جان ميکالسين

در ظاهرش هيچ تغييري به وجود نيامده است. حتي ديروز صدايش هم همان بود. صداي غير قابل کنترل رئيس جمهور نظاميان که از همه جا به گوش مي رسد و آمريکا را تهديد مي کند و وعده آينده اي اتمي مي دهد. اما چند وقتي است که در طبقات بالاي سياست ايران صداي غر زدن هاي روساي بزرگ، و بد اخلاقي هاي متحدان قوي که جزو اطرافيان رهبر ايران، علي خامنه اي، هستند، بلند شده و مقامات عالي ازدست رئيس جمهور، احمدي نژاد که از حد خودش تجاوز کرده است، عصباني هستند.
اولين زنگ خطراز سوي روزنامه جمهوري اسلامي، روزنامه اي که منتشر کننده افکار خامنه اي است [؟] به صدا درآمد. اين روزنامه در سرمقاله اش نوشت: «نوع بيان در مسائل اتمي آنقدر تهاجمي و با كلمات نه چندان زيباست كه در مخاطب القا مي كند يك حالت لجبازي در بحث اتمي راه افتاده است ، در حالي كه نفس حركت هسته اي كشور به تفسير رهبر معظم انقلاب، هوشمندانه و باطمانينه است... سئوال اين است كه چه نيازي به اين گونه بيان است كه هم مستمسكي براي زورگويان شود تا فشار را زيادتر كنند و هم در داخل عده اي آنرا دستمايه راست نمايي روشهاي غلط گذشته خود كنند و هم در ذهن مردم القا نمايد كه رئيس جمهور به هر دليل در مساله هسته اي تندروي مي کند؟»

روزنامه جمهوري اسلامي براي فهماندن اين نکته که اظهارات رئيس جمهور تا چه اندازه خطرساز است، لحن به کار رفته در سخنراني هاي احمدي نژاد را عامل اصلي تحريم ايران و راي روز 23 دسامبر شوراي امنيت ملي سازمان ملل، عليه ايران مي داند. اين روزنامه، يواشکي و درگوشي به رئيس جمهور در مورد اظهاراتش در مورد مسائل اتمي، مي گويد:«اين قطعنامه مشكلاتي ايجاد مي كند، خوب است رئيس جمهور به اندازه و حد آن با مردم سخن بگويد. هر گفته اي که مدام تکرار شود، بجاي اينکه حساسيت ها را بالا ببرد، موجب بي اعتنايي مي شود. اين موضوع زماني اتفاق مي افتد که شما در سخنراني هايتان بيش از حد از و به شکلي غير ضروري به مسئله انرژي هسته اي مي پردازيد».

آنچه موجب تمام شدن تحمل خامنه اي و پايان دادن به خوشبختي رئيس جمهور شده، تصويب تحريم ايران، به اتفاق آرا بوده است. راي شوراي امنيت، بعد از باز شدن يخ ميان دوستان و دشمنان احمدي نژاد در عرصه سياست خارجي، صادر شد، که باعث به هم پيوستن کساني شد که هميشه معتقد بوده اند سياست هاي رئيس جمهور ايران، خطرناک و غير مسئولانه است. اين بحث ها، در روزهاي آخر سال ميلادي رهبر ايران را متقاعد کرد که رئيس جمهور را سر جايش بنشاند. يکي از مواردي که بيشتر از بقيه باعث نگراني شده است، سياست هاي اقتصادي رئيس جمهور است. افزايش بي وقفه قيمت ها، و بازگشت حجاج ايراني از مکه و خودداري بسياري از صرافي هاي عرب از تبديل پول ايراني به ريال عربستان هم، ناشي از همين سياست غلط است. صد و پنجاه نماينده محافظه کار مجلس، با توجه به خشم مردم، تاخير در ارائه بودجه سالانه کشور را محکوم کردند و خواستار برنامه مالي مناسب تري شدند. امضا کنندگان خواستار جزئيات گزارش اقتصادي کشور شده و نوشته بودند: «دولت بايد تلاش کند که وابستگي بودجه را به درآمد هاي نفتي کاهش دهد و توجه خاصش را به کاستي هاي بودجه، وام ها و تورم معطوف کند». نمايندگان مجلس عصباني اند و نسبت به وعده هايي که رئيس جمهور در سفر هاي بي شمار استاني اش مي دهد، هشدار داده اند. وعده هايي که براي تحقق يافتن شان بايد از درآمد نفتي، خرج کرد.

محمد خوش چهره، يکي از نمايندگان قدرتمند جناح محافظه کار که خالا تبديل به يکي از سرکوب کنندگان سياست هاي رئيس جمهور شده است، مي گويد: «با وجود برنامه هاي درازمدت، استفاده از درآمد هاي نفتي، کاهش پيدا نکرده و به نظر مي رسد که با بالا رفتن قيمت نفت به ازاي هر بشکه، مقدار استفاده از آن افزايش مي يابد».

هر کس نيم نگاهي به لايحه بودجه بياندازد، متوجه اين نکته مي شود. عادل آذر، عضو کميسيون تلفيق، مي گويد: «ميزان مخارج از 14 در صد به 17 درصد افزايش پيدا کرده است». آخرين چيزي که مي توانست در خرمن خشم ايراني ها آتش بياندازد، سفر پر خرج رئيس جمهور به آمريکاي جنوبي بود. سفري که به همراهي 120 نفر از اعضاي سپاه پاسداران و ماموران اطلاعاتي صورت گرفت و در جريان آن، رئيس جمهور دست و دلباز ايران، به متحدان آمريکاي لاتيني اش، وعده داد که دو ميليارد دلار براي بر هم زدن توازن سياسي آمريکا در آمريکاي شمالي، در اختيارشان بگذارد.

منبع: ايل جورناله، 20 ژانويه 2007