرد جمهوري اسلامي بيشترين کمک را به بوش کرد تا پس از سه سال حضور در عراق سرنوشت عراق را به ايران گره بزند و براي رسيدن به اهدافش در عراق برخورد با ايران را هم توجيه کند.

ايران را هر روز از دموکراسي (کمتر داشته اش) تهي تر کرده اند. با بي اعتنايي به حقوق انسان ها پايه هاي توجيه افکار عمومي دنيا را براي برخورد هاي تند تر آماده کرده اند. صداي هر منتقدي را در گلو خفه کرده و راديکال ترين صورت را براي خود بر گزيده اند.

ساعت صفر نزديک است. فکري براي ايران بکنيد.