ايران در سال هاي اخير داستان جالبي را شاهد بوده است؛ اظهارات رئيس دولتي در خدمت منافع اسرائيل. به هيچ عنوان طرح اين موضوع براي مزاح نيست. کافي است مروري کوتاه بر همين دوران به نيمه نرسيده شهردار سابق تهران ( احمدي نژاد) در قوه مجريه داشته باشيد تا متوجه شويد چه کساني بيشترين بهره و استفاده را برده اند و اصولا آيا منافع کشور ما تامين شد يا منافع کشور اسرائيل!

در طول سال هاي متمادي دو کشور ايران و اسرائيل همواره در يک آرمان غير قابل تغيير با هم سرستيز داشته اند و هر از چند گاهي چنگي بر سر و روي هم مي کشند. اسرائيل همواره از تهديد هاي ايران عليه خود مي گويد و ايران نيز همواره دشمني بالفعل و بالقوه براي همه مقاطع و اتفاقات در داخل دارد تا مشکلات را به گردن آن بياندازد. اسرائيل در همه اين سال ها همه کار کرده است تا ايران را به انزوا بکشاند و از اين سو ايران نيز همه کار مي کند تا به زعم خود به اسرائيل گوشمالي بدهد.

در اتفاقات داخلي اسرائيل، سرنخ ها را در ايران مي يابند و در اتفاقات داخلي ايران نيز همه چيز به موساد و صهيونيسم منتهي مي شود. به تعبيري در ايران مي توان به عنوان اولين پاسخ به هر پرسش يا معضلي، اسرائيل را عامل دانست، البته منظور در موارد منفي و معضلات است.

در اسرائيل هم مشکل است ملاقات يا سفر مقامي در آن يا از آن کشور صورت پذيرد و نام ايران در آن مطرح نشود. اين موضع مورد جديدي هم نيست همواره بوده است. اما...

اما در همه اين سال ها و بخصوص در دوره دولت هاي پيشين سعي مي شد تا با حربه هاي مختلف از کنار اسرائيل بگذرند و تلاش کنند تا با رفتار معقول تر سمبه اسرائيل را براي فشار بر ديگر کشور ها پر زور نکنند. در اين روش، هم منافع کشور ايران اصل قرار مي گرفت و هم با روش هاي مختلف به عبور از آرمان هاي غير قابل تغيير! نظام هم محکوم نمي شدند.

در چنين سناريويي همواره سعي مي شد تا علي رغم عدم رابطه با امريکا، با بقيه دنيا روابطي تنظيم شود تا فشار هاي اسرائيل را کم اثرتر کند. چون چه دوست داشته باشيم چه نداشته باشيم غربي ها با اسرائيل احساس نزديکي بيشتري مي کنند تا با ايران.

محمود احمدي نژاد در همين دوره کوتاه خدمات گرانبهاي را براي اسرائيل انجام داد و به راحتي همه آنچه پيش از آن کاشته شده بود را دوباره شخم زد. وي با وارد کردن مسائلي حاشيه اي، کشور را در موقعيت آسيب پذيري قرار داد.

وي به راحتي همه مظلوميت 40 ساله فلسطينيان را به مظلوميت اسرائيلي ها تبديل کرد (اسرائيل در حال حاضر در افکار عمومي دنيا مظلوم تلقي مي شود چون در معرض "خطر" از سوي ايران قرار دارد).

در چنين بازي مقامات ايراني حتي از فلسطينيان نيز دو آتشه تر بوده و هستند و در بازي اسرائيل گرفتار آمده اند و هر از گاهي بدون جيره و مواجب (و شايد هم با جيره و مواجب) به منافع اسرائيلي ها خدمت مي کنند.

احمدي نژاد در همان ماه اول انتصابش بازي را در جهت منافع اسرائيل آغاز کرد. آن زمان که در ظرف دو ماه دوبار اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل باتفاق آرا (مانند همين قطعنامه تحريم ايران) اظهارات رئيس دولت جمهوري اسلامي ايران را محکوم کردند بايد مي دانستند که آن اجماع تمريني بود براي امروز.

اما خدمات احمدي نژاد به اسرائيل را پاياني نيست. او هر روزه با لرزاندن جامعه ايران با مواضع خود به همه دنيا خدمت مي کند جز ملت ايران. او با وارد کردن ماجراهاي حاشيه اي نه تنها تاريخ را عوض نخواهد کرد که دستان اسرائيل را به گرمي مي فشارد.

با شعار هيچ چيزي درست نخواهد شد واقعيت ها چيز ديگري هستند. فراموش نکنيد به خاطر شعار هاي آرمانگرايانه مبارزه با دشمن ( امريکا و اسرائيل) چه بخش مهمي از ثروت هاي متعلق به اين سرزمين را تقديم امثال روسيه و چين کرده ايم.

ظاهرا منافع ملي نظام کنوني ايران را فقط ضديتش با منافع ديگران توجيه مي کنند که همان را هم اشتباها انجام مي دهد.